ความรักเหมือนสายน้ำและสายลม...เมื่อปล่อยให้พัดผ่านช่วงชีวิตของเราไปแล้วก็ย่อมไม่มีวันที่จะย้อนคืนกลับมาได้ดังเดิม ถึงแม้เราจะหาขวดโหลมาใส่น้ำ มันก็ยังสามารถที่จะระเหย หรือเราจะหาลูกโป่งมาใส่ลมไว้ ไม่นานลูกโป่งนั้นก็เหี่ยว ไม่ว่าเราจะมัดแน่นหนาแค่ไหนก็ตาม
เหมือนกับความรักของคน ถึงแม้จะให้มันกลับคืนมาได้ช่วงหนึ่งของชีวิต แต่ความรู้สึกคงไม่กลับคืนมาดังเดิมเหมือนกับครั้งที่เรารักกันใหม่ๆ ถ้าเมื่อใดเกิดเหตุการณ์ที่ทำร้ายหัวใจกันอีก ความรักนั้นก็ย่อมสลายไปอย่างรวดเร็ว ไม่เหลือแม้แต่ความซาบซึ้งให้คิดถึงกัน
แต่ถ้าเรารู้จักที่จะรักษาสายน้ำและสายลมนั้นไว้ได้ เรียนรู้ที่จะรัก เรียนรู้ที่จะทะนุถนอมความรักนั้นไว้ ไม่คิดถึงความรู้สึกของตนเองเป็นหลัก ไม่เห็นแก่ตัวจนเกินไป พยายามที่จะพูดคุยกัน ปรับความเข้าใจกัน ทะนุถนอมน้ำใจกัน ความรักนั้นคงจะอยู่ดังเดิม ไม่ล่องลอยผ่านไปดั่งสายน้ำและสายลม...
จริงครับ เขียนต่อไปนะ