บันทึก:ข้างสนามหลวง 

ถ้าเราสังเกตเรื่องการขับขี่รถยนต์ คนขับรถย่อมรู้ดีว่า นอกจากจะมีระบบการส่งกำลังให้รถเดินหน้าแล้ว รถทุกคันยังมีเกียร์ถอยหลังไว้ด้วย หลายครั้งมันมีความจำเป็นเท่าๆกับเกียร์เดินหน้า และถ้ารถยนต์ไม่มีเกียร์ที่ว่านี้จะเกิดอะไรขึ้น นอกจากอันตรายอย่างมากแล้ว บางครั้งเราขับผิดพลาด เช่น ตกร่อง เกยฟุตบาท ฯลฯ เราจะทำอย่างไร  เรียกรถยก หรือเกณฑ์คนใกล้เคียงมาช่วยกันขยับให้เข้าที่เข้าทาง 

แต่กระนั้นก็เถอะ ตำรวจเขายังต้องมีกฎจราจรออกมากำกับวินัยนักซิ่ง ถ้าปล่อยตามอำเภอใจ ให้ต่างคนต่างตะบึงไป มีหวังปอเต๊กตึ้งนั่งร้องไห้ หมอและพยาบาลจะรับภาระดูแลอุบัติเหตุอย่างหนัก ตำรวจต้องทำสำนวนคดี ยุ่งไปถึงบริษัทประกันภัย อู่ที่รับซ่อมรถ สัปเหร่อ และวัดต้องเตรียมสวดอธิธรรมกันให้ควัก  

ในปีที่มีภาพยนตร์เรื่อง”แด่..คุณครูด้วยดวงใจ” มาเข้าโรง คงประมาณ20กว่าปีมาแล้ว ผมกับครูคณะหนึ่งเดินทางไปรับถ้วยรางวัลงานแข่งเรือในตัวจังหวัด เราไปด้วยกัน4คน มีคุณครู3ราษฎร1 ช่วงบ่ายแก่ๆระหว่างเดินทางกลับ ผู้อำนวยการโรงเรียนเป็นโชเฟอร์ ผมนั่งเบาะคู่ด้านหน้าคนขับ สารถีคงจะหลับใน วูบ !เดียวสั้นๆ วิ๊บเดียว! ..โครมๆๆๆๆๆๆ รถยนต์ตีลังกาหลายทอด พวกเรากระเด็นออกมานอนแผ่กลางถนนบ้าง กลางทุ่งนาบ้าง ผมกระเด็นออกมาสลบในปลักควาย ก้นกบหัก ซี่โครงหัก สภาพสังขารบอบช้ำยับเยิน ต้องเข้าโรงพยาบาลหลายเดือน หมอรีบผ่าตัด เติมโลหิต ต้องฟื้นฟูสังขาร รอดมาถึงวันนี้ได้ก็นับเฮงอย่างที่สุดแล้ว จึงขอบขอบคุณการแพทย์ของประเทศไทย ขอบพระคุณหมอ คุณพยาบาล ที่ช่วยต่อชีวิตไว้ 

วันนี้วันครู จึงขอระลึกถึงเพื่อนครูที่รักทั้ง3ท่าน ที่ร่วมชะตากรรมและจากไปในคราวนั้น ถ้าเขาอยู่มาเท่าถึงทุกวันนี้  ผมคงมีเพื่อนครูเพื่อสังคมเคียงข้างอย่างแข็งขัน ได้แต่บอกกล่าวในใจว่าไปสู่สุขคติเถิด  “ครูด้วยดวงใจ” 

อนุภาพของการสื่อสาร พบเรื่องที่ยากจะเกิดขึ้นได้ในสมัยก่อน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่ละครั้ง นำไปสู่เรื่องราวและเหตุการณ์โดยบังเอิญ ผมเจอลุงเอกที่ขอนแก่น นึกอย่างไรไม่ทราบได้ คุณหมอทานทิพย์ แห่งโรงพยาบาลอุบลรัตน์โทรมา แล้วก็บึ่งรถมาคุยกันด้วยความระลึกถึง พร้อมของฝากปีใหม่และยังใจดีเลี้ยงข้าวต้มมื้อเย็น ท่านเล่าฮูแสวงเป็นภาระเรื่องตั๋วเดินทางทุกครั้ง ไปสั่งเลือดหมูเจ้าประจำรอตั้งแต่เช้า เจ๊องุ่นประสานเรื่องขออนุญาตพบหมอนอกคิวที่ห้องอายุรศาสตร์  

นับเป็นธรรมะจัดสรรโดยแท้ เสร็จธุระตัวเอง เราได้แว๊บ! ไปเยี่ยมหน่อย แห่งเด็กรักป่าเมืองสุรินทร์ ที่เดินทางมารักษาสุขภาพที่ศรีนัครินทร์หลายวันแล้ว ผมปลึ้มตัวเองมากที่ได้ไปเยี่ยมหน่อยในครั้งนี้ นับเป็นความดีใจในรอบปีก็ว่าได้ ที่ความห่วงใยได้เดินทางมาพบกันต่อหน้าต่อตา หญิงเหล็กยังหัวใจแกร่งเหมือนเดิม เราเห็นแววตาหน่อยยิ้มสู้ชีวิต  

สมาชิกG2Kหลายท่านได้หาเวลาไปเยี่ยมหน่อย ..นี่แหละหน้าที่มนุษย์และพันธะทางใจระหว่างพวกเรา ทุกข์สุขอย่างไรก็ไปถึงกันสม่ำเสมอ หลังจากสนทนากันเรื่องโรคภัยไข้เจ็บของกันและกันแล้ว ตามธรรมเนียมคนแซ่เฮ หน่อยโผมากอด มันเต็มตื้นจนไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว.. สู้ สู้ นะหน่อย พวกเราส่งใจไปยืนข้างเตียงหน่อยทุกคืนค่ำ  

ก่อนจะมาขึ้นเครื่อง อาจารย์แป๋วโทรมาชวนกินส้มตำ แม้เวลาจะกระชั้นชิดอาจารย์ยังสั่งอาหารกลางวันไว้รอที่ร้านข้างสนามบิน  ส่วนเจ้าหนิงมีประชุมที่ กทม. เข้ามาทันเวลาได้อาสาลากกระเป๋าให้ และเป็นเพื่อนกินข้าวมื้อเย็นที่ไม่เสียชื่อและฉายา “อร่อยทุกอย่างที่ขวางหน้า” ใครเป็นโรคเบื่ออาหาร ขอแนะนำให้ชวนหนิงไปร่วมโต๊ะ แล้วท่านจะได้รับบรรยากาศที่ชูชก เรียกพี่นั้นเป็นฉันใด อิ อิ .  

จะเห็นว่าโลกไอที..มีสะพานให้น้ำใจเชื่อมโยงกันได้เสมอ สิ่งนี้ซื้อหาไม่ได้ จะรวยล้นฟ้าก็ไม่มีความหมายถ้าเป็นคนไร้น้ำใจ ถ้าจ้องแต่จะเอาเปรียบและหาประโยชน์คนอื่น ..มิตรภาพและไมตรีไม่มีขาย อยากได้ต้องแลกด้วยใจ เมื่อเกิดขึ้นแล้วควรทนุถนอมไว้ให้ดี ว่างเมื่อไหร่ก็เข้าอู่ซ่อมเกียร์ชีวิตบ้าง ดูว่าเดินหน้า ถอยหลัง ยังปกติและสะดวกใจดีหรือเปล่า ขอแสดงความชื่นชมกับคุณครูทั่วประเทศ ด้วยคำว่า..  

..แด่ คุณครูด้วยดวงใจ