ถ้าครูตุ๊กไม่บังเอิญเห็น คงไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน

          

                  โดยปกติครูตุ๊กจะเป็นคนที่กลับบ้านช้ากว่าจะออกจากโรงเรียนก็ประมาณ 5โมงครึ่ง ถึง 6 โมงเย็น (กลับเร็วไม่ได้แดดแรง..มันแสบตา..อิ..อิ) จะนั่งตรวจงานเด็ก ทำนู่น ทำนี่ไปเรื่อยตามประสาคนขยัน(แน่ใจน่ะ...........) หรือไม่ก็นั่งเม้าท์(อันนี้ถนัดสุด..อิ..อิ) 

          วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่หลังเลิกเรียน ครูตุ๊กก็นั่งตรวจงานนักเรียนที่ห้องเรียนตามปกติ  ซึ่งโต๊ะของครูตุ๊กจะอยู่ริมหน้าต่างแต่หันหลังให้  และเป็นด้านที่ติดกับถนนเล็กๆเดินเข้าหมู่บ้านพอดี แต่ครูตุ๊กอยู่ที่ชั้น2 (บรรยายซะเห็นภาพเลยเรา)

           ขณะนั่งตรวจงานอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเด็กคล้ายบรรดาลูกชายครูตุ๊กเดินคุยกันจึงหันไปดู และก็เป็นดังคาดคือลูกชายครูตุ๊กจริงประกอบด้วย  ด.ช.อั้ม(นามสมมติและไม่ใช่อั้มพัชราภา) ด.ช.เร และด.ช.ดิว(นามสมมติ...จะสมสมติทำไมเนี่ยก็เป็นชื่อเล่นของเขาอยู่แล้ว) รู้สึกแปลกใจเพราะบ้านของอั้มไม่ได้อยู่ทางนี้(แล้วมาทำไม) จึงตะโกนถามไปว่า

           ครูตุ๊ก : อั้มจะไปไหนบ้านไม่ได้อยู่ทางนี้นี่   

           อั้ม : ไปบ้านเรครับ (แล้วทำท่าจะเดินหนี)

           ครูตุ๊ก : กลับมานี่ก่อน จะไปทำไมบ้านเร   

           อั้ม : พี่ผมให้ไปรอที่นั่นครับ (พี่คือคนที่มารับเป็นประจำ)

           ครูตุ๊ก : แล้วพี่รู้จักบ้านเรหรือ   

           อั้ม : รู้จักครับ

           ครูตุ๊ก : งั้นไปได้ 

           ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร คิดแค่ว่าสงสัยพี่ที่จะมารับคงเป็นคนที่เป็นครูและคงจะมาเย็นเพราะโรงเรียนอยู่ไกลกันเลยให้ไปรอบ้านเรก่อนเป็นปกติ จึงนั่งตรวจงานไปเรื่อยๆ สักพักได้ยินเสียงครูเวรประกาศชื่ออั้มว่าผู้ปกครองมารอรับ ครูตุ๊กในฐานะครูประจำชั้นก็คิดในใจ(งานเข้าแล้วกู....) จึงรีบวิ่งไปหาผู้ปกครองแล้วเล่าเหตุการณ์ให้ฟังในขณะที่เพื่อนครูก็ถามกันใหญ่ว่าเด็กหายไปไหน  แต่ผู้ปกครองบอกว่าปกติจะสั่งให้รอหน้าโรงเรียนเป็นประจำ และบ้านเรก็ไม่รู้จักด้วย(เท่านั้นแหละวิญญาณแม่มดเข้าสิงทันที...)  

          ครูตุ๊กจึงนั่งซ้อนรถมอเตอร์ไซด์ผู้ปกครองแล้วไปตามที่บ้านเร (แล้วจะเจอไหมเนี่ยเพราะครูตุ๊กไม่รู้ว่าบ้านเรอยู่ที่ไหน..แล้วจะมีสุนัขหมาไล่กวดไหมเนี่ย..เสียว) ระหว่างทางที่ไปครุตุ๊กและผู้ปกครองเลยได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนพฤติกรรมเวลาอยู่บ้าน และอยู่ที่โรงเรียนของอั้ม(โอ้โฮ...ไม่ใช่เล่นเหมือนกัน)           

          เข้าไปได้สักพักก็พบยืนกันหน้าสลอนแถมเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวเล่น(ลูกแก้ว)พร้อมเลย เมื่อเจอหน้าครูตุ๊กถามว่า           

           ครูตุ๊ก : ไหนบอกครูว่าพี่ให้มารอที่นี่   

           อั้ม : เรชวนมาครับ (โยนความผิดให้เพื่อนเฉย....)

           ครูตุ๊ก : แต่เมื่อกี้ไม่ได้บอกครูแบบนี้นี่ แสดงว่าหนีมาเล่น ถ้าครูไม่เห็นคงไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน   

           อั้ม :   -    

           ผู้ปกครอง : ไปกลับบ้าน เดี๋ยวเจอกัน

           ครูตุ๊ก : (คิดในใจ...เผื่อด้วยนะ) 

           สรุปว่าก่อนที่ครูเวรจะประกาศเรียก ผอ.  ครูเวร  ครูที่อยู่แถวนั้น  และผู้ปกครองตามหากันให้จ้าละหวั่นไปก่อนแล้ว และตัวเลือกสุดท้ายคือคิดว่าอยู่บนห้องถึงประกาศเรียก

            เฮ่อ! กว่าจะเสร็จเล่นเอาเหนื่อย พรุ่งนี้เช้าในชั่วโมงโฮมรูมคงมีเรื่องอบรมกันยาว และคงต้องยกเหตุการณ์นี้เป็นกรณีตัวอย่างกับเด็กในห้องด้วย  เพราะถ้าครูตุ๊กไม่บังเอิญเห็นคงเดือดร้อนวุ่นวายตามหากันน่าดู และไม่รู้จะไปหาที่ไหนด้วย ดีไม่ดีอาจคิดว่าโดนรถตู้จับเด็กจับไปเป็นเรื่องใหญ่ไปโน่นเลย(นี่แค่ ป.2 ยังรู้จักหนีเที่ยว ถ้าโตกว่านี้จะขนาดไหน)

             มันน่า...............ซะจริงๆ