ไปที่ ห้องกายภาพบำบัด เป็นวันที่ 4 แล้ว ไปยื่นบัตร และได้นอนเตียงเลย แล้ว น้องเจ้าหน้าที่ ก็จะทำ อัลตราซาว ข้อพับหลังเข่า เวลากด ก็จะเจ็บ
แต่คิดว่า น่าจะดีขึ้น และก็ต้องระวังมากขึ้น
ตีห้า ร่วมทำวัตรเช้ากับกลุ่มอบรมธรรมะ และกลับมาจาก รพ. ก็มารวมกลุ่มเหมือนเดิม
ช่วงนี้ แม้จะปวดเข่าแต่ก็รู้สึกดี รู้สึกว่า มีเพื่อนๆ กัลยาณมิตร ล้อมรอบ ในการปฏิบัติธรรมะ ฝึกฝนการสร้าง ตัวรู้ โดย มี พระอาจารย์ คอยแนะนำทุกวันและยังมีเพื่อนเยอะแยะอีก
หลวงพี่บอกว่า เวลาฝึกสติ ไม่ว่าจะเดิน หรือการสร้างจังหวะแบบเคลื่อนไหว ใดๆก็ตาม
ถ้ารู้สึก ปวด เมื่อย ก็ให้ทน อยู่ ต่อไป สักเล็กน้อย เพื่อจะได้รับรู้รส ของความทุกข์ ให้พิจารณาเอามาเป็นตัวรู้ก่อน ค่อยปล่อยไป หรือเปลี่ยนอิริยาบท
มันเหมือนกับว่า ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ไม่ดี
ทุกอย่าง เป็นตัวรู้ได้หมด
สวัสดีด้วยความคิดถึงน่าดูเลยค่ะพี่หน่อย
แอมแปร์หวังว่าอาการปวดเข่าที่พี่หน่อยเล่าให้ฟังจะดีขึ้นในเร็ววันนะคะ พี่หน่อยมองเห็นประโยชน์จากทุกอย่างได้ดีจัง แล้วก็ใช้ภาษาอธิบายง่ายๆแบบที่อ่านแล้วเข้าใจทันที ไม่ต้องแปลหลายชั้น
แอมแปร์นึกถึงที่อาจารย์สอนการเขียนพูดเสมอๆว่า "จงเขียนให้ง่าย กระชับ กระจ่าง และแจ่มชัด" วิธีสื่อสารของพี่หน่อยเป็นแบบนั้นเลย แอมแปร์อยากทำได้อย่างพี่หน่อยมั่งจัง
ตอนที่อาจารย์พูด เพื่อนแอมแปร์ก็จดอะไรยิกๆๆๆ ท้ายชั่วโมงแอมแปร์ขอยืมดูสมุด และเห็นที่เพื่อนจดไว้ก็หัวเราะกิ๊ก
"จงเขียนให้ยาก เยิ่นเย้อ และขรึมขลัง...แต่คลุมเครือเข้าไว้"
ตอนนี้เพื่อนคนนี้ได้"เดินเข้าถนนสายการเมือง"ไปเรียบร้อยแล้วอะค่ะ : )
ขอบพระคุณมากๆๆสำหรับข้อคิดดีๆเกี่ยวกับการปฏิบัติตน และปฏิบัติใจให้เป็นสุข ที่พี่หน่อยนำมาฝากเสมอๆนะคะ
ถึงคุณหน่อย
สวัสดีค่ะพี่หน่อย
ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ไม่ดี
ทุกอย่าง เป็นตัวรู้ได้หมด
เห็นด้วยมากๆ ค่ะ ^ ^
อารมณ์ ตรงเปลี่ยน หรือ รอยต่อ นี่น่าสนใจมากนะคะ ตอนเย็นๆ หลังการปฏิบัติ ทุกคนได้มาเล่าความรู้สึก ให้วงประชุมฟัง แต่ละคนมีรายละเอียด อารมณ์
</div>
</div><div class="info"> พี่ชอบรูปใหม่ ของ น้องแอมแปร์ จังเลย </div><div class="info"> เรื่องการเขียนเหรอคะ ขอบคุณคะ แต่ละคนก็มีเอกลักษณ์ ไม่เหมือนกันนะ แล้วจริงๆ พี่เขียนจากที่เห็นนะ </div><div class="info"> เขียนเหมือนถ่ายรูป เห็นยังไงก็เขียนอย่างนั้น</div><div class="info">ตลกดีมะ </div><div class="info"> ตอนเที่ยง นั่งคุยกัน สนทนาธรรมกัน กลุ่มย่อย พี่ก็ฟัง ๆ แล้วก็คะๆ แล้วก็ถามให้ คนอื่นพูดต่อ </div><div class="info"> พี่เป็นคนชอบฟังเรื่องคนอื่นน่ะ ฟังแล้วสนุกดี หลวงพี่ยังว่า พี่หน่อยว่า…. นี่เธอ เป็นนักฟังที่ดีนะ เพราะ พี่หน่อย เล่า เรื่องตัวเองน้อยมาก </div><div class="info"> ก็เรื่อง ของคนอื่นฟังแล้วเราก็ขำ ดีน่ะ หลวงพี่ก็เล่าเรื่องสุขภาพ เล่าเรื่องตอนเด็กๆ แล้วก็โยงเรื่องธรรมะ พี่ฟังก็เพลินไปเลย</div><div class="info">…………………………………………</div><div class="info"> ”จงเขียนให้ยาก เยิ่นเย้อ และขรึมขลัง…แต่คลุมเครือเข้าไว้” </div><div class="info"> มีด้วย เหรอคะ ถ้าทางจะปวดหัว น่าดู เวลาเดินๆ คงต้องเอียงๆ แบบเสียสูญ ต้องไปหา หมอจัดกระดูก นะ สงสัย …….</div><div class="info">………………………………………….</div><div class="info"> โม้ ….เรื่อง อบรมธรรมะให้ แอมแปร์ ฟังอีกดีกว่า….</div><div class="info"> งานนี้ น่าลุ้นมากเลยนะ….เพราะ เวลามีเพื่อนร่วมปฏิบัติธรรม ด้วยกัน นี่ มันเหมือน มีเพื่อนร่วมชั้น น่ะ</div><div class="info">แต่เป็น ชั้นเรียน ที่เป็นเด็กเกรดเอ ทั้งนั้นเลยนะ</div><div class="info"> เพราะทุกคน มาแบบตั้งใจ และ เข้าใจ และตระหนักในแนวทาง สายนี้ ทำให้ การฝึกเป็นไปอย่างรวดเร็ว อาจจะมีคนใหม่มาบ้าง ก็ค่อยๆแลกเปลี่ยนตามๆไป</div><div class="info"> ระดับการปฎิบัติที่ต่างกัน แต่ไปทางเดียวกัน อยู่ชั้น เวลาเดียวกัน ทำให้บรรยากาศแห่งการปฏิบัติ น่าเรียน มากๆ</div><div class="info"> อุปกรณ์ การเรียนรู้ คือ ตัวเรา กาย / ใจ …ทดลอง สอบ ก็ได้ ก็ ตก อยู่ในตัวเรา แต่ ก็ไม่มีการขัดใจ</div><div class="info"> ถ้าหลุด ก็ยิ้ม และเริ่มใหม่</div><div class="info"> พี่หน่อย ก็ เริ่มใหม่ ทุกบ่อยๆ ยิ้มให้กับตัวเอง กับคนที่เดินสวนทาง ได้ตลอด เพราะไม่ค่อยอยู่กับปัจจุบันเท่าไหร่….แหะๆ ค่อย โม้ ใหม่นะ</div>
หลวงพี่บอกว่า ให้มองสิ่งหนึ่งหลายมุม และสอนให้เราอ่อนโยน กับหลายอย่างๆ ทั้งสิ่งที่เป็นตรงข้าม</div><div class="info"> การอบรม นี้ ดีมากเลยคะ ได้เพื่อนในกลุ่มพยาบาลเพิ่มขึ้น พี่หน่อย รู้จักเกือบหลายแผนกแล้วคะ</div><div class="info"> </div>
<div class="content">
</div>
สวัสดีครับ.....หน่อยครับ.....อ่านแล้วทำให้เกิดรู้สึกที่ไม่เข้าใจคือ .....
หนึ่ง การปฏิบัติธรรม เพื่อจะได้รู้จัก ทุกข์ (ความไม่สบายกาย) สมุทัย (สาเหตุแห่งทุกข์) นิโรธ (การดับทุกข์) และมรรค (หนทางแห่งการพ้นทุกข์) เพราะฉะนั้นเวลาปฏิบัติต้องปฏิบัติเพื่อให้ถึงที่สุดแห่งทุกข์ แล้วจึงจะเข้าใจ.......
สอง การประพฤติธรรม เพื่อให้เราอยู่ร่วมกับคนในสังคมได้อย่างมีอรรถ(เนื้อหาสาระ) และมีคุณค่า (ฟังให้ลึกซื้ง พูดด้วยความรัก และกระทำด้วยความอ่อนโยน)
นี่คือหลักคิดของพุทธศาสนาเรา ควรจะนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ครับ
</div><div class="info"> พี่พงศ์ เขียนดีอ่ะ เข้าใจง่าย ดี</div><div class="info"> ที่หน่อยเขียน หน่อย แค่ ฝึกหัดเอง และปวดเข่าด้วย นั่งนาน จะตายน่ะ ก็เลยเดินสายกลาง เอาแค่พอรับรู้ ก่อน เอาเข่าให้รอดก่อน ค่อยว่ากันใหม่</div><div class="info"> ขอบคุณพี่พงศ์มาเยี่ยม </div>
สิ่งใดเกิดสิ่งนั้นดีเสมอ