ช่วงนี้ลมหนาวพัดผ่านมาอีกครั้งแล้ว ที่โรงเรียนบ้านอมพาย อ.แม่สะ
เรียง จ.แม่ฮ่องสอน อากาศหนาวเย็นมาก เด็กๆต้องทนความหนาว
เย็นเพราะไม่มีเสื้อกันหนาวใส่ จะมีเด็กบางคนที่พอจะมีเสื้อกันหนาว
ใส่บ้าง แต่ก็ใส่ตัวเดียวทั้งอาทิตย์ ไม่ใช่ว่าเด็กๆขี้เกียจซักผ้าหรอกนะ
แต่เป็นเพราะเค้าไม่มีตัวอื่นที่จะเปลี่ยนต่างหาก สิ่งที่ข้าพเจ้าพูดมา
ไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสงสารหรอกนะ แต่นี่คือ
ความจริง...
หากว่าวันนึงข้อความที่ข้าพเจ้าได้เขียนมานี้ มีท่านผู้ใจบุญได้อ่านเจอ แล้วมีจิตเมตตาเด็กบนดอย สามารถติดต่อข้าพเจ้าได้ตลอดเวลา ตาม อีเมลล์ที่ปรากฏค่ะ
สวัสดีครับคุณครู
ผมเป็นคนแม่สะเรียงโดยกำเนิดครับ แต่ตอนนี้นึกทิศทางไปบ้านอมพายไม่ออก คุ้นๆ ว่าเป็นหมู่บ้านชาวลั๊วะใช่ไหมครับ เหมือนจะเคยได้ยินตอนเด็กๆ
ดีใจแทนเด็กๆ นะครับ ที่มีคุณครูใจดี เสียสละมาแบ่งปันไอหนาวร่วมกับเขา ผมไม่มีสิ่งของอะไรจะบริจาคให้น้องๆ เลยครับ ไม่ทราบว่าจะช่วยเหลืออย่างอื่นได้บ้างไหม สะดวกรับเป็นเงินไหมครับ
สวัสดีครับ
ขอบคุณมากนะคะคุณต้นกล้า ที่มีน้ำใจ เผื่อแผ่เด็กบนดอย
ดีค่ะ
หนูเป็นคนในพื้นที่นะค่ะ หน้าหนาวทางบ้านหนาวมาก งายก้อขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ
ขอบคุณแทนเด็กเด็กด้วยนะครับ สำหรับเรื่องนี้และเรื่องที่เสียสละขึ้นไปสอนหนังสือให้กับพวกเขา คุณได้สร้างคุณูปการให้กับประเทศชาติครับ ขอคารวะด้วยใจครับ
คิดถึงบ้านอมพายจังเลยค่ะ
เมื่อสมัยยังเรียนอยู่ ปวส. ที่วิทยาลัยอาชีวศึกษาเชียงใหม่ (ประมาณปี 2535-2536) ได้อยู่ชมรมค่ายอาสาพัฒนา และได้ไปออกค่ายที่บ้านอมพาย 3 คืน 4 สี่วัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ได้เห็นวิถีชีวิตของชาวเขา ได้ไปสร้างอาคารเีรียน (ไม้) และไปพัฒนาถางหญ้าถางพง ซึ่งต้องเดินทางจากที่ตั้งแค้มป์ไปอีกประมาณ 2-3 ม่อนดอย (ภูเขา) ซึ่งเด็กๆ และผู้คนที่นั่นใช้วิธีการเดินเท้าข้ามภูเขาเป็นลูกๆ กันเลยทีเดียว (แต่พวกเราโดยสารรถปิคอัพไป) ถนนบางช่วงแคบและคดเคี้ยวและข้างทางก็เป็นเหวลึก กลางคืนก็ก่อกองไฟกันที่แค้มป์ มีเด็กๆ ชาวไทยภูเขามาร่วมสนุกด้วยมากมาย เรานี่เป็นขวัญใจเด็กๆ เลยนะ หุหุ เพราะใจดีมากกกกกกกกกก ป่านนี้พวกเด็กๆ คงมีลูกกันเป็นโขยงแล้วสินะ....
กลางคืนหนาว...ดาวสวยที่อมพาย บนดอยสูง สูงมากจนเหมือนจะเอื้อมมือไปจับดาวได้ ดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าไปหมด อากาศก็หนาวจับใจ วันสุดท้ายก่อนลาจากบ้านอมพาย พวกเราชาวชมรมอาสาพัฒนาวิทยาลัยอาชีวศึกษาเชียงใหม่ต่างก็ร้องไห้ด้วยความอาลัย....3 คืน 4 วัน ถึงแม้ไม่มาก แต่มิตรภาพที่ได้จากเหล่าชาวบ้านมันหอมหวานประทับใจเสียเหลือเกิน บรรยากาศ สถานที่สวยงาม ธรรมชาติจริงๆ ราวกับหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง...
10 กว่าปีแล้ว เราไม่เคยลืมบ้านอมพายและชาวบ้านที่นั่นเลย เฝ้าคิดถึงคืนวันอันสวยงามที่นั่นตลอดมา คิดถึงดาวสวยๆ แมกไม้ สายธาร ไม่รู้ว่าป่านนี้อมพายจะเปลี่ยนไปขนาดไหนแล้ว ถ้ามีโอกาสเราจะกลับไปเยี่ยมสถานที่ในความทรงจำแห่งนี้อีกแน่นอน
ประทับใจมิรู้ลืม
คิดถึงคุณครูจัง..............ศิษย์เก่า
สวัสดีคะ ครูอิ๊วเป็นงัยบ้างคะสบายดีป่าว ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
.....อมพายคงจริงจริงด้วยค่ะ.....
..คงจะจำหนู"ได้นะค่ะ
... DUANPEN SRIBUNRUNGRODL..403.B.S.
หวัดดีคะ คุณครูคงจำหนูได้นะคะ คิดถึงอมพายมากเลย คิดถึงครูด้วยคะ