ขออนุญาติ ลปรร. ประเด็น  "แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันจริงหรือ"  

แม้แต่ตอนนี้เรากำลัง ลปรร. เรื่องการพัฒนาเครื่องมือกันอยู่นะ!

ความเข้มข้นของการ ลปรร.  น่าจะมีมากกว่า 2 ระดับ (จริง  หรือ ไม่จริง) 

ความชัดเจนของการ ลปรร. หากจะวัดสิ่งที่ปรากฏเพียงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์  ผมคิดเห็นว่าค่อนข้างจะติดแข็งๆไปหน่อยหนึ่ง   มีอีกหลายสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ไม่ถูกนำขึ้นหน้าจอ   ผมเข้าใจว่าปรากฎการณ์นี้เป็นเรื่องปกติสำหรับบ้านเรา    สิ่งหนึ่งที่เห็น  คือ จำนวนคนอ่านเยอะ  แต่คนเข้ามา post ใน comment  ดูเหมือนจะน้อย    ยิ่งเป็น website  ยิ่งนิ่งเข้าไปใหญ่เลย 

จนถึงวันนี้ปี 2006  ผมยังเชื่อว่า E-Culture ยังเป็นเรื่องที่ไม่คุ้นชินสำหรับคนไทยส่วนใหญ่ซักเท่าไร    คำว่า "ส่วนใหญ่" ดูเหมือนจะไกลตัวไปนิดหนึ่ง   เอาแค่ในรั้วสถาบันการศึกษาก็ยังเป็นที่น่าสนใจในประเด็นนี้   เรามักจะเห็นนิสิตนักศึกษาเป็นส่วนมากที่ปรากฏตัวบ่อยในพื้นที่ cyber ที่เป็นเวทีสาธารณะ   แต่มีข้อสังเกตว่าอาจารย์หรือบุคลากรปรากฏตัวน้อยกว่านักศึกษา    แต่ช่องทาง ICT ที่ใช้กันมากยังเป็น private channel เช่น E-mail  แต่ไอ้ที่เป็น public ผมยังเห็นไม่ชัดเหมือนกัน

ส่วนตัวผมเชื่อว่ามันไม่ได้เป็นที่เครื่องมือนะ    แต่   ความคุ้นชินเดิม, ความกล้าที่จะแสดงความเป็นตัวตนออกมาในเวทีสาธารณะ, นิสัยการเริ่มเป็นฝ่ายให้ก่อน, นิสัยการขีด-การเขียน-การบันทึก นิสัยการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างกัน, นิสัยกลัวลึกๆว่าเขียนแล้วคนอื่นจะว่าไม่ดี ฯลฯ  สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่เป็นกำแพงลมยืนขวางเราอยู่

สิ่งหนึ่งที่ผมได้มากจากการอ่าน blog  คือ  หยิบเรื่องดีๆไปใช้เป็นตัวอย่างวิธีการเล่าเรื่อง  ในหลายๆเวทีตลาดนัดความรู้     ผมยังได้วิธีคิดดีๆ ที่เอาไปใช้กับชีวิตส่วนตัวได้อีก  เช่น บางแง่มุมของการทำงานกับชุมชนจากคุณชายขอบ, แง่มุมการเลี้ยงลูกที่ไม่มีในตำรา (ในฐานะที่ผมกำลังจะเป็นพ่อมือใหม่) จากคุณหมอพิเชฐ  บ้านตาก    หรือแม้แต่บางครั้ง  ได้รู้สึกผ่อนคลายจากการอ่านบันทึกเล็กๆบางฉบับที่เป็นเรื่องเบาๆ   มันก็ OK นะ

Gotoknow  มันจึงน่าจะเป็นการออก start แบบลงมือทำก่อน  แล้วเรียนรู้กับมัน    ที่แน่ๆเรียนรู้ว่าต้องพัฒนาอย่างไรต่อ ใน  version 2    โดย 2 creators ที่อยู่เบื้องหลัง  ดร.จันทวรรณ และ ดร. ธวัชชัย ผู้ที่คอยประดิษฐ์เครื่องมือตัวนี้ให้เราได้ใช้  และคอยปรับแต่งให้มันเหมาะกับ "จริต" ของ Thai users  มากขึ้น