เรื่องเล่าที่เป็นจริง..... 

เมื่อครั้งครูอ้อยเป็นเด็ก  คุณพ่อมีเพื่อนที่อยู่ต่างจังหวัด  และเดินทางมาทำงานในกรุงเทพฯด้วยกันหลายคน  ครูอ้อยจำได้เป็นบางคน หนึ่งในผู้ใหญ่นั้นคือ  ลุงสุข...

ตอนครูอ้อยยังเด็กนั้น  ไม่รู้ประวัติของลุงสุขชัดเจนนัก  และไม่เคยถามคุณพ่อด้วยว่า  ลุงสุข  เป็นใคร   

แต่คุณพ่อก็เคารพ  และเสียดายเมื่อท่านตายไปแล้ว  ขึ้นสวรรค์ไปคนเดียว  ไม่ได้ทำให้ลูกเมียเดือดร้อน  นี่เป็นคำพูดของคุณพ่อ 

ครูอ้อยถามว่า..ป้าปิ่นกับลูกๆ  เขาไม่ดูแลหรือไงคะ  ลุงสุขถึงได้ไปตายอนาถาที่โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา  แบบไม่มีลูกหลานอยู่ใกล้...

ครูอ้อยฟังคุณพ่อเล่าให้เป็นเรื่องสอนใจครูอ้อย....ลุงสุข  แต่งงานกับป้าปิ่น  ซึ่งมีลูกติดมา 2 คน 

โธ่  ลูกทั้ง 2 คนที่ลุงสุขเลี้ยงดูมานี้  ไม่ใช่ลูกสืบสันดานนี่เอง  ลุงสุขถึงได้ไปตายอย่างอนาถา  น่าสงสารลุงสุขมาก 

ครูอ้อยถามคุณพ่อต่อไปว่า..เงินที่ลุงสุขทำงานมาหลายปี  ไม่มีเหลือเลยหรือคะ  ประกันชีวิต 

ลุงสุขซื้อบ้านทาวน์เฮ้าส์  หลังที่ครูอ้อยกับพ่อบ้านเคยขับรถผ่านและเคยไปส่งลุงสุขคราวที่ไปทอดกฐินด้วยกัน...

ลุงสุข  ไม่มีเงินติดตัวเลย ลูกๆเลี้ยงขายไปหมด  และให้ลุงสุขไปอยู่กับญาติลุงสุขที่ต่างจังหวัด  ลุงสุข  ความจำเสื่อม เพราะตอนเป็นหนุ่ม ดื่มเหล้าขาว 40 ดีกรีมาก 

ลูกๆ อาศัยความที่พ่อเลี้ยงความจำเสื่อม  เอาไปทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา  ลุงสุขไปตายที่นั่น..ไม่มีญาติมาดูใจ แม้แต่คนเดียว 

ก่อนตาย พยาบาลถาม...ลุงสุขบอกว่า..ไม่มีลูก  ไม่มีเมีย  ไม่มีเพื่อน  ไม่มีญาติ  ลุงสุขเป็นเพียงหมาตัวเดียว  หมาหลงทาง..

ลุงสุขเป็นตัวอย่างที่ดีให้ครูอ้อยทีเดียว....