ดีแต่อย่าเด่น
“ทำดีได้แต่อย่าให้เด่น”


                          เมื่อทำงานอยู่กับใคร  ไม่ว่าจะเป็นงานราชการหรืองานเอกชน ขอให้ท่านพยายามศึกษานิสัยใจคอของผู้ร่วมงานหรือเจ้านายให้ดี  ทั้งนี้เพราะเพื่อนร่วมงานแต่ละคนไม่เหมือนกัน ประเภทน้ำนิ่งไหลลึกก็มี ประเภทปากหวานก้นเปรี้ยวก็มี  ประเภทปากปราศรัยใจเชือดคอก็มี  ประเภทพูดจากับเราดีชมเราตลอดเพื่อหลอกใช้เราทำงานให้  แต่ว่าไม่เคยให้อะไรเราเป็นชิ้นเป็นอันก็มี
                         ถ้าเราหลงลมปากคนอย่างนี้เราจะเหนื่อยตลอดไป แต่ของดี ๆ เขาจะให้แก่พวกพ้องหรือคนใกล้ชิดของเขาหมด  แล้วมาพูดให้กำลังใจเราให้ทำดีต่อไป  อย่าท้อแท้อะไรทำนองนี้  ประเภทปากหวานก้นเปรี้ยวอย่างนี้แหละร้ายนัก  ส่วนประเภทน้ำนิ่งไหลลึกนั้นต้องดูไปนาน ๆ จึงจะรู้ว่าดีจริงหรือไม่ ดูที่การกระทำ เขาอาจจะไม่ชอบเราแต่พอถึงเวลาอาจให้บำเหน็จรางวัลเราก็ได้ ประเภทปากร้ายใจดีนั้นขอให้เราอดทนเขาให้ได้เท่านั้นแหละเป็นได้ดีทุกรายไป
                        หากท่านได้ทำงานกับผู้ร่วมงานหรือผู้ใหญ่ที่ปากหวานก้นเปรี้ยว ไม่มีความยุติธรรม มีความลำเอียงและหูเบา  ก็ต้องระวังใจไว้ ทำงานเพื่องาน ทำไม่ให้ผิดพลาดบกพร่องเท่านั้นก็พอแล้ว อย่าไปหวังอะไรมาก
                         ที่เตือนท่านอย่างนี้มิใช่จะสอนให้ท่านเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่เตือนเพื่อให้ท่านป้องกันตัวไว้ ไม่ต้องเหนื่อยและทุ่มเทกับงานเกินไป แต่ผลที่ได้กลับเป็นความช้ำใจและข่มขื่นเพราะผู้ใหญ่ไม่ยุติธรรม  ภาษิตที่กล่าวไว้ว่า “ทำดีได้แต่อย่าเด่นจะเป็นภัย ไม่มีใครอยากเห็นเราเด่นเกิน”  นั้นยังเป็นอมตะอยู่เสมอ การทำความดีนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่ทำดีต้องให้ถูกบุคคลด้วยจึงจะได้ผลดีจริง
                          ครั้งต่อไปจะนำเสนอเรื่อง “รู้หน้าไม่รู้ใจ”