ใครเคยสังเกตตัวเองบ้างไหม  เมื่อวัยเริ่มใกล้จะถึงดอนเมือง (เลยหลักสี่) แล้ว ความจำที่เคยว่าเจ๋ง ๆ สมัยเป็นเด็ก หรือวัยรุ่น นั้น เริ่มหดหายไปทีละน้อย บางทีก็มากจนเป็นเหตุให้ทรัพย์สินเสียหาย เลยเถิดไปถึงเสียความรู้สึกหรือเสียใจก็มีให้เห็น  ที่เกริ่นมานี่ก็เพราะความชอบ(ขี้)ลืมของตัวเอง เป็นเหตุให้ต้องมีงานบ้าน(ยายแจ๋ว) เพิ่มอย่างไม่มีเหตุผล 

             ดิฉันจะมีถังใบใหญ่สำหรับเก็บน้ำประปามาพักไว้ในครัว  เพื่อใช้หุงข้าวหรือสำหรับนำเอาไปต้มอีกทีนึง ซึ่งน้ำประปาที่ว่านี้จะถูกพักไว้เป็นแรมเดือน จุดที่ถังน้ำใบใหญ่วางไว้นั้น ติดกับตู้เย็น  ดิฉันต่อสายยางจากก๊อกน้ำนอกบ้านเข้ามาใส่ถังที่ว่า ปกติจะยืนจับสายยางไว้หรือไม่ก็หาของหนัก ๆ มาทับ แต่จะไม่ยอมห่างไปจากถัง วันนี้ก็ปฏิบัติเหมือนทุกครั้ง ต่างกันที่รายละเอียด ระหว่างรอ...อย่ากระนั้นเลย เครื่องคอม ฯ ลูกสาวเปิดไว้แล้วไปข้างนอก  สมองสั่งอัตโนมัติ นิ้วจิ้มเข้ามาใน G2K นั่งอ่านบล็อกแบบเพลิน ๆ ได้ยินเสียงจ๊อก ๆ  (ไม่ใช่ท้องร้องค่ะ)  ดิฉันกระโดด 3 ทีถึงถังน้ำ  แต่อนิจจาช้าไปแล้วต๋อย !!! ภาพที่ปรากฎตรงหน้า น้ำเจิ่งนองทั่วห้องครัว  ร้ายกว่านั้น น้ำกำลังไหลเรื่อยไปที่ปลั๊กไฟตู้เย็น คราวนี้แหละ เจ้าสติก็แสดงบทเป็นพระเอกทันที รีบดึงสายยางออก หยิบผ้าเช็ดเท้าผืนใหญ่มาซับน้ำไว้  ดึงปลั๊กไฟออก ยกขึ้นเหนือน้ำ  หันไปดูที่ถังน้ำที่ล้นปริ่มอยู่ปากถัง ก็ยังรินไหลมาไม่ขาดสาย  จะร้องหาให้ใครช่วยก็ไม่มีเพราะเด็ก ๆ วิ่งไปเล่นนอกบ้าน ตนนี่แหละเป็นที่พึ่งแห่งตน ค่อย ๆ จัดการทีละอย่าง  ทั้งเหนื่อยทั้งโมโหตัวเอง ไม่น่าพลาดเลยจริง ๆ 

              กว่าจะเสร็จสิ้นใช้เวลาไปร่วมครึ่งชั่วโมง ทุกอย่างกลับมาอยู่ในสภาพปกติ  เดินมานั่งหน้าจอคอม ฯ อีกที (ยังไม่เข็ด)    มานั่งคิดว่าเราได้เรียนรู้อะไรจากสถานการณ์เมื่อครู่นี้ อย่าถามหาคนผิด เพราะไม่มีใครผิด G2K เขาไม่ผิด แล้วใครล่ะ แก๊สโซฮอล (เสียงในหัวแทรกขี้นมา)  ตัวเรานั่นแหละ ตามดูจิตตัวเองซิ ที่เห็นและเป็นอยู่เป็นอย่างไร   อายุขนาดนี้จะทำอะไรคราวเดียวกันตั้งแต่ 2 อย่างขึ้นไป คิดดูให้ดี ๆ ไม่งั้นเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัยแน่ 55555