ไม่แน่ใจว่าเราคิดแปลกประหลาดอีกหรือเปล่า

มีความรู้สึกลึกๆอยู่อย่างหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจเสมอเวลาเข้ามาใน GotoKnow ในช่วงหลังๆนี้ ได้เห็นความเป็นสังคมใหญ่ ครอบครัวใหญ่ อย่างที่พบได้ในเฮฮาศาสตร์ของพ่อครูบาสุทธินันท์ ซึ่งจะมีการนัดพบปะสังสรรค์กันในวันศุกร์นี้ที่หอประชุมมสธ. แต่ทีมเราจัดการจองตั๋วเดินทางกลับกันเย็นวันศุกร์เลย ก็คงไม่มีโอกาสได้อยู่ร่วมวงประชุมด้วย แต่ก็ตั้งใจไว้ว่าจะคอยติดตามและช่วยในสิ่งที่พอจะทำได้ สิ่งที่ติดอยู่ในใจคือ ความมีตัวตนของเรา การที่ต้องไปอยู่ในที่ชุมนุมกับคนมากๆที่ทุกคนมีตัวตนเป็นที่รู้จัก เป็นคนที่ชอบดูอยู่ห่างๆมากกว่าค่ะ กลัวการที่จะต้องเป็นจุดสนใจ

มีความสุขใน GotoKnow ตรงที่ได้เป็นตัวเอง ได้เล่าสิ่งที่ตัวเองคิดและทำแบบที่ไม่ต้องออกไปเผชิญหน้ากับใครๆ ยังคงเป็นคนที่ไม่ชอบการเป็นที่รู้จักอย่างมาก ชอบอยู่ในโลกเงียบๆมากกว่า ชอบที่จะพูดคุยกับคนที่รู้จักในกลุ่มเล็กๆมากกว่าที่ชุมนุมใหญ่ๆ ไม่ชอบเป็นคนที่ใครๆรู้จักเลยค่ะ แม้ว่าจะอยากให้ความคิดที่เรามี สิ่งที่เราทำเป็นที่รับรู้ของคนอื่น เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์ แต่ยังคงอยากมีโลกเงียบๆของตัวเองที่ไม่มีคนรู้จักเรา อยากมีส่วนร่วมในการลงมือทำสิ่งที่ทำได้ โดยไม่ต้องให้ใครมารู้จักเรา   

แต่ในกรณีที่ไปเป็นวิทยากรหรือไปพูดนั้น ทำได้เมื่อเป็นสิ่งที่ตัวเองเชี่ยวชาญหรือมีความรู้ความเข้าใจที่อยากสื่อสาร ไม่อยากให้ใครจำความเป็นตัวเราเอาเสียเลยค่ะ นึกแล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่ จะบอกว่าเป็นคนขี้อายก็ไม่ใช่บุคลิกประจำตัวแน่นอน คิดว่าน่าจะมีคนเข้าใจและคิดเหมือนกันอยู่ไม่น้อยในบรรดาชาว GotoKnow นี่แหละ เขียนบันทึกนี้เพื่อที่จะหาเพื่อนและขอให้เพื่อนเข้าใจค่ะ

แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งที่เขียนบันทึกนี้ มาจากผู้ดำเนินรายการ "คนค้นคน" ค่ะ ชอบรายการนี้และคนเล่าเรื่องคนนี้ตรงที่ เขาทำให้"เรื่องราว"ต่างๆส่งสารมาถึงเราได้ โดยที่ตัวเขาเองไม่ดูโดดเด่นอะไรเลย แม้แต่ชื่อก็ไม่ได้โชว์จนเห็นเด่นชัดแต่อย่างใด ถ้าไม่ไปค้นหาก็ไม่รู้เลยว่าเขาชื่อ สุทธิพงศ์ ธรรมวุฒิ และเป็นบอสใหญ่ของบริษัท ทีวีบูรพา ผู้ผลิตรายการดีๆอย่าง "คนค้นคน" และ "กบนอกกะลา" นั่นเอง