ที่ประทับใจ หมดยศถาบรรดาศักดิ์ มีเพียง พ่อ แม่ พี่ ป้า น้า อา น้อง หลาน เท่านั้น
บันทึกเมื่อชมสไลด์ เฮฮาศาตร์ที่ดงหลวง ซึ่งคุณ conductor กรุณานำมาขึ้นบันทึกให้ชม ฝีมือคนที่คงยังคิดถึงญาติ คนแซ่เฮ อยู่นะ พี่บางทรายและทีมงาน
คืนนี้ ดาวเต็มท้องฟ้า เหมือนคืนที่ขึ้นไปดงหลวงเลยค่ะ เมื่อต้องมาชมภาพประกอบเพลง ที่ช่างชวนให้ พาตัวเองกลับไปสู่ความทรงจำ นั้นอีกครั้ง แล้วผู้เขียน ก็เกิดอาการ หวนกลับไปสู่ดงหลวงอีกครั้งจริงๆ
เป็นความตั้งใจจริงๆ ที่จะไปดงหลงให้ได้ และเป็นคนสุดท้ายที่แสดงความจำนงค์ ตระเตรียมของทะเล ไปฝาก จองเครื่องบิน เพื่อหวังจะไปถึงก่อนใครๆ แล้วจะได้ เป็นเจ้าภาพ คอยต้อนรับ ผู้เดินทางมาทีหลัง ช่วยพี่บางทรายรับแขก ซึ่งพี่เขาคงเหนื่อยมากแล้ว
ผู้เขียนเปิดแต่ละบล็อก เพื่อจดจำ เจ้าของบล็อกที่จะมาร่วมงาน จะทักไม่ให้ผิดทีเดียว ตื่นเต้น กับการจะได้พบตัวจริง เสียงจริง หน้าตาจะเหมือนภาพที่แสดงไหม เสียงพูดจะไพเราะเหมือนตัวอักษรไหม เขาทักทายกันด้วยการกอด ผู้เขียนจะกอดทุกคนก่อน แล้วจะรีบแนะนำตัว เพราะคงไม่มีใครรู้จักเราสักเท่าไหร่
หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในดงหลง มีสิ่งที่ผิดพลาดสำหรับตัวผู้เขียนเหมือนกัน เช่น การเดินทาง ที่ตกเที่ยวบิน ทำให้หลายคน ต้องลำบาก โดยเฉพาะพี่หมู ต้องขับรถมาคอยรับ ถึงสองรอบ กว่าจะขึ้นถึงดงหลวง ก็เกือบสามทุ่ม มีคนเฝ้ารอรับนับสิบ รอกินข้าว รอกอดอย่างอบอุ่น
ดงหลวงทำให้เราเรียนรู้ที่จะรักกัน มีมิตรสัมพันธ์ ที่ประทับใจ หมดยศถาบรรดาศักดิ์ มีเพียง พ่อ แม่ พี่ ป้า น้า อา น้อง หลาน เท่านั้น
นึกถึงตรงนี้ อยากมีเพื่อนสักคน มานั่งชมภาพสไลด์ประติศาสตร์ พร้อมๆกัน จะได้คอยสะกิด แล้วชี้ชม ว่านั่นไง พ่อครูบา ที่ใครเห็นก็รัก โน่นลุงเอกที่กลับก่อน แต่มีคนถามถึงมากที่สุด คนนั้นพี่บางทรายคนจัดงานที่แสนประทับใจ คนนี้เลยพี่องุ่นคนสวย ทำอาหารได้อร่อยที่สุด และ...ฯลฯ.......
อยากจะบอกว่า แปลกมากดงหลวงทำให้เราน้ำตาไหล ทั้งๆ ที่กำลังมีความสุข ดงหลวงทำให้คนแข่งกันตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เพื่อเก็บภาพเหมือนฝันอันงดงาม ทำให้เรารักความมืด จะได้เห็นดาวที่สุกใส เสียงนก เสียงเพลงแห่งธรรมชาติ จากสายลม ......
เสียดาย.......
ขณะที่ได้ชมสไลด์ ไม่มีใครสักคน ที่จะได้ร่วมซึมซับความสุขร่วมกัน กับบรรทัดสุดท้าย ที่บอกว่า เราจะพบกันที่ เฮฮาศาสตร์ครั้งที่ ๔ ผู้เขียนจะไปร่วมงานอีก แต่แล้วก็ใจหาย.... ถ้าบังเอิญเขาจัดงานนี้ช่วงที่กำลังปฏิบัติงานที่อินเดียละ ผู้เขียน คงต้องรอไปจนถึงงาน เฮฮาศาสตร์ครั้งที่ ๕ ละมัง
เลยขอบอกไปดังๆ ให้ผู้จะจัดงานทราบว่า ผู้เขียนคงต้องเดินทาง ไปอินเดีย ตามโครงการช่วยงานวัดไทยที่กุสินารา ในเดือน มี.ค.-เม.ย.๒๕๕๑ แต่ถ้าเป็นช่วงฤกษ์ดี เหมาะที่พี่น้อง คนแซ่เฮ จะได้มาพบกัน ก็ไม่เป็นไร แค่อยากบอกให้รู้ว่า คนที่อยู่ไกลบ้าน เขาคิดถึงและอยากกอด พี่น้องด้วยเหมือนกัน
บันทึกนี้ เขียนด้วยความระลึกถึงดงหลวง ความทรงจำที่ไม่มีวันลืม
ยามเช้าที่ดงหลวง
โบกมืออำลา...ผู้เดินทางจากไป
สวัสดีค่ะน้องสายลม
มาให้หายคิดถึงนะ สบายดีใช่ไหม มาชลบุรีเมื่อไหร่บอกกันบ้าง เออพี่ลงรูปแล้วย่อไม่ลง เลยเต็มจอเลย แต่ก็ดี เห็นชัดดี ชมสไลด์แล้วเนาะ สุขใจจัง
สวัสดีครับคุณหมอรุ่ง
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะคุณสะ-มะ-นึ-กะ
ถ้ามีวาสนาได้พบกันอีก ก็คงจะทันอยู่ร่วมงานนะคะ จะตั้งใจในการไปปฏิบัติงานที่ อินเดีย ขอถือเป็นการนำร่อง ให้พี่น้องเรา ได้สร้างบุญในต่างแดน จะเก็บบันทึก มาเล่าเป็นประสบการณ์กันในโอกาสต่อไป
ถ้าอย่างไรส่งข่าวให้ทราบบ้างนะคะ จะรอค่ะ
สวัสดีครับคุณตันติราพันธ์
ผมชอบภาพนี้ครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะนายช่างใหญ่
ภาพไม่ปรากฏเลยค่ะ ไม่ทราบว่าภาพอะไร ขอความกรุณา โพสใหม่นะคะ อยากเห็น
เตรียมหนังสือสิบเล่ม ไว้ให้แล้ว จะรับอย่างไร แจ้งด้วยนะคะ ขออนุโมทนาบุญด้วยค่ะ
สวัสดีครับคุณตันติราพันธ์
ภาพนี้ครับ....
เย็นตาดีแท้ครับ.......
ถ้าไม่ติดภารกิจสำคัญ คงเป็นวันศุกร์นี้ครับ แล้วจะโทรบอกอีกครั้งครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะนายช่างใหญ่
ชอบเหมือนกันเลยค่ะ มองคราใด ก็เหมือนได้ไปเดินเล่น อยู่ริมน้ำ ดูกอบัว กอหญ้า ผืนน้ำนิ่งๆ มองแล้วสบายใจจริงๆค่ะ มีหลายรูป แต่ยังไม่ได้เสนอ เห็นเพื่อนๆเขานำมาขึ้นกัน ก็สวยๆทั้งนั้น
ถ้าชอบก็ดีใจด้วยค่ะ ขอให้มีความสุข เมื่อได้เข้ามาเยี่ยมบันทึกนี้ค่ะ
นะมัสเต้ค่ะ อ.ขจิต
ปรับขนาดภาพแล้ว หลายครั้ง ก็ไม่เล็กลงเลย ก็ตามเลย ดูกันใหญ่ๆ อย่างนี้แหละ เห็นชัดดี
ใครๆก็คิดถึงดงหลวง ทั้งธรรมชาติ กลิ่นดิน เสียงใบไม้ไหว กับลมชายน้ำ ยังมีมวลมิตร ที่อบอุ่น จนลืมไม่ลงเลยค่ะ
ตามมาชมด้วยนะครับคุณตันติราพันธ์ เป็นธรรมชาติจริงๆ รอยตบแต่งแทบจะไม่มีเลย
แต่ที่ชอบจริงๆคือข้อความที่จารึกไว้ที่ป้ายน่ะครับ (โชคดีที่เกิดมาเป็นคนไทย)
ชาวโรงเรียนอุตรดิตถ์ยินดีแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทุกๆท่านครับ
สวัสดีค่ะคุณโต
สังเกตอีกที ถนนที่นั่น ลูกรังค่ะ ฝ่นแดงยังจับใบหญ้าอยู่เลย ยิ่งยามเช้า น้ำค้างยังชุมอยู่นะคะ น้ำค้างสีแดง ส่วนอ่างน้ำนี้ ถ้าเราไปยืนเงียบๆ จะมีปลาโผล่มาฮุบเยื่อ เห็นชัดเชียวค่ะ
เห็นด้วยค่ะ โชคดีที่เราเกิดมาเป็นคนไทย ชาวป่าไม้ เจ้าของสถานที่ เขาจะมี พระราชดำรัส พระรูปของพ่อหลวง อยู่ตามสถานที่ต่างๆ มีแผนที่ มีศาลาพัก ที่เรากินข้าวกัน อยู่ในป่า เลยก็ได้ มีไม้ใหญ่ให้ร่มเงาค่ะ
เคยไปช่วยอุตรดิตถ์ ในปีที่เขาถล่ม และน้ำท่วม ๓ วันค่ะ ประทับใจ การต้อนรับ จากชาวบ้าน และตามหาขณะฝนกำลังตกหนัก กลัวเราจะหลงทาง กลับที่พักไม่ได้ แม้ขณะกำลังทุกข์ยากอยู่ก็ตาม ซึ้งน้ำใจคนอุตรดิตถ์ค่ะ
สวัสดีครับ หมอรุ่ง
สวัสดีค่ะพี่เกษตรยะลา
จะไปอินเดียระยะสั้นๆค่ะ มีค.-เมย.๕๑ ตั้งใจจะบันทึกทุกขั้นตอน เพื่อถ่ายทอดประสบการณ์ แก่ผู้สนใจ ค่ะ
ถ้ามีทุนทรัพย์พอ คงต้องหาโน๊ตบุ๊คส่วนตัวสักเครื่อง อาศัยเน็ตของวัด ก็คงจะส่งข่าว แก่ชาวG2K ได้บ้าง ถ้ามีเวลา และกำลังเหลือพอนะคะพี่
ไปต่างแดน ก็คงต้องปรับตัวปรับใจ แต่เชื่อว่าจะทำหน้าที่อาสาสมัคร ให้ดีที่สุด
ถ้าเขาจัดเฮฮาศาสตร์ครั้งที่๔ คาดว่าจะเป็นภาคใต้ ทันก่อนเดินทางคงจะดี เพราะจะได้ลาพี่ด้วยตัวเองสักครั้ง พบกันยากอยู่แล้วนะพี่
แต่G2K ยังอยู่ โอกาสส่งข่าวยังมีอยู่ค่ะ พี่ต้องระวัง รักษาตัวนะ เวลามีเหตุระเบิด อย่าใจหาญนัก ดูลาดเลาก่อน ค่อยเข้าไป เขาห่วงพี่กันทั้งเว็บแล้ว