ให้ทุกคนลืมเพื่อให้โอกาส ในการเริ่มต้น ก่อกรรม กันได้แบบเท่าๆกัน สุดแต่จะเลือกกรรมดี หรือกรรมชั่ว

     วันนี้ ได้รับโทรศัพท์ จากคุณเอกจตุพร แจ้งว่า อีกสักครู่ คุณเม้ง สมพร  ช่วยอารีย์ จะโทรศัพท์มาหาผู้เขียน โทรจากเยอรมัน

 ก็รู้สึกแปลกใจ เพราะแม้จะติดตามอ่านบันทึกคุณเม้ง แต่ไม่เคยติดต่อ ทางอื่นใดทั้งสิ้น แต่ก็รู้สึกยินดี เมื่อคุณจตุพร วางหู สายจากคุณเม้งก็ดังขึ้น จากนั้น บทสนทนาเป็นเรื่องการสร้างบุญล้วนๆ

  รายละเอียด คุณเม้งเขียนไว้ได้แจ่มแจ้งแล้ว ในบัญทึกนี้

ในขณะที่ผู้เขียนเอง ก็กำลังพลัดหลงอยู่ในโลกนี้ จะด้วยเหตุผลกลใด ผู้เขียนก็ลืมไปแล้ว ตามธรรมชาติ ในการได้รับสิทธิใหม่ในการเกิด ที่ให้ทุกคนลืมเพื่อให้โอกาส ในการเริ่มต้น ก่อกรรม กันได้แบบเท่าๆกัน สุดแต่จะเลือกกรรมดี หรือกรรมชั่ว แต่ถึงจะลืมอดีตกันไปแล้ว เกือบค่อนโลก มองหน้ากันยังจำไม่ได้ แม้ว่าเคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งยังเคยชวนกันมาสร้างบุญบารมี แต่ทั้งนี้ เมื่อถึงเวลา จะรู้ตัว หรือไม่รู้ตัว เราก็จะมีแรงชนิดหนึ่งดึงดูดกันเข้ามาสู่เส้นทางเดียวกัน ถ้าเป็นกรรมดี แม้อยู่บนทางคู่ขนาน ก็ส่งเสริมกันได้ หรือเป็นทางคนละเลน ได้พบแค่สวนทางกัน ก็สนับสนุนกันได้ นี่คืออิทธิพลแห่งกรรม ที่อัศจรรย์และมีกำลังมาก ยากที่ใครจะหลบหลีก

  ผู้เขียนกำลังมองเห็นวิถี วงจรของตนในขณะนี้ เกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย กำลังเห็นหมู่คณะที่จะมาช่วยประคับประคอง ให้ตนได้สร้างบุญบารมี ที่ยังระลึกไม่ได้ ว่าทำไมจึงต้องเป็นแบบนี้ การไม่รู้แล้วปล่อยใจตามสบาย ก็ช่วยให้ความอยากรู้อยากเห็นลดลงเป็นลำดับ ถ้ามันจะใช่ สิ่งที่เป็นเป้าประสงค์ ในการเกิดครั้งนี้ ก็คงเป็นไป ตามนั้น

   ในที่สุดแล้ว ทางสายที่ผู้เขียนเลือกที่จะไปนี้ จะไปถึงดวงดาวหรือไม่ไม่สำคัญ สำคัญที่ ทุกคนที่เปรียบเสมือนพี่เลี้ยง ได้ทำหน้าที่เดินมาส่ง มาเป็นเพื่อน ให้ความอบอุ่นใจแก่ผู้เขียน อย่างเต็มที่แล้ว เมื่อถึงเวลา ทุกคนก็ต้องปล่อยมือ ให้ผู้เขียนยืนหยัดให้ได้ ก่อนจะหันหลังกลับและจากไป

   บันทึกนี้ เขียนเพื่อขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ทุกคนได้ร่วมเป็นกำลังใจ ให้ความปรารถนาของผู้เขียน ได้สู่จุดหมายในโอกาสต่อไป

  ขอกราบอนุโมทนาบุญ

  บุญรุ่ง