วันก่อนไปแมคโคร(ไม่ได้ค่าประชาสัมพันธ์นะคะ)...คือใกล้บ้านนะคะ เห็นว่าใกล้ปีใหม่แล้วเด็กๆก็น่าจะมีของไปแจกเพื่อนบ้าง เพราะเพื่อนแจกมาหลายครั้งแล้ว   เลยมาเห็นกล่องลูกอมนมกับช็อคโกเลตห่อเป็นรูปลูกบอล ลูกบาสเล็กๆ น่ารักดีเลยตกลงบริการ กันกับลูกว่าจะเอาไปแจกเพื่อนดีมั้ย  ลูกก็ยืนๆคำนวณราคาบวกกับปริมาณซักพักก็ตกลง  เพราะลูกอมมี 240 เม็ด เพื่อนมี 40 กว่าคนก็ตกประมาณคนละ 5 เม็ดก็เหลือให้คุณครูไป..ตกลงกันตามนั้น พอกลับมาถึงบ้นคุณลูกสาวก็ทดสอบก่อน ..กินเม็ดที่หนึ่งรูปบอล  อ้อ! รสนม  เม็ดที่ 2 รูปบาส  อ้อ! รสช็อคโกเลต  ...เช้าก็เตรียมไปโรงเรียนตามปกติ พอเย็นกลับมาเราก็เห็น...เฮ้ย!! ทำไมหิ้วลูกอมกลับมาครึ่งกล่องเลยล่ะ ..เขาบอกว่า"ก็หนูกลัวหมดนะ หนูก็เลยแจกเพื่อน แค่คนละ 2 เม็ดพอ แล้วถ้าใครอยากกินอีกก็ให้ไปซื้อเองที่แมคโคร.." ตะแด้มๆๆ ตะเด่มๆๆๆ  เออ! ลูกใครก็ไม่รู้คะ  แถมอีกด้วยว่ามีเพื่อนคนหนึ่งเอาไป 3 เม็ด แอบจิ๊กไปมีการรู้อีกตามไปเอาคืนค่ะ ยอดมั้ยคะ แม่ติ้งหนืด...ภาคภูมิใจจริงๆ อนาคตเศรษฐีของหนูไม่ไปไหนเสีย....เดี๋ยวนี้ต้องคอยสอบถามอยู่เป็นระยะๆว่าโตขึ้นจะเลี้ยงพ่อแม่ปู่ย่าตายายอย่างไง...กลัวให้กินเกลือไอโอดีนกับข้าวจังเลย  เกลือธรรมดาก็เค็มไม่พอ