สอง - สามเดือนก่อนสิ้นปี..ฉันได้ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต ก็พบว่ามีหลายอย่างในชีวิตที่ดูจะยังไม่เข้าที่ - ไม่เข้าทาง และยังคั่งค้างอยู่ ซึ่งฉันจำเป็นต้องมีการจัดระบบและสะสางเรื่องราวเหล่านั้นให้เสร็จสิ้นไป ระหว่างนั้นเองเท้าฉันก็ไปแตะโดนกับกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่งที่วางซุกอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เมื่อหยิบมาดูก็พบว่าเป็นกล่องตุ๊กตาหมีประดิษฐ์นั่นเอง แล้วเรื่องราวต่างๆ ก็ไหลพรั่งพรูออกมา
ฉันได้กล่องนี้มาเมื่อไหร่กันนะ? สามปีที่แล้ว ฉันเจอเจ้ากล่องตุ๊กตาหมีประดิษฐ์นี้วางที่บันไดบ้านเจ้านายอยู่หลายกล่องด้วยกัน พอออนไลน์เจอเจ้ (ลูกสาวคนสวยของคุณเจ้านาย)ก็ถามไปว่า "ของใครคะ?" เธอบอกว่าของเธอเอง และฉันก็คุยโม้กับเธอไป(อีกแล้ว)ว่า.."จิ๊บๆ" คุยโม้ไปทั้งๆ ที่ก็ไม่เคยทำมาก่อนเลย และก็เข้าทางเธอ นี่ไง..เจ้ากล่องนี้ถึงได้มาอยู่กับฉัน ฉันหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว TT_TT
และเมื่อเวลาผ่านไป พอเธอทวงถาม ฉันก็ทำหน้าเศร้า ตาใสซื่อ อ้อนไปว่า "ก็เค้ายุ่งนี่" จนผ่านไปหนึ่งเดือน..สองเดือน..ครึ่งปี..สองปี และเมื่อกลางเดือนของปีที่สามนี้เองที่ตรงกับวันคล้ายวันเกิดของเธอ ฉันก็เกิดฮึดหยิบกล่องที่ว่านั้นมาเปิดดู มีผ้า มีฟองน้ำ มีด้าย มีกระดุม มีใยสังเคราะห์ และมีกระดาษที่บอกวิธีทำอีกแผ่นเดียว นั่งเย็บแขน - ขา เจ้าหมีน้อยเทดดี้ โดยมีเจ้าน้องชายมานั่งกำกับสอนเย็บ (ก็ฉันเย็บไม่เป็นนี่) และฉันมีคุณสมบัติที่คนใกล้ๆ ตัวจะรู้ดีว่า "ขี้ลืม" ระดับโอเว่อร์ แบบว่านั่งเย็บๆ ไปได้สักครึ่งชิ้นแล้วจะเกิดอาการ "เอ๊ะ ที่เย็บๆ มานี่ฉันเย็บยังไง? แล้วต้องทำอะไรต่อไปดี?" สรุปแล้ว..ของขวัญที่ตั้งใจจะมอบให้เจ้คนสวยก็เลยยังเป็นแค่เพียงโครงการฝันลอยลมต่อไป
สองเดือนที่แล้ว ก่อนเธอจะออกไปทำงานก็แวะมาเปรยๆ กับฉันว่า "ตกลงตุ๊กตาหมีของเจ้จะมีโอกาสได้เกิดไหม ต้อม? นี่มันกี่ปีแล้วเนี่ย?" ฉันคนนี้ก็ได้แต่ส่งยิ้มหวาน และตอบไปว่า "ก่อนปีใหม่นี้แน่ สัญญานะ เค้าเคยผิดสัญญาเหรอ? อิอิ"
ตุ๊กตาหมีเทดดี้แบร์เกิดขึ้นเมื่อ 100 ปีที่แล้ว ในปี ค.ศ.1902 ทั้งในสหรัฐอเมริกาและเยอรมัน ในสหรัฐอเมริกาประธานาธิบดี ธีโอดอร์ รูสเวลท์ ได้เดินทางไปมลรัฐมิสซิสซิปปี้เพื่อช่วยเจรจาแบ่งเส้นพรมแดนที่มีปัญหากับรัฐลุยส์เซียน่า และเจ้าภาพให้การต้อนรับผู้นำของประเทศโดยชวนไปล่าหมีในป่า แต่ไม่พบหมีให้ล่า จึงมีคนนำเอาลูกหมีมาให้ แต่ท่านประธานาธิบดีปฏิเสธที่จะยิงหมีที่ถูกล่ามเช่นนั้น ทำให้นายคลิฟฟอร์ด เบอร์รีแมนนักวาดภาพการ์ตูนประทับใจจึงวาดภาพนี้ขึ้นมา ชื่อภาพ Drawing the Line in Mississippi ซึ่งปรากฏในหนังสือพิมพ์ เดอะ วอชิงตัน โพสต์ ฉบับวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ.1902
เป็นแรงบันดาลใจให้มอร์ริส และโรส มิชทอมส์ ซึ่งอยู่ในนิวยอร์คทำตุ๊กตาหมีขึ้น เพื่อยกย่องการกระทำของประธานาธิบดีรูสเวลท์ ครอบครัวมิชทอมส์ตั้งชื่อตุ๊กตาหมีว่า "เทดดี้แบร์" มาจาก เทดดี้ อันเป็นชื่อเล่นของประธานาธิบดีธีโอดอร์ รูสเวลท์ ตุ๊กตาหมีของครอบครัวมิชทอมส์เป็นลูกหมีดูน่ารัก ไร้เดียงสา ยืนตัวตรงเหมือนหมีในการ์ตูนของนายคลิฟฟอร์ด เบอร์รี่แมน ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า จนครอบครัวมิชทอมส์สามารถตั้งโรงงานผลิต ตุ๊กตาหมีขึ้นเป็นครั้งแรกในอเมริกาภายใต้ชื่อว่ Ideal Novelty and Toy
ที่ประเทศเยอรมัน นายริชาร์ด ชไตฟ์ ชายหนุ่มผู้ทำงานกับป้า มาร์กาเร็ตเท ชไตฟ์ (Margarete Steiff) นักธุรกิจของเล่นเด็กในเยอรมัน ริชาร์ดเรียนมาทางด้านศิลปะ ชอบไปที่สวนสัตว์ในสตุตการ์ตบ่อย ๆ เชไตฟ์ ได้ทำตุ๊กตาหมีในเวลาไล่เลี่ยกัน ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1903 ในงานแสดงของเล่นเมืองลิปซิกในเยอรมัน พ่อค้าชาวยุโรปไม่ค่อยให้ความสนใจตุ๊กตาหมีของชไตฟ์นัก ตรงกันข้ามพ่อค้าของเล่นชาวอเมริกัน จึงทำให้ตุ๊กตาหมีของชไตฟ์เข้าสู่ตลาดอเมริกา
ตุ๊กตาหมีของครอบครัวมิชทอมส์เป็นลูกหมีตาโต ตามการ์ตูนที่วาดโดยนายคริฟฟอร์ด เบอร์รี่แมน ส่วนของหมีชไตฟ์มีลักษณะหลังค่อม จมูกยาว ดูเหมือนลูกหมีจริงๆ มากกว่า
ภาพการ์ตูนในวอชิงตันโพสต์
ประธานาธิบดีรูสเวลท์กับการ์ตูนในวอชิงตันโพสต์
เย็บๆ ไปก็ลืมๆ ไปพลาง จนในที่สุด..ปีใหม่ปีนี้ฉันก็มีของขวัญให้เจ้คนสวยจนได้ ถึงแม้จะไม่สวยหรือน่ารักเหมือนของใครๆ แต่ฉันก็ตั้งใจและพยายามทำให้ได้ ถึงแม้จะเข้าตำรา "อัฐิยายซื้อขนมยาย" คือของๆ เธอมอบให้เธอเอง แต่ฉันก็ภาคภูมิใจ ขออวดหน่อยนะคะ....
ของขวัญที่ฉันให้เจ้ไปนั้น มานั่งคิดดูแล้ว..ฉันว่าฉันให้ของขวัญกับตัวเอง อย่างน้อยที่สุดฉันก็ได้พยายามที่จะทำ และทำได้สำเร็จ แม้ว่าจะใช้ระยะเวลานาน แต่ในที่สุด..ฉันก็ทำได้
ขอขอบคุณเรื่องเล่าของเจ้าหมีเทดดี้ แบร์ จาก http://www.teddybears.com/ และ http://www.fourbears2002.com/
แซวหลังไมค์ไม่พอ มาแซวในหน้าบันทึกอีก เอ้า! เอาเข้าไป ถึงจะเป็นตุ๊กตาหมีน้อยที่ดูคล้ายหมูก็เถอะ ดูสิดู ท่านพี่มองเห็นไหมว่าตุ๊กตาตัวนี้น่ารัก ^^ น่ารักเนอะ (( ถ้าบอกว่า "ไม่" ขอแช่งให้ตลอดปีนี้ หาแฟนไม่ได้ โอมเพี๊ยงงงงงงง ))
อาจารย์มาขำขำท่านพี่ขจิตใช่ไหมคะ? ไม่ได้ขำตุ๊กตาน้องหมีต้อมนะ อิอิ และก็..สวัสดีปีใหม่อาจารย์ค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ ^^
เย้ๆๆ ต้อมนะดีใจมากที่เสร็จเสียที เครียดมากนะเนี่ย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเครียด แบบว่าพอเรารับปากอะไรกับใครแล้วต้องพยายามทำให้เสร็จ อิอิ ตุ๊กตาหมีเสร็จแล้วก็เหลือแต่สร้อยคอ ยังให้เป็นโครงการในฝัน(ลมๆ แล้งๆ) ต่อไป โฮ่ะๆๆ
อายเหมือนกันนะ คือคิดว่าน่าจะทำได้ดีกว่านี้ เพราะเชื่อว่าฝีมือตัวเองใช้ได้ อิอิ แต่เพราะความขี้ลืมนี่สิ เย็บๆ ไปก็ลืม ทำให้หลายๆ ครั้งต้องพักยาว
เนี่ย รีบไปบอกให้ยาหยีมาชมเลยนะ ^^
อ้าว ตกลงนี่หมีเหรอ อิ อิ แซวเล่นนะจ๊ะ ฝีมือด้านนี้ของเราแย่กว่าคุณต้อมหลายขุม ไม่ต้องเสียใจไปหรอก ขนาดเย็บผ้ากันเปื้อนส่งครูตอนสมัยมัธยมต้องเดินไปส่งทั้งตัวไม่สามารถเอาไปวางที่โต๊ะครูได้ เนื่องจากเย็บติดกระโปรงตัวเองเข้าไปด้วย จะเลาะออกก็กลัวไม่เสร็จทันส่ง 555 I am legend ของโรงเรียน ห่วยที่สุดเลยล่ะ ; P ถักลูกโซ่ยังไม่เป็นเลย แถมเย็บผ้าทีไรได้เลือดทุกที
อิอิ...Teddy Bear ตัวจริงมาเย้ว!
สวัสดีปีใหม่จ้ะน้องต้อม
ตุ๊กตาหมูน้อย เอ๊ย! หมีน้อยน่ะ น่ารักอยู่แล้ว อิอิ ว่าแต่ท่านพี่ไม่ลองนั่งเย็บตุ๊กตาหมูน้อยไปเป็นของขวัญสาวหน่อยรึ? จะได้ลาออกจากชมรมแห้วคลับเป็นการถาวรให้พี่ๆ น้าๆ ลุงๆ และพ่อครูบาฯ ดีใจ อิอิ
ตามไปเบิ่งเมืองลาวที่บันทึกคุณซูซานแล้วทั้งขำ ทั้งตื่นเต้น
แหม๊ ดูยังไงมองตุ๊กตาหมีน้อยของต้อมให้เป็นน้องตุ๊กตาหมูไปได้นะ ฮึ่มๆๆ บอกมาสิ ท่านพี่ขจิตติดสินบนมาใช่ไหมๆๆ TT_TT
จะบอกให้ก็ได้ว่าตอนเรียนมัธยมน่ะ ต้อมเองก็ทำงานฝีมือประเภทเย็บปักถักร้อยไม่เป็นเอาเสียเลย ก็ขนาดแม่เป็นช่างเย็บผ้าแต่ลูกสาวก็สอยผ้าไม่เป็น ไม่รู้ด้วยซ้ำเขาด้น เขาเย็บมือกันยังไง อิอิ น่าขายหน้าไปถึงแม่ไหมล่ะ แต่พอโตขึ้นอายุได้สัก 20 ปี ต้อมก็สอยเป็นโดยอัศจรรย์ อิอิ สวยด้วย ขอบอก แต่เสื้อผืนหนึ่งต้องใช้เวลาสอยปาเข้าไปครึ่งวันนะ ^^
สวัสดีปีใหม่ คิดถึงยาหยีที่สุดในโลกน้อยๆ เลยนะเนี่ย อิอิ อ้อนๆๆ
ใครบอกว่า 2 ปี แหม..3 ปี ต่างหากล่ะ ส่งมอบของให้ก็ครบ 3 ปี พอดิบพอดี
ของยาหยีเอาตามแบบหมีเชอร์รี่ที่ให้ดูเลยใช่ไหม? เอาเมื่อไหร่ดี? ชาติหน้าดีป่ะ? อิอิ แหม๊ ตัวอย่างก็มีให้เห็น ขอตัวสุดสวยไปเลี้ยงดูเล่นยังจะง่ายกว่านะ ตกลงยาหยีเอาสุดสวยไปเลี้ยงนะนะน๊า
ขอบคุณค่ะที่ชม ก็คงจะมีแต่ป้าแดงเท่านั้นที่ตาถึง อิอิ รักป้าแดงจังเลย ^^
ของฝรั่งเขามีตุ๊กตาหมี ของไทยเราน่าจะมีน้องเหมียวสีสวาทขี้อ้อน น้องช้างน้อยแสนรู้ หรือน้องควายน้อยตาแป๋วแหวว ดีนะคะ?
ขอบพระคุณอาจารย์ค่ะ ^^
คิดถึงครูพี่รักษ์จังค่ะ ว่าแล้วๆๆ ว่าครูพี่รักษ์ต้องดีใจไปกับน้องต้อม อิอิ
ที่เชียงใหม่หนาวมากๆๆ ครูพี่รักษ์เองก็ดูแลสุขภาพนะคะ
ป.ล. ก็ไม่ถามหาที่อยู่ แล้วจะได้ไหมล่ะนั่น แหม๊
..น่ารักที่สุดอยู่แล้ว สำหรับเจ้าหมีตัวน้อยด้วยฝีมือต้อม
ขอบใจมากๆๆๆๆ กับความตั้งใจ ที่มีเป็นระยะๆๆๆ..ยังไงก็สำเร็จ เยี่ยมยอดมาก
แล้วก็ยังมีโจทย์ใหม่ๆให้ต้อมฝึกฝีมืออยู่อีกนี่นา..
รออยู่นะจ้ะ...
อิอิ..
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น << ใครๆ ก็รู้ดี แต่มักจะไม่ค่อยทำ นับรวมหนูต้อมไปด้วย อิอิ
ของขวัญที่ทำด้วย "หัวใจ" ย่อมงดงามเสมอในความรู้สึกของทั้งผู้รับและผู้ให้
ขอบพระคุณสำหรับ ส.ค.ส. พร้อมคำอวยพร ที่เดินทางมาถึงเชียงใหม่ ดีใจเหลือเกิน ขอบคุณนะคะ ^^
ดีใจจ๊ะที่เจ้ชอบ ^^ เจ้าหมีน้อยตัวนี้อาจจะดูไม่สวยงามเหมือนที่วางขายอยู่ตามร้านหรูๆ ดังๆ บนห้าง แต่ก็ทำด้วย "หัวใจ" เชียวนะนั่น เพื่อเจ้จ๊ะ
โจทย์นี้ผ่านไป.. แต่ "สร้อยคอแบบหรูเริ่ด" นั้นน่ะ ขอเลื่อนไปอีกสักหน่อย(แบบไม่มีกำหนดนะ) ก็กล่องสมบัติของเจ้กับกล่องสมบัติของเค้าน่ะ ไม่มีวัสดุที่จะนำมาใช้ทำสร้อยได้แบบตัวอย่างที่เจ้ให้มาเลยนะ เพราะฉะนั้นขอเลื่อนไปก่อนจนกว่าเค้าจะมี "รมณ์ติสท์"ทำให้ก็แร่ะกัน อิอิ
ขอบคุณเจ้เหลือเกิน สำหรับความพยายามในการเคี่ยวเข็ญและหลอกล่อให้เค้ามี "อารมณ์ศิลปิน"อยู่บ่อยๆ ขอบคุณจ๊ะ ^^
ต้อมชอบทำอะไรๆ น่ารักน่ะ
จะเป็นกำลังใจให้
ขอให้มีความสุขน่ะ
คุณอดิศรเห็นน้องหมีน้อยน่ารัก แสดงว่าตาถึงกว่าท่านพี่ขจิตอีกแน่ะ อิอิ ^^ ขอบคุณนะคะ
ปีใหม่ไปฉลองที่ไหนหรือเปล่า? ต้อมนอนอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านแน่ะ เหมือนไม่เจอต่ายนานเลยเนอะทั้งที่ก็เจอกันหลายอาทิตย์ก่อนนี่เอง