เช้าวันนี้มาทำงานด้วยความสุขสดชื่น และเที่ยงนี้ก็อาสาอยู่เวรตามปรกติ เนื่องจากผู้เขียนพาสมุนมาทำงานด้วย เลยขออาสาเพราะต้องจัดการหาข้าวปลาอาหารให้กับเด็ก ๆ ..
เราเพิ่งมีเวรเที่ยงวันเสาร์มาไม่นานนัก ซึ่งก่อนหน้านี้พี่ดาเป็นคนขอให้มีเวรเที่ยงในวันหยุดด้วย แทบทุกเสาร์ที่ผ่านมาแทบจะนั่งตบยุงเลยทีเดียว เพราะงานค่อนข้างน้อยมากถึงมากสุด สุด(เพราะส่วนใหญ่ผู้เขียนอยู่เฉพาะวันเสาร์)
แต่เฉพาะเวรเที่ยงวันนี้ ปาไป 17 ราย ยังไม่นับของเก่าที่รอออกผลประมาณ 5 -7 ราย โทรศัพท์เกือบทุก 10 นาที อีกทั้งใน 17 รายก็มีการทดสอบที่หลากหลายไม่ว่าจะเป็น Urine protein ที่อยู่มุมหนึ่งของห้อง ตลอดไปจนงาน routine อีกมุมของห้อง ซึ่งก็ต้องวางแผนในการเดินทาง และทำงานเป็นอันว่าสนุกดีบวกกับเสียงโทรศัพท์ดังเรื่อย ๆ เกือบทุก 10 นาที ไม่ว่าจะ...
- โทรขอผลด่วนตั้งแต่เลือดยังไม่ได้รับเลยอยู่ระหว่างเดินทาง แต่ผู้ป่วยคนนี้อาการไม่ดีจริง ๆ เพราะผล K+ สูงกว่าค่าวิกฤต ครั้นเราจะโทรไปรายงานสายไม่ว่างซะนี่ รายนี้โทรรวม ๆ กัน 3 ครั้ง ตั้งแต่ยังไม่ได้รับ กำลังปั่นเลือด และผลออกแล้ว
- ยังมีโทรศัพท์ถามการเก็บ และการส่งตรวจ Ammonia
- นอกจากนี้ก็เป็นโทรถามผล ผู้เขียนลังเลใจในการบอกแต่เมื่อผู้ที่โทรมาบอกว่าเป็นบุคลากรในโรงพยาบาล ผู้เขียนก็แย้งไปอีกว่างั้นก็เปิดดูจากระบบคอมฯ ได้ แต่เขาบอกว่าอยู่บ้าน สุดท้ายไม่รู้ตัดสินใจผิดหรือถูกผู้เขียนก็บอกผลไป เพราะเป็นเพียงผล Cholesterol และ Triglyceride โชคดีมีโทรศัพท์ดังขึ้นอีกผู้เขียนจึงตัดบทเพียงเท่านี้
- โทรถาม HbA1c ก็เลยบอกไปว่าหากเป็นวันหยุดไม่ว่าเสาร์-อาฑิตย์และนักขัตฤกษ์จะไม่ทำจ๊า !! แต่ขออย่าให้ทำเลยน๊ะ เพราะต้องเปิดเครื่องอีกเครื่องหนึ่งแน่ะ
นอกจากนี้ก็มีน้อง ๆ เดินมาขอขวดปัสสาวะ 24 ชม. แล้วยังต้องโทรรายงานผลการทดสอบที่ต่ำกว่าค่าวิกฤตอีก 2 ราย สรุปว่า...เวลา 1 ชั่วโมงของเวรเที่ยงผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่ผลทุกอย่างก็ออกได้เสร็จหมดภายใน 1 ชม. เป็นปลื้ม...
(ปล.ดีจริง ๆ ที่เรามีเวรเที่ยง มิเช่นนั้นขณะนั่งรับประทานอาหารมีหวังได้เดินเข้าเดินออก นี่ยังไม่นับผู้ป่วยที่อาการหนัก ๆ ก็ต้องรอเวลาไปอีก)
