ผมเอาภาพขึ้นมาปัดฝุ่นดู แล้วสะท้อนใจไม่หายกับฐานะทางสังคมที่ไม่เท่าเทียมกัน คนไม่มีจะกินก็ไม่มี คนมีจะกินอยากจะใช้เงินอย่างไรก็ใช้ไป ไม่สนใจใครหรืออะไรทั้งสิ้น ... เยี่ยมจริง ๆ

วันนี้ นั่งเปิดไฟล์ภาพที่อยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์

มี Trips ของการไปดูงานที่อุบลและลาวตอนใต้ เมื่อราว ๆ 3 ปีก่อน ณ วันที่ 27 พฤศจิกายน 2547

ที่มาที่ไป คือ ผมมีโอกาสตามอาจารย์อาวุโสมาดูงานที่จังหวัดอุบลราชธานี และได้มีโอกาสข้ามมายังฝั่งเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

สถานที่คุณเห็น คือ ภัตตาคารอาหารอร่อยที่ทัวร์พามารับประทาน

ผมถ่ายภาพด้วยกล้อง Sony DSC ตัวเก่า ๆ จากด้านนอกเข้าสู่ตัวร้าน

เห็นอะไรในภาพนี้บ้างครับ ....

ด้านล่างของภาพ เป็นหญิงสาวขอทานที่แต่งตัวซ่อมซ่อ เสื่อผืนหมอนใบ ผิวกร้านดำคล้ำ ยกมือเตรียมจะไหว้แขกที่จะเข้าร้าน แต่สายตาเฝ้าดูอาหารที่กำลังรอเสริฟให้กับแขก

กลาง ๆ ของภาพ เด็กชายลูกเจ้าของภัตตาคารยืนดูออกมาภายนอก แน่นอนล่ะ เด็กชายคนนั้นได้เห็นสภาพของหญิงสาวคนนี้แน่นอน แต่ไม่ทราบว่ากำลังคิดอะไร

ด้านบนของภาพ พนักงานเสริฟกำลังเสริฟอาหารเพื่อรอแขก (คือคณะของผม) เข้ามานั่งประจำโต๊ะ โดยไม่สนใจหญิงสาวด้านนอก

ผมเอาภาพขึ้นมาปัดฝุ่นดู แล้วสะท้อนใจไม่หายกับฐานะทางสังคมที่ไม่เท่าเทียมกัน คนไม่มีจะกินก็ไม่มี คนมีจะกินอยากจะใช้เงินอย่างไรก็ใช้ไป ไม่สนใจใครหรืออะไรทั้งสิ้น ... เยี่ยมจริง ๆ

เดี๋ยวผมมีภาพอีกหลายมุมของคุณดูกัน ... เชิญครับ

 

 

ภาพเหล่านี้ ผมคงไม่ต้องอธิบายสิ่งใดเพิ่มนะครับ ... ตาคุณเห็น หัวใจคุณบอก ...

ขออภัยถ้าโหลดช้า ... เป็นภาพ Original ที่ไม่มีการปรับแต่งใด ๆ ครับ

บุญรักษา ... พวกเขาเหล่านั้นครับ :(