บันทึกก่อนเป็นบันทึกการทำงาน แต่ระหว่างทำงานผู้เขียนก็ได้รับฟังปัญหาชีวิตซึ่งเป็นของเพื่อนของเพื่อนร่วมงานอีกที เกี่ยวกับปัญหาครอบครัว ฟังแล้วรู้สึกหดหู่แต่คงช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่ทำใจปล่อยให้มันเป็นเรื่องของดวง(ของเขา) ซึ่งเราผู้ที่ได้รับฟังก็คงทำได้แต่วิพากษ์วิจารณ์ไปตามเรื่องตามราว และคิดว่าถ้าเป็นตัวเราเอง...จะทำอย่างนั้นจะทำอย่างนี้ อย่างโน้น.. แหะ แหะ แต่ถ้ามันเกิดขึ้นกับตัวเองจริง  ๆก็ไม่รู้ว่าทำอย่างที่พูดได้รึเปล่า??? อันนี้รู้ตัว เอาเป็นว่า..อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย

ปัญหาชีวิตคงต้องมีกันทุกคนแตกต่างกันไป  แต่ปัญหาที่ได้ฟังในวันนี้ก็คือสามีไปมีภรรยาน้อย แต่ก็ยังไม่ยอกเลิกกับภรรยาหลวงและไม่ยอมไปประมาณนั้น พวกเราที่ได้ฟังก็อย่างว่า..อดวิพากษ์ไม่ได้ว่า ก็น่าจะฟ้องหย่าไปเลย เพราะดูเหมือนผู้ชายไม่ได้รับผิดชอบอะไร ก็ไม่รู้จะอยู่ด้วยกันไปทำไม !!

เพื่อนร่วมงาน(ไม่เอ่ยนาม)ของผู้เขียนท่านนี้ฟังแล้วก็ไม่สบายใจ และอดนำมาระบายไม่ได้ ส่วนผู้เขียนหลังจากได้ฟังก็พลอยไม่สบายใจตามแถมยังได้คิดและวิพากษ์แล้วก็อดนำมาเขียนบันทึกไม่ได้ด้วยเช่นกัน

ผู้เขียนคิดและนึกว่า...

  • ปัญหาบางอย่างบางคนก็อาจไม่ได้ต้องการทางออก เพียงแต่แค่ได้ระบาย ก็สบายใจ ขอเพียงแค่มีคนได้รับฟัง และการที่ได้ระบายอะไร  ๆ มันก็คงดีกว่าจะเก็บเอาไว้อัดอั้นตันใจ
  • โลกนี้มันมีเหตุและผลมากมายในการกระทำและในการตัดสินใจนั้น  ๆ ร้อยแปดพันเก้าก็อาจจะน้อยไปมั๊ง !!! ทำให้แต่ละคนก็ต่างคิดต่างทำที่แตกต่างกัน
  • ปัญหาก็เปรียบเสมือนลมมรสุม พัดผ่านเข้ามาแล้วก็จากไป ขึ้นกับความรุนแรงว่าจะเปลี่ยนเป็นระดับอะไร อาจจะพัดจากไปแล้วกลับมาซ้ำได้อีก อาจจะทิ้งหรือไม่ทิ้งร่องรอยไว้ก็ได้ และทุกอย่างจะเหมือนเดิมกลับฟื้นคืนสภาพหรือไม่ก็อาจขึ้นอยู่กับกำลังกายและกำลังใจ นั้นมีเพียงใด

ไม่รู้คิดไปได้ไง เอาเป็นว่าบันทึกเก็บไว้เล่น  ๆ แล้วกัน เพราะหลังจากบันทึกนี้ผู้เขียนคงไม่ได้เขียนบันทึกไปอีกหลายวันจนกว่ากลับมาจากประชุมแน่ะ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาเขียนบันทึกเหมือนเดิมรึเปล่า !!!