เคยไม๊คะ...ที่เรารู้สึกว่า..เราอยากจะย้อนเวลานั้นกลับมาอีกครั้ง..และเคยไม๊คะ..ที่รู้สึกว่า..เราได้ทำใคร..ใครหล่นหายไปจากชีวิตไปได้มากมายในวันนี้..

ไม่ทราบว่า..ชาวโกทูโน..เริ่มมีสมุดบันทึกเล่มแรกกันตอนไหนคะ..
สำหรับตัวเองแล้ว..วันนี้ได้โอกาสหยิบสุดบันทึกเล่มสีชมพู..ที่ยังคงความแจ่มใสเหมือนวันแรกๆ...ที่ได้สัมผัส..
ปกบันทึกเล่มยาวสีชมพูนั้นระบุปี 2530 เอ..มันผ่านมากี่ปีแล้วน๊า..ไม่อยากเชื่อเลยนับไปนับมา..21 ปีแล้วนั่น..21 ปีแห่งความหลังจริงๆด้วย
วันแรกที่บันทึก..คือวันที่ 12 มกราคม2530 อ่านไปแล้วก็อดยิ้มไปด้วยไม่ได้..ภาพวันเก่าๆ..ก็กลับมาอีกครั้ง..
..................
เคยไม๊คะ...ที่เรารู้สึกว่า..เราอยากจะย้อนเวลานั้นกลับมาอีกครั้ง..
และเคยไม๊คะ..ที่รู้สึกว่า..เราได้ทำใคร..ใครหล่นหายไปจากชีวิตไปได้มากมายในวันนี้..
บางคนที่เราได้กลับมารู้จักกันใหม่..
และบางคนได้หายไปกับกาลเวลา..
การมองโลกอย่างใสๆ.ในวันนั้น...กับมุมมอง..ที่เปลี่ยนไปในวันนี้...
มันบอกอะไรได้มากมาย..ทั้งภาพ..เสียง..บรรยากาศและความรู้สึก..
และที่สำคัญมันยังทำให้เราได้ระลึกถึงคนเก่า.เก่าในวันนั้น..ได้อย่างชัดเจน..จนบางครั้งเราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า..หากเราได้พบกับคนเก่าๆในบันทึกนั้นอีกครั้ง...ความรู้สึกนั้นจะเป็นอย่างไร..
........
แต่หาก..ในวันนี้..จะทำให้ทั้งเรา..และเค้าเปลี่ยนแปลงไป..ไม่ว่าจะเป็นในลักษณะใด..
แต่ฉันก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้ง.....ที่ได้ระลึกถึงพวกเค้าเหล่านั้น..ในภาพเดิมๆ..ที่ชัดเจนทุกครั้ง...กับสมุดบันทึกเล่มสีชมพูเล่มนั้น..
และเค้า...จะยังคงอยู่ในภาพนั้น...ที่ฉันรู้สึกเจนตาตลอดไป..เสมอ..ในความทรงจำ..
--------------------------------------------------------------------------------
วันนี้..ฉันเริ่ม...เก็บเรื่องราวที่งดงาม..กับปัจจุบันขณะ..ไว้ในสมุดบันทึกอีกครั้ง...ฉันตั้งชื่อ..สมุดบันทึกเล่มนั้นว่า...บันทึก.จารึกสิ่งดี.ดี..ในชีวิต..
เพื่อที่ฉันจะมั่นใจว่า....ฉันจะได้..ยิ้มไปกับภาพ..ความทรงจำที่งดงาม..อีกครั้ง.......ครั้งแล้ว..ครั้งเล่า...อย่างอิ่มใจ..ในเวลาที่ความสดใสของชีวิตเริ่มทอนลงไป..
...และเพียงแค่..การได้เริ่มจรดตัวอักษรแรกลงบนกระดาษขาวๆ...ต่อมความสดใสก็เหมือนจะเริ่มทำงานอีกครั้ง........
----------------------------------------------------------------------------------
แล้วคุณล่ะคะ....มีโอกาสได้ย้อนกลับไปสู่โลกในวัยเยาว์.....สัมผัสความสดใส...และชีวิตในวันนั้นอีกครั้งแล้วหรือยัง..
ลองดูนะคะ..แล้วจะรู้ว่า..ช่วงเวลาที่ได้หยิบบันทึกเหล่านั้นมาอ่านอีกครั้ง.
.............................................................................
มันช่างเป็นช่วงเวลาที่รื่นรมย์เสียจริงๆ..
....................................................................

เ
สวัสดีค่ะ แวะมาทักทายค่ะ
...จำได้ว่ามีสมุดบันทึกเล่มแรกตอนป.6 สมัยนั้น(พูดอย่างนี้แล้วดูนานจัง)เป็นภาคบังคับเลย
คือคุณครูให้เขียนสมุดบันทึกส่งหนึ่งเล่ม ...ให้เวลาประมาณหนึ่งเดือนค่ะ
ตอนนี้ก็ยังเก็บไว้อยู่ เวลาอ่านก็จะขำขำตัวเอง แล้วก็นึกย้อนว่าเอ...ตอนนั้นตัวเราเป็นยังไงหนอ ..นี่เราคิดแบบนี้ตอนเด็กหรือนี้(โอ้ ช่างเด็กนัก)
แต่ว่า จะอ่านก็ทีก็จะรู้สึกดีๆเสมอค่ะ
ยินดีที่รู้จักค่ะ..คุณอิน แปลกจังค่ะ..ครูแอ๊วก็มีเล่มแรกตอนปอหกเหมือนกันเลยค่ะ..บันทึกไปก็สนุกดี..โดยเฉพาะเวลาหยิบมาอ่านเนี่ย..ชื่นมื่นดีจริงๆ..ตลกคำพูดตัวเองนะคะ.อย่างของครูแอ๊วเนี่ย..บันทึกหมดเลยค่ะ..แม่ติดสองบาท..พี่ติดเงินเราห้าบาท..อะไรประมาณนี้จดหมด..เลยมั่นใจว่างกมาตั้งแต่เด็กเลยนะเราเนี่ย55 ขอบคุณนะคะ..ที่แวะมาทักทาย..อย่าลืมแวะมาเยี่ยมมิตรสหายอีกนะคะ..
สวัสดีค่ะ
แวะมาระลึกความทรงจำ บันทึก เล่มแรก อยู่ในช่วงของมัธยมค่ะ
สวัสดีค่ะ..อาจารย์
MSU-KM :panatung
ยินดีที่รู้จักค่ะ..อาจารย์ได้เคยเอามาอ่านอีกครั้งหรือยังคะ.แล้วจะรู้สึกตลกตัวเองมากๆ..ว่าเออหนอ..เขียนไปได้...55 ตลกดีค่ะ..
ขอบคุณค่ะ..อย่าลืมแวะมาเยี่ยมกันอีกนะคะ..
มาฟังเพลงเพราะๆครับ
ชอบจังครับ
สวัสดีค่ะ..คุณเอก..
ดีใจค่ะ..ที่ชอบ..แล้วอย่าลืมแวะมาเยี่ยมอีกนะคะ..
ขอบคุณค่า..
ไม่ค่อยชอบการเขียนบันทึก(แบบว่าคิดไม่ออกว่าจะเขียนอะไรดี) แต่ตอนนี้เริ่มเขียนถึงหลานซนๆสองคน ก็กะไว้ว่าพอหลานโตขึ้นอ่านหนังสือคล่องจะเอาให้เป็นของขวัญวันเกิดปีใดปีหนึ่งค่ะ
แอะ..แอ้..มีหลักฐานนะ..ติดน้องอยู่ห้าบาทน่ะ..ใช้ยังล่ะตัวเอง555
บันทึกนั้นแอบเอามาให้อ่านก่อนเจ้าสองตัวได้ปะ...
จะลองไปค้นบันทึกเก่าๆ มาดุ จะได้ ย้อนไปฝันกับวันเยาว์อีกค่ะ
สวัสดีอีกครั้งค่ะ..อาจารย์
อัญชลี อุชชิน
อ่านแล้วแอบยิ้มค่ะ..พี่ชายอาจารย์น่ารักจังค่ะ..ใจดีจริงๆอุตส่าห์ซื้อสมุดบันทึกสีหวานให้น้อง..แสดงว่าอาจารย์ไม่ชอบสีชมพู..ก็ไม่ใช่คนหวานใช่มั๊ยค่ะ..55 หายากนะคะ..ผู้หญิงที่ไม่ชอบของหวานๆเนี่ย...
ว่าแล้วต้องลองไปสืบหาเรื่องพี่น้องคารามาซอฟ..อ่านบ้าง.จะได้รู้ว่าเป็นยังไงน่ะค่ะ..เอ..น่าสนใจจริงๆ
ขอบคุณค่ะ..ที่แวะมาเยี่ยมยามดึกนะคะ..
อรุณสวัสดิ์...ค่ะพี่ศศินันท์..
Sasinanda
ลองเอามาอ่านดูนะคะ..รับรองว่า..เป็นยาอายุวัฒนะที่ดีมากเลย..เลือดจะไหลเวียนดีเชียวล่ะค่ะ...
แอ๊วเอามาอ่านทีไรก็ยังขำได้ทุกครั้ง...มีหลายเล่มค่ะ..เป็นช่วงๆค่ะ..ย้ายบ่อยก็เลยได้บันทึกเรื่องราวเพื่อนๆหลายๆที่..แล้วได้ย้อนไประลึกถึงอีกครั้ง..มีหลากอารมณ์มาก..อ่านแล้วมีความสุขค่ะ..
ขอบคุณมากๆค่ะ..กับการแวะมาเยี่ยมเพื่อนพ้องน้องพี่..อย่างทั่วถึงจริงๆ
สวัสดีค่ะ
คุณ suksom
ยินดีที่รู้จักค่ะ...อยากให้ลองบันทึกดูค่ะ..วันไหนมีเรื่องดีๆเข้ามาก็บันทึกเก้บไว้..ไม่ต้องทุกวันก็ได้..แต่ถ้าทำได้จะดีมาก..เพราะเวลาผ่านไป..แล้วเราหยิบมาอ่านอีกครั้งเนี่ย..คุณค่าของมัน..เกินจะบรรยายเลยค่ะ..
ลองดูนะคะ...
ขอบคุณค่ะ..เพลงมันฟังดูเศร้าๆ..นะคะ..แต่ก็ดีใจที่มีหลายๆคนชอบค่ะ..
การมองโลกอย่างใสๆ.ในวันนั้น...กับมุมมอง..ที่เปลี่ยนไปในวันนี้...
มันบอกอะไรได้มากมาย..ทั้งภาพ..เสียง..บรรยากาศและความรู้สึก..
และที่สำคัญมันยังทำให้เราได้ระลึกถึงคนเก่า.เก่าในวันนั้น..ได้อย่างชัดเจน..จนบางครั้งเราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า..หากเราได้พบกับคนเก่าๆในบันทึกนั้นอีกครั้ง...ความรู้สึกนั้นจะเป็นอย่างไร
.....
เป็นความท้าทายอย่างมหาศาลที่ผมอยากพบเจอ
ผมรักและเคารพอดีตไม่แพ้ปัจจุบัน แต่ก็ยังยินยอมที่จะอยู่กับปัจจุบันมากกว่าอดีตที่ผ่านมา
ดังนั้น ผมจึงมักพูดเสมอว่า ผมมีพิพิธภัณฑ์ชีวิตของตนเองเสมอ
สวัสดีค่ะ..คุณพนัส..
จำได้ว่าเคยอ่านบันทึก..ความรักครั้งแรกของคุณพนัส..ที่เขียนนานมาแล้ว..ชอบนะคะ..อ่านไปยังอินไปด้วยเลย..(อืม..แปลกจริง..แล้วไปยุ่งอะไรด้วยเนี่ย...อิอิ)คนเราก็จะมีความหลัง..สิ่งที่ประทับใจที่แตกต่างกันนะคะ..แต่ยังไงก็แล้วแต่..บางครั้ง..การได้คิดถึง..บางทีมันก็มีความสุขแล้ว..
แม้ว่าวันเวลาเหล่านั้นจะผ่านมาเนิ่นนาน..แต่ความรู้สึกในวันเก่าๆนั้นก็ยังไม่เคยจาง
ขอบคุณค่ะ..ที่เข้ามาแวะทักทายเสมอเลย..
หวัดดีจ้า..เจ้าป้า..อิอิ
เพิ่งรู้นะเนี่ยว่า..พี่ตุ่นบันทึกทุกวันเนี่ย..แอ๊วชอบเวลาที่เอากลับมาอ่านอีกครั้งเนี่ย..มันตลกมากเลย..บางทีก็มีเรื่องหวานๆ..ก็แอบยิ้มกรุ้มกริ่ม..ได้กลิ่นไอบรรยากาศเก่าๆอีกครั้ง..ก็ดีไปอีกแบบนะจ๊ะ..อันที่ตลกมากที่สุดก็บันทึกว่าแม่ฬหญ่แอ้.งยืมตังค์บ่อยๆเนี่ย..5 บาท 10 บาทเนี่ย..ไม่ลืมเลยนะขอบอก..เอิ๊กๆๆ
หวังว่าเจ้าป้ากะลูกชายหมูหยองคงสบายดีนะจ๊ะ..
หวัดดีค่ะครูแอ๊ว