Tag คิดถึงบทความนี้ ด้วยใจที่รู้สึกถึง ความเอื้ออาทร อบอุ่น ต่อกัน ในครอบครัว ที่ต่างก็มีความปรารถนาดีต่อกัน
วันนี้เมื่อเปิดบันทึก ของสมาชิกในG2K ซึ่งตนเอง ขึ้นแพลนเน็ตไว้ ก็ได้พบบล็อกหนึ่ง ที่น่าสนใจ และคงเป็นเรื่องประทับใจของท่านผู้บันทึกแน่นอน คำและภาษาที่ใช้ ก็แบบพื้นเมือง แต่เชื่อว่า เมื่ออ่านจบ เราจะเข้าใจ ความหมายและซาบซึ้งเจตนาเจ้าของได้ดี
ผู้เขียนจึงขออนุญาต Tag คิดถึงบทความนี้ ด้วยใจที่รู้สึกถึง ความเอื้ออาทร อบอุ่น ต่อกัน ในครอบครัว ที่ต่างก็มีความปรารถนาดีต่อกัน แต่บางครั้ง ความคิดเราก็สวนทางกัน
ขอปรบมือให้กับความสามารถในการเชื่อมโยงสายใยรักนี้ ให้เหนียวแน่น มั่นคงสืบไปด้วยดี และใช้วิธีของคำสุภาษิตที่ว่า บัวไม่ให้ช้ำ น้ำไม่ให้ขุ่น
บทความชื่อ ความต้องการของพ่อ ไม่ตรงกับความต้องการของแม่
เจ้าของบันทึก วิถีคนใต้ ผู้ใช้นามแฝง นายช่างใหญ่
มาเรียนรู้ภาษาใต้กับท่านกันเถอะ .............
........จบแล้วค่อยตอบตัวเองว่ารู้สึกอย่างไร
เช้าของวันหนึ่งเมื่อ พ.ศ.๒๕๓๐.... ผมซึ่งขณะนั้นรับราชการที่จังหวัดชุมพร....ได้รับโทรศัพท์จากแม่...."ลูกบ่าวเหอพ่อสูไม่ไหวแล้ว วันๆ นั่งคิดแต่หวย ลูกศิษย์เต็มบ้านไปเหม็ด ไม่ต้องหลับต้องนอน งานการไม่ต้องทำ แม่อิชวนรบแล้วนิ ช่วยโทรศัพท์เรียกขึ้นไปอยู่ชุมพรทีตะ" ....แล้วในตอนสายของวันนั้นเองผมได้โทรไปคุยกับพ่อ บอกผมมีธุระอยากให้ขึ้นมาที่ชุมพรด้วย.... ซึ่งวันต่อมาพ่อก็นั่งรถไฟมาหาผมที่ชุมพร... เมื่อพ่อมาถึงผมก็คุยกับพ่อปรึกษาพ่อเรื่องสรรพเพเหระ ยกเว้นเรื่องที่แม่โทรมา....... ประมาณ ๗ วันต่อมา..... ผมสบโอกาสได้นั่งคุยกับพ่อที่สวนหน้าบ้าน ผมก็บอกพ่อว่า ....."พ่อครับ พ่อรู้ม่ายว่าแม่โทรมาหาลูกให้เรียกพ่อขึ้นมาชุมพร" .....พ่อบอกว่า.... "ไม่ทราบ" ผมก็บอกพ่อว่า....."แม่โมโหพ่อ ที่พ่อนั่งคิดแต่หวยทั้งวันทั้งคืน ".... พ่อตอบว่า...."เรื่องนั้นพ่อทราบ".....ผมก็บอกพ่อว่า...."ธรรมดาลูกเห็นพ่อชวนคนไปวัดทำบุญ... แล้วไส่ตอนนี้พ่อถึงชวนคนเล่นหวย"......พ่อบอกว่า......"ลูกเหอ การทำมาหากินมันลำบาก ลูกไม้ก็ออกเยอะ บ้านเราซึ่งขายขนมลูกค้าก็น้อยลง พ่อจึงคิดว่าจะช่วยแม่ให้ขายหนมได้เยอะๆ .... พ่อมีตำราคิดหวยอยู่ ๕ ตำรา... จึงนั่งคิดแล้วบอกคนให้ซื้อเมื่อเขาซื้อถูกเขาก็จะบอกต่อ คนจะมาบ้านเรามากขึ้น... ขนมก็จะขายดีขึ้น ... พ่อคิดแค่นี้ " ....ผมก็บอกพ่อว่า...."แม่เขากลัวเสื่อม เพราะพ่อทำความดีมาตลอด "....พ่อก็บอกว่า....."ครับ พ่อกลับไปบ้านจะเลิกคิดหวย" ......จากนั้นพ่อกับผมก็ขึ้นบ้านไปกินข้าว พักผ่อน....... เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันหวยออก ......เช้าผมสวัสดีพ่อแล้วไปทำงานเห็นแผ่นกระดาษพับวางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ไม่ได้สนใจ..... รีบไปทำงาน... ตกเย็นเลิกงานกลับบ้าน.....เข้าไป สวัสดีพ่อ..... พ่อก็ถามผมว่าวันนี้หวยออกอะไร..... ผมก็ตอบตัวเลขให้พ่อฟังเพราะได้ยินเขาคุยกันที่ทำงาน .....พ่อก็บอกว่าให้ลูกไปแลกระดาษที่พ่อเขียนให้บนโต๊ะทำงาน..... ผมก็ไปดูพบกระดาษที่ผมเห็นพับอยู่บนโต๊ะ... เปิดออกดูก็เป็นตัวเลขที่พ่อเขียนไว้ตรงกับเลยหวยที่ผมได้ยินมา.... จึงพ่อว่าตำราแม่นจัง..... แต่แม่ไม่อยากให้พ่อคิดอีก............ หลังจากนั้นอีก ๒-๓วัน พ่อก็กลับโคกโพธิ์.................. วันหลังผมโทรไปถามแม่เรื่องพ่อ...... แม่ก็บอกว่าพ่อกลับมาก็ไม่คิดเลขหวยอีกเลย......... มีคนมาถามก็บอกว่าลูกบ่าวไม่ให้คิดแล้ว..... เสียงของแม่ท่าทางมีความสุข(ขออภัยภาษาที่ใช้จะมีภาษาถิ่นใต้ปนอยู่)
*******************************************************************
สวัสดีครับ หมอ
คิคถึงนะค่ะ คิดถึงวันที่ผ่านมา คิดถึงคะ ... คิดถึง ...
สวัสดีค่ะพี่
เหนื่อยหน่อยนะ ทำงานชุมชน แต่มีความสุข บันทึกนายช่างใหญ่ เป็นเรื่องน่าสนใจ ท่านคงเป็นคนละเอียดอ่อน โตแล้วเวลาไปทำงานยังไหว้พ่อแม่เลย เป็นแบบอย่างที่ดี
พี่Tag คิดถึงใครบ้างหรือยัง สงสัยรักพี่ เสียดายน้องแน่ๆเลย
สวัสดีค่ะพีMOO
ทุกคนย่อมมีเรื่องราวเกิดขึ้นในชีวิตมากมาย สนับสนุนการบันทึกค่ะ ทำให้เกิดการเรียนรู้ ตามวัตถุประสงค์G2K
ความเป็นไปที่นายช่างใหญ่ท่านนำเสนอไว้ในบันทึก เป็นสิ่งที่เริ่มหายากขึ้นทุกทีในทุกวันนี้ คุณแม่จะโกรธพ่อ ยังบอกลูกก่อนเลย แล้วคุณพ่อก็มีเหตุผลที่จะทำ และจะเลิกทำ ในสิ่งที่คนในครอบครัวไม่เห็นด้วย เป็นครอบครัวอบอุ่น ซึ่งคิดว่า แม้กาลเวลาจะพาให้แต่ละท่าน ต้องพลัดพราก จากกันไปแล้ว ความทรงจำในชาตินี้ ก็ยังติดตรึงใจ คนอยู่ข้างหลังไม่รู้ลืม ตามบันทึก เหมือนเรื่องราวเพิ่งจะเกิดขึ้น เมื่อวานนี้เอง