...ถึงกายหนาวแต่หัวใจไม่เคยหนาว อบอุ่นราวนอนหลับไหลใต้ผ้าห่ม เพราะใจได้ไออุ่นรักแนบชิดชม ใจจึงมีรักห่มท้าลมหนาว...

            .....ปลายฝน.....

ฝนลาฟ้ากระหน่ำจนหลากน้ำไหล

เย็นชุ่มฉ่ำน้ำหล่อเลี้ยงป่าพงไพร

ก่อกำเนิดชีวิตใหม่ด้วยสายน้ำ....

....ฝนสั่งฟ้าขอลาทีหนีไกลแล้ว

ทิ้งสายน้ำพราวแพรวชื่นชุ่มฉ่ำ

หยาดสุดท้ายของสายฝนที่หล่นพรำ

คือหยดฉ่ำฤดูกาลที่ผ่านไป.....

             .....ต้นหนาว.....

สายลมโชกเกรียวกราวราวไม้ไหว

ยืนต้นเอนลู่ลมพัดพาไป

ชื่นชีวากายใจกับสายลม....

....ถึงกายหนาวแต่หัวใจไม่เคยหนาว

อบอุ่นราวนอนหลับไหลใต้ผ้าห่ม

เพราะใจได้ไออุ่นรักแนบชิดชม

ใจจึงมีรักห่มท้าลมหนาว....