บางคนชอบบอกว่าเด็กสมัยนี้ทำดีไม่เป็น

วันหนึ่งหลังจากสอนคาบสุดท้าย นักเรียนที่ปฏิบัติหน้าที่เวรทำความสะอาดห้องรีบทำความสะอาดห้องแล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว ดิฉันเงยหน้าขึ้นจากงานก็พบนักเรียนหญิงคนหนึ่งกำลังเช็ดโต๊ะเรียนจึงถามว่า ไม่ไปฝึกซ้อมกายบริหารกับเพื่อนหรือ เด็กคนนั้นกล่าวตอบว่า ไม่ค่ะเพราะหนูเป็นนักเกีฬาแอโรบิคของโรงเรียน ดิฉันคิดว่าเด็กคนนี้เช็ดโต๊ะของเธอแล้วจะกลับบ้าน แต่เธอกลับนำผ้าไปเช็ดโต๊ะอื่น ๆ จนครบทุกตัว หลังจากนั้นเธอก็เดินไปยกเก้าอี้ขึ้นบนโต๊ะ ดิฉันบอกเธอว่า ไม่ต้องยกหรอกลูกเพราะมันหนัก (ดิฉันเห็นว่าเด็กตัวเล็กอยู่แค่ม.1) เด็กก็ตอบว่าไม่เป็นไรค่ะแล้วเธอก็ยกจนครบทุกตัว จากนั้นก็ลงมือกวาดห้อง เท่านั้นยังไม่พอเธอยังนำไม้ถูพื้นไปซักในถังน้ำที่ดิฉันเตรียมไว้ให้นักเรียนที่ทำหน้าที่เวรแต่นักเรียนเหล่านั้นวิ่งหนีไปหมดแล้ว ต่อจากนั้นเธอก็มาเก็บเอกสารบนโต๊ะรวมทั้งจัดโต๊ะให้ดิฉัน ทั้งหมดที่เล่ามานี้ ดิฉันไม่ได้สั่งเธอแม้แต่คำเดียว และเด็กคนนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะรีบทำ แล้วรีบไปอย่างที่ดิฉันเคยพบเด็กอื่น ๆทำ ดิฉันจึงชวนเธอคุยก็เลยได้ข้อมูลว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าอยู่กับย่า ซึ่งทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ดิฉันกล่าวชมย่าของเด็กคนนี้ว่าเป็นคุณย่าที่ดีอบรมสั่งสอนให้เด็กเป็นคนดีมีมารยาท พูดจาไพเราะ รู้จักทำงานบ้านซึ่งเด็กสมัยนี้ทำไม่ค่อยเป็นและไม่ค่อยชอบทำ ดิฉันประทับใจพฤติกรรมของเด็กคนนี้มากเลยมาเล่าให้ฟังเพราะบางคนชอบบอกว่าเด็กสมัยนี้ทำดีไม่เป็น