(ถวายภัตตาหารพระแบบตั่งเลื่อน ) 

วันนี้ไปวัด ในระหว่างนั่งฟังพระสนทนาธรรม ตาเราก็ดู หูฟัง แต่ใจเรากำลังคิดจากสิ่งที่เห็นอยู่นอกใจ มนุษย์พูดได้ไม่กี่เปอร์เซ็นต์ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์เฉพาะหน้า หลายเรื่องเป็นไปในลักษณะ พูดก็ไม่ฟัง พูดดังก็ด่า สุภาษิตโบราณเขาถึงกำกับไว้ : พูดดีเป็นศรีแก่ปาก พูดมากปากมีสี  เมื่อโดนกำกับไว้ด้วยสภาพการณ์อย่างนี้  มนุษย์เราจึงพูดกับตัวเอง คิดกับตัวเอง  เรื่องส่วนมากจะเก็บไว้ในใจ ความหมายของการคิดนอกใจเป็นเช่นนี้เอง 

 

(พอเพียงเกิดขึ้นได้หลายสถานะและหลายขั้นตอน)

วัดป่าสนามชัย เมื่อก่อนนี้เป็นป่าช้าเล็กๆอยู่ตีนบ้าน มีพระธุดงค์แวะมาจำพรรษา  ชาวบ้านเลื่อมใสนิมนต์ให้ท่านพำนักต่อ ชาวบ้านพากันเปลี่ยนจากสำนักสงฆ์ขึ้นเป็นวัดถาวร ทำเรื่องเสนอไปยังศึกษาธิการอำเภอสมัยนั้น ท่านศึกษาฯบอกว่ามีค่าใช้จ่ายในการดำเนินการ ชาวบ้านก็รวบปัจจัยส่งให้ตามที่ร้องขอ  แต่การประสานงานไม่คืบหน้า ไปถามก็บอกแต่ว่า ใจเย็นๆ..ทั้งๆที่ใจชาวบ้านร้อนรนยิ่งกว่าน้ำลวกไก่  3 ปีผ่านไปมีแต่มาขอค่าวิ่งเต้น แต่ขอดูผลงานไม่มีคำตอบ ชาวบ้านยกโขยงมาเล่าให้ฟังว่าเป็นยังงี้ๆ 

ผมเรียนเชิญท่านศึกษาธิการมาคุยด้วย ท่านเล่าให้ฟังว่าหน่วยเหนือมีนโยบายและกฎระเบียบในการตั้งวัดใหม่ ซึ่งก็เข้าใจได้ว่ามันล่าช้าเพราะอะไร สุดท้ายได้ข้อสรุปว่าชาวบ้านจะเดินเรื่องเอง เพราะลูกหลานที่พอรู้จักสายสนกลในก็พอมี ท่านได้คืนเงินบางส่วนให้ชาวบ้าน แล้วเรื่องก็จบลงด้วยดี  

หลังจากนั้นชาวบ้านก็วิ่งเต้นตั้งวัดขึ้นมาถูกต้องตามกฎหมาย เป็นวัดป่าในสายท่านอาจารย์ใหญ่หลวงปู่สี มหาวิโร  มีพัฒนาการตามลำดับ ต้นไม้ที่ปลูกดูแลมาแต่ต้นร่มรื่น อาคารเปรียญหลังใหญ่ บรรจุคนได้หลายร้อย กุฏิพระหลังเล็กๆแทรกอยู่ในป่าไม้ใบบัง  

สังเกตว่าผู้เฒ่าผู้แก่ในชนบท จะชวนลูกหลานไปทำบุญที่วัด เป็นคนธรรมะธรรมโม ส่วนคนแก่ในเมืองบางกลุ่มจะไปซิ่ง ไปสอน ไปบรรยาย บางรายก็ไประบายธรรมระบายทุกข์ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ อามิตรพุทธในเชิงหลักการ ส่วนคนแก่ที่วัดอามิตรพุทธในเชิงปฏิบัติการ

ในช่วงถวายภัตตาหาร มัคทายกจะเอาตั่งล้อเลื่อนเล็กมาวางอาหาร เมื่อพระท่านเลือกตักแล้ว ก็จะเลื่อนผ่านไปให้ท่านอื่นจนครบ ผมนึกถึงรางเลื่อนอาหารในภัตตาคารญี่ปุ่น ที่มีอาหารไหลผ่านหน้าเราไปช้าๆ ชอบรายการไหนก็หยิบออก หลังจากนั้นผู้เฒ่าและญาติโยมที่มาทำบุญ ก็จะยกอาหารไปเลี้ยงดูกัน เรียบร้อยก็พากันมารับฟังคำสั่งสอนจากหลวงพ่อ ก็ไม่แน่นะครับ ต่อไปอาจจะมีวัดที่ทันสมัยมีสายพานอาหารลำเลียงออกมาจากห้องครัว มาถึงที่พระฉันเพลก็ได้ ควบคุมด้วยระบบรีโมทคอนโทรน!! ป้าดทิโธ่!!