กิ้งก่าได้นอน

กะปอม

กิ้งก่า (chameleon ; tree lizard) หรือ ท้องถิ่นอีสานเรียกขาน ขี้กะปอม

เป็นสัตว์ขนาดเล็ก มีสี่ขา หางเรียวยาวชอบอยู่บนต้นไม้มีรูปพรรณสัณฐานกระเดียด

ไปทางไดโนเสาร์ ที่เชื่อว่าเคยมีอยู่และสูญพันธุ์ไปแล้วอาจเป็นเพราะปรับตัวเข้ากับวิวัฒนาการของโลกไม่ได้

แต่เจ้ากิ้งก่าของเรา สามารถปรับสีของเกล็ดให้เปลี่ยนเป็นสีที่กลมกลืนกับสิ่งที่อยู่ได้

แต่รู้สึกจะไม่เก่งเท่าจิ้งจก ซึ่งปรับสีได้กลมกลืนกับสีของผนังมากกว่า

ส่วนตัวที่เห็นอยู่ข้างบนนี้ ถ่ายจากพุ่มไทรข้างบ้านเขาตื่นตกใจหนีไม่ทัน

ลืมตัวจนปรับสีไม่ทัน แถมยังทำหน้าเหมือนจะบอกอะไร (ผมคิดไปเอง)

อาจมีวัตถุประสงค์เพื่อพรางตัวให้พ้นภัย หรือซ่อนตัวเพื่อรอดักกินเหยื่อ

และบางครั้งก็เจตนาให้เกิดความโดดเด่นเพื่อเป็นที่สนใจของตัวอื่น

โดยเฉพาะเพศตรงข้าม ซึ่งมักจะปรับสีบริเวณลำคอให้มีสีเข้มขึ้น

(บ้านผมเรียกว่า กะปอมคอคำ) แถมยังชอบชูคอผงกอีกด้วย

การทำเช่นนั้นเอง ทำให้คนนำมาเปรียบเปรย อย่างเข้าใจกิ้งก่าผิดๆ

หาว่า กิ้งก่าได้ทอง : ได้ดีเข้าหน่อย ทำหยิ่งจองหอง

· แต่คิดว่า กิ้งก่าเองคงไม่คิดเช่นนั้น คงทำไปตามสภาวการณ์ที่ควรทำในขณะนั้นมากกว่า

ซึ่งถ้าเป็นคนที่ทำตัวคล้ายกันนี้ ก็จะบอกในทำนองเป็นการสอนกันว่า

เออ เข้าเมืองตาหลิ่วก็ให้หลิ่วตาตาม

แต่บางทีนั้น ก็อาจกลายเป็นว่า เป็นการทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของคนนั้น

ถ้าหากปรับเพื่อให้เข้ากับคนส่วนใหญ่ ให้อยู่ได้ในสังคมอย่างมีความสุข ก็ดี

แต่ถ้าเป็นเพียงการ สวมหน้ากากเข้าหากันอันนี้คงไม่ค่อยดีนัก

ซึ่งดูได้ไม่ยาก มักจะเปิดเผยออกมาในยามเผลอ .......เออ ก็ว่ากันไป.......

แต่ถ้าเปิดเผยตัวตนไปเลย ก็ดีไปอย่าง ดูจริงใจ จะเป็นอย่างไรจะได้เรียนรู้ซึ่งกัน
แล้วค่อยแลกเปลี่ยนกัน /ปรับให้เกิดความพอดี
โอ้ววว.....เรื่องของกิ้งก่าแท้ๆ ไหนมาลงที่คนได้หนอ งั้นก็ขอจบตรงนี้เลยก็แล้วกัน ครับ.......................

ภาพ / กลอน / ความคิดเห็น โดย : กะทกรกบ้าน