เหตุผลแห่งสัมพันธภาพความเป็นครูและศิษย์ที่แม้จะอยู่กันห่างไกลกัน แต่ก็ยังคงสัมพันธภาพที่มีต่อกันได้ทุกเมื่อเชื่อวัน ซึ่งนั่นกลับทำให้.....หัวใจครูคนนี้....อิ่มสุขได้อย่างแท้จริง......

        แม้ว่าวันนี้ผู้เขียนจะมิได้ออกไป count down ณ ที่ใดๆ ก็ตาม  แต่ผู้เขียน...ก้อยัง...อิ่มสุข  สุขใจในสิ่งที่เป็นและสิ่งที่ทำ 

        เหตุผลแรก  นั่นคือการได้ดูแลคุณพ่อ (ซึ่งบ่นว่ามีอาการปวดศรีษะ  ตั้งแต่เมื่อคืน จนเลยมาถึงเช้านี้ )  ทั้งๆ จริงแล้วบ่ายวันนี้ทางครอบครัวของเรานัดกัน2 - 3 ครอบครัวเพื่อไปเลี้ยงฉลองตำแหน่งใหม่ให้กับพี่ชายที่ทำงานที่ ธ.กรุงเทพ ในเขตภาคใต้ (นายพิชัย  จันทภาโส) ทางครอบครัวเลยต้องกระจายคน  แบ่งคนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตามบทบาทของลูกและญาติที่ดี 

         ในส่วนตัวผู้เขียนการใช้เวลาอยู่ที่บ้านกลับไม่ได้เหงาแต่อย่างใด  หัวใจกลับสุขมากกว่า  นั่นเป็นเหตผลที่สอง ..... คือ...... เหล่าลูกศิษย์เก่าๆ ที่ได้ทำการอบรมสั่งสอนเค้าไป  ต่างกริ๊งกร๊างเข้ามาสวัสดีปีใหม่  อวยพรปีใหม่ให้กับคุณครูเก่าคนนี้อย่างไม่ขาดสาย  ต่างรายงานความเป็นไปในชีวิตของตนเอง (และนั่นก็ทำให้ครูสุขใจได้อีกระลอกเมื่อพบว่าเขาเหล่านั้นประสบความสำเร็จตามความเป็นไปในชีวิตของตน  และได้ไปอยู่  ณ  จุดใดในสังคม)  ทั้งๆ ที่สร้างความแปลกใจให้กับตัวครูอยู่ไม่น้อย...ว่า....เขาเหล่านั้นไปได้เบอร์โทรศัพท์ครูมาได้อย่างไร   ทั้งๆ ที่ไม่ได้สอนกัน  ณ โรงเรียนเดิมแล้ว  หลังจากกล่าวอวยพรปีใหม่ไปเสร็จสรรพ  ถึงได้คำตอบว่า "ขอต่อๆ กันเป็นลูกโซ่"  (คงถือได้ว่าคงเป็น....โซ่ผูกใจครูกะศิษย์....แม้เค้าเหล่านั้นจบไป  สำเร็จไปก้อไม่เคยลืมครูเก่า....)

        และนี่คงเป็นอีกเหตุผลแห่งสัมพันธภาพความเป็นครูและศิษย์ที่แม้จะอยู่กันห่างไกลกัน  แต่ก็ยังคงสัมพันธภาพที่มีต่อกันได้ทุกเมื่อเชื่อวัน   ซึ่งนั่นกลับทำให้.....หัวใจครูคนนี้....อิ่มสุขได้อย่างแท้จริง......