เด็กนักเรียนชั้นประถม คิดอย่างไรกับการทำบุญใส่บาตร.....
ครูอ้อย ได้มีโอกาสสังเกตในคราวที่โรงเรียนได้จัดกิจกรรมประเพณีทำบุญตักบาตร...เนื่องในวันขึ้นปีใหม่ ที่ทางโรงเรียนได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี
ในปีนี้ได้จัดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ครูอ้อยเป็นครูเวรประจำวัน ได้ยืนที่หน้าประตูด้านข้างโรงเรียน ไดยินพิธีกรของกิจกรรมได้ประกาศ เป็นช่วงๆ ว่า..ผู้ปกครองที่มีความประสงค์จะทำบุญตักบาตรร่วมกับบุตรหลาน เรียนเชิญที่โต๊ะตั้งไว้รอบสนาม
ฝ่ายวินัยของโรงเรียนได้จัดนักเรียนชายชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ห้องละ 5 คน มาเป็นอาสาสมัครเด็กวัด เพราะไม่รู้ว่า...ชาตินี้จะได้เป็นเด็กวัดกันบ้างหรือเปล่า.....
ครูอ้อยชอบความคิดของครูพิธีกรผู้นี้มากเลย...
ยืนเฝ้าประตูโรงเรียน สักครู่หนึ่ง ผู้ปกครองนักเรียนที่มีลูกเล็ก วิ่งมาถามครูอ้อยว่า....ไม่ได้จัดสิ่งของอาหารแห้งให้ลูกเลย...จะทันไหมนี่ครู ขณะนั้นเวลา 07.30 น.แล้ว
ครูอ้อยแนะนำว่า...ควรจะหาให้ลูกนะ เพราะเพื่อนๆ เขามีกัน แล้วลูกจะน้อยเนื้อต่ำใจ.... เด็กนักเรียนประถม มีสภาพจิตใจที่เปราะบาง ต้องทะนุถนอมและเอาใจใส่เป็นอย่างดี
ต่อมาไม่นาน นักเรียนก็เริ่มใส่บาตร ครูอ้อยไม่ได้ใส่บาตรที่โรงเรียนในปีนี้ เพราะต้องการมาใส่บาตรกับคุณพ่อคุณแม่ และไม่มีโอกาสไปจับจ่ายซื้อของเลย
|
ไม่นานนัก ก็เริ่มพิธี นักเรียนดำเนินการทุกขั้นตอน โดยมีครูคอยกำกับตลอดเวลา ผู้ปกครองที่ยังไม่ไปทำงานก็รออรับศีลรับพร...มีหลายตอนที่ น่าประทับใจมากกับการใส่บาตรครั้งนี้
เช่น การพูดว่า...ทำบุญตักบาตร เริ่มหายไป กลับกลายเป็น...ทำบุญใส่บาตร
เพราะเราไม่ได้หุงข้าวสวย ไม่ได้ใช้ทัพพีตักข้าวใส่บาตร จึงไม่ได้เรียกว่า..ตักบาตร เปลี่ยนมาเป็น......ทำบุญใส่บาตร เพราะ...จับถุง จับขวด ใส่ลงไปในบาตร...เพื่อความสำดวก
|
ในขณะที่ใส่บาตรกันอยู่ ก็มีนักเรียนมาถามท่าน ผู้อำนวยการโรงเรียนว่า..ใส่บาตรได้ไหมคะ ท่านก็ตอบว่า..ใส่ได้สิ...
พอท่านผอ.พูดจบ พวกเธอก็หยิบอาหารแห้งในถาดของท่าน ผอ.ไปใสในบาตรพระ ทันที....
|
