เฝ้ามองชีวิตเริงระบำ

กฤษณมูรติ กล่าวว่า " ผมต้องรู้จักตัวของผมเองในทุกแง่มุม" ซึ่งก็คือ…..จิตสำนึกของคนๆหนึ่ง และของสังคม เมื่อจิตพ้นสำนึกอย่างคนๆหนึ่ง และอย่างสังคม เท่านั้น ที่ผมจะกลายเป็นแสงสว่างให้ตนเอง “ การรู้จักตนเองนั้น เราจะต้องหมั่นสังเกตความเป็นไปในตัวเอง สังเกตดูความสุข ความทุกข์ ความภาคภูมิใจในความสำเร็จ ความหม่นหมองเมื่อล้มเหลว ความกลัว ความวิตก ยามประสบสิ่งไม่พึงปราถนา การเรียนรู้จึง หมายถึง การนำตนเองออกมาจากพื้นที่เดิม เพื่อมาอยู่ในพื้นที่ใหม่ที่ดีกว่า การทำความรู้จักกับสิ่งที่เราพบในตัวเรา และสุดท้ายคือ การทำให้ตัวเรา เป็นอย่างที่เราต้องการ เราจะขยายความสามารถในการเรียนรู้ได้ ด้วยการเขียนบันทึก เขียนประสบการณ์สดๆ ดิบๆ ที่ได้เกิดขึ้นในตัวเรา ……ความคิด….อารมณ์…คำพูด…การกระทำ……:ซึ่งมีในประสบการณ์ของมนุษย์ทุกคน…..บันทึก คือ ความแท้จริงบางอย่างที่เราสามารถรู้สึกได้…..ไม่จำเป็นว่าจะต้องเขียนทุกวัน ก็ได้ เมื่อชีวิตคือการเดินทางและประสบการณ์ คือ การเรียนรู้ เราลองมาเขียนบันทึกของประสบการณ์ที่เกิดขึ้นในตัวเรา ดีไหม?
ผมจะเริ่มต้นสักทีเพระเบื่อชีวิตเก่าๆของตน เหมือนดั่งที่กฤษณมูรติพูดว่าพวกเราเป็นมนุษย์มือสองด้วยกันทั้งนั้น…คงจะต้องเริ่มต้นแล้วหละเพราะชีวิตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน