****คนที่มีชีวิต...แต่ไม่มีสิทธิ์แห่งญาติกา....เป็นแค่สายน้ำไหลตามวาระเวลา

 ไม่รู้เป็นอย่างไร เวลาตัดสินใจว่าจะไปไหนที่เราตั้งใจไว้ ต้องมีอาการกระตือรือร้น เป็นพิเศษทุกที เดี๋ยวเตรียมนั่น เดี๋ยวเตรียมนี่ ไม่รู้จักแล้ว

  คราวนี้ ก็กฐินG2K + งานเฮฮาศาสตร์ ที่ดงหลวง ที่จริง มีอาการ"เห่อ" ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ออกไปสั่งอาหารทะเลแห้ง ทั้งกินได้เลย ทั้งต้องนำมาปรุง หอบเบ่อเร่อ สงสัยกระเป๋าเราจะใส่เสี้อกันหนาวได้ตัวเดียวแน่ๆ เพราะนอกนั้น เป็นของฝากหมด

   วันนี้ก็อีกวัน ที่ตระเวณหาอุปกรณ์กันหนาว เสื้อกันหนาว ถุงเท้า รองเท้า เพราะเห็นส่งข่าวมาว่า หนาวแค่คางกระทบกัน เป็นคนแพ้ความหนาวเสียด้วย แต่สิ่งที่ส่งไปก่อนทั้งหมดคือหัวใจ ยังไงก็ต้องเอาตัวตามกันไป เคยมีประสบการณ์ นอนหนาวที่ภูเรือ มันเหน็บไปถึงใจ ไม่ใช่แค่หนาว

  ลองเดินๆ ให้เข้าใกล้แอร์มากๆ จะได้คำนวนว่า น่าจะหนาวขนาดไหน ก็ชลบุรี เขาลืมฤดูหนาวมาเป็นสิบปีแล้ว ก็ดีเหมือนกัน ผ้าพันคอ ที่ใครซื้อมาให้บ้างก็ไม่รู้ จะได้ใช้เสียที ขณะนี้ ขาดอยู่อย่างเดียวถุงมือ มีแต่ถุงมือใส่เวลาตัดอ้อย ไม่กล้าใส่ไปเดียวคิดว่ามาหารับจ้างตัดอ้อย

   ทุกอย่างพร้อมแล้วก็เลยรู้สึกสบายใจ เดินลงไปทะเล สูดโอโซนสักหน่อย แต่ด้วยความที่กลับมาจากธุระมืดมาก เลยไม่พบเด็กๆ ที่นัดไว้ เห็นขยะในส่วนที่อยู่พื้นปูนสะพานปลา มีรอยเผาไฟ  ก็คงมีการกำจัดขยะไปบ้างเล็กน้อย

   เดินลงทะเลตามสะพานปลาไปเรื่อยๆ ในความมืด ลมพัดแรงและเปลี่ยนทิศ มีความเย็นปนมานิดหน่อย พอให้รู้ว่าเป็นลมเหนือ พอสุดสะพาน ก็นั่งห้อยขาเล่น ฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ไพเราะมาก ทำให้ผู้เขียนร้องเพลงออกมาจากใจ เพลงที่เคยชื่นชอบจนจบ เพิ่งนึกออกว่าเพลงชื่อ "ญาติกา" ถ้าใครอยากฟังจริง ให้ค้นหาในGoogle เพลงญาติกา ก็จะได้ฟังกัน รับรอง จะทำให้ทุกท่าน คิดถึงความหมายของ"ญาติกา"ขึ้นมาทันที

       " จากต้นน้ำเดียวกัน......แตกออกไปเป็นหลายนที...

เส้นธารไหลห่างไกลเหลือที่.....จะมีวันบรรจบที่ใด....

....ดุจดังสายเลือดเดียว...แต่ชีวิตต่างเลี้ยวลดไป....

ใต้แผ่นฟ้า...แผ่นดินกว้างใหญ่...แล้วเมื่อไหร่จะได้พบพา....

****คนที่มีชีวิต...แต่ไม่มีสิทธิ์แห่งญาติกา....

...เป็นแค่สายน้ำไหล..ตามวาระเวลา...ตามดวงชะตาที่หักเห...

เมื่อสายน้ำสิ้นสุด..จุดนัดพบคือห้วง....ทะเล.....

...แต่ใจฉันกลับยังหว้าเหว่....รอเวลาได้มาพบเธอ.....

    *******      *******    ******

 ถึงจะอยู่แสนไกล อยู่ต่างถิ่นแผ่นดินไหน เราจะมีสายน้ำเชื่อมโยงถึงกัน จะน้ำจืด น้ำเค็ม ล้วนมีต้นกำเนิดจากแผ่นดิน ที่เป็นที่รองรับน้ำจากสวรรค์ ที่สุด ทุกสายน้ำก็ไหลรวมกันสู่ทะเล

  เหมือนการเป็นญาติกาของพวกเรา จะอยู่แห่งหน ตำบลใด ในหรือนอกประเทศ ที่สุดเราก็จะมาพบกัน

 ผู้เขียนขออธิษฐานสมมุติให้ทะเลที่ชลบุรี เป็นที่สุดท้ายที่จะรวมสายน้ำ คือพี่น้องเรา และเป็นจุดนัดพบกันนะคะ จะเฝ้ารออยู่ที่นี่

"เมื่อสายน้ำสิ้นสุด..จุดนัดพบคือห้วง....ทะเล.....

...แต่ใจฉันกลับยังหว้าเหว่....รอเวลาได้มาพบเธอ....."

       บันทึกด้วยความคิดถึง...........

ญาติกาทุกคน............