เข้านั่งในรถตอนเช้ามึดทีไร ต้องหัวเสียกับเจ้ายุงตัวน้อย ที่บินวู้วี้ที่หูเสียจริง
รำคาญจนไม่ไหว ผลั่วววววะเข้าไปที
อะฮ้า....ไม่ถูกยุงหรอกค่ะ ถูกอะไรลองคิดซิคะ ถูกเลยค่ะ เข้าที่ซอกคอของครูอ้อยแบบเต็มๆ
วู้วี้...เป็นครั้งที่สอง ครูอ้อย อดทน อดทน อดกลั้น พ่อแม่พี่พี่ และสามีสอนไว้...
อดทน วู้วี้ ซัดเข้าเต็มที่ ทายซิคะ เจ้ายุงมันตายสมใจมั้ยล่ะ ...เปล่าเลย มันยังวู้วี้ ที่หูของครูอ้อยอีกข้างหนึ่งด้วยซ้ำ
หยามหมิ่นกันจริงๆ เจ้ายุงตัวนี้ คงจะเป็น...เจ้าของยุง...ว่าไปนั่น ก็ครูอ้อยตีมันตั้งหลายที ก็ยังไม่ถูกมันเลย
หรือว่า...อ๊ะ เป็นนนนน...ยุงผี ว่าไปนั่น
สรุปแล้ว ครูอ้อยเจ็บตัวเอง ยิ่งตีมันด้วยความโกรธ ความแค้น ยิ่งออกแรงมากเท่าไร ครูอ้อยเองนั่นล่ะ ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น...
เรื่องนี้สอนว่า...ตียุงแรง..เจ็บตัวเองแรง ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว เจ้ายุงมันกลับไม่เป็นอะไร แต่ครูอ้อยสิ เจ็บตัว ..
ลูกระเบิด ก่อนที่มันจะทำร้ายคนอื่นได้ มันต้องระเบิดตัวเองก่อนครับ
ขอบคุณค่ะ
ฝ่ายชอบค้าน...มาแล้วครับ
ลูกระเบิดมีหน้าที่ระเบิดตัวเอง....
ยุงกัดเราก็เป็นหน้าที่ของยุงต้องหาเลี้ยงชีพ...
ถ้าไม่ระเบิดตัวเองก็เสียชาติเกิด...เพราะมันจะไม่ได้เป็นลูกระเบิด...
...ความทุกข์ให้กันไม่ได้...
สวัสดีค่ะน้อง....เอกชน
ฮ้าไฮ้
สวัสดีครับ