คิดถึงบ้านอมพายจังเลยค่ะ

เมื่อสมัยยังเรียนอยู่ ปวส. ที่วิทยาลัยอาชีวศึกษาเชียงใหม่ (ประมาณปี 2535-2536) ได้อยู่ชมรมค่ายอาสาพัฒนา และได้ไปออกค่ายที่บ้านอมพาย 3 คืน 4 สี่วัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ได้เห็นวิถีชีวิตของชาวเขา ได้ไปสร้างอาคารเีรียน (ไม้) และไปพัฒนาถางหญ้าถางพง ซึ่งต้องเดินทางจากที่ตั้งแค้มป์ไปอีกประมาณ 2-3 ม่อนดอย (ภูเขา) ซึ่งเด็กๆ และผู้คนที่นั่นใช้วิธีการเดินเท้าข้ามภูเขาเป็นลูกๆ กันเลยทีเดียว (แต่พวกเราโดยสารรถปิคอัพไป) ถนนบางช่วงแคบและคดเคี้ยวและข้างทางก็เป็นเหวลึก กลางคืนก็ก่อกองไฟกันที่แค้มป์ มีเด็กๆ ชาวไทยภูเขามาร่วมสนุกด้วยมากมาย เรานี่เป็นขวัญใจเด็กๆ เลยนะ หุหุ เพราะใจดีมากกกกกกกกกก ป่านนี้พวกเด็กๆ คงมีลูกกันเป็นโขยงแล้วสินะ....

กลางคืนหนาว...ดาวสวยที่อมพาย บนดอยสูง สูงมากจนเหมือนจะเอื้อมมือไปจับดาวได้ ดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าไปหมด อากาศก็หนาวจับใจ วันสุดท้ายก่อนลาจากบ้านอมพาย พวกเราชาวชมรมอาสาพัฒนาวิทยาลัยอาชีวศึกษาเชียงใหม่ต่างก็ร้องไห้ด้วยความอาลัย....3 คืน 4 วัน ถึงแม้ไม่มาก แต่มิตรภาพที่ได้จากเหล่าชาวบ้านมันหอมหวานประทับใจเสียเหลือเกิน บรรยากาศ สถานที่สวยงาม ธรรมชาติจริงๆ ราวกับหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง...

10 กว่าปีแล้ว เราไม่เคยลืมบ้านอมพายและชาวบ้านที่นั่นเลย เฝ้าคิดถึงคืนวันอันสวยงามที่นั่นตลอดมา คิดถึงดาวสวยๆ แมกไม้ สายธาร ไม่รู้ว่าป่านนี้อมพายจะเปลี่ยนไปขนาดไหนแล้ว ถ้ามีโอกาสเราจะกลับไปเยี่ยมสถานที่ในความทรงจำแห่งนี้อีกแน่นอน

ประทับใจมิรู้ลืม