ในที่สุด ผู้เขียนก็ทำให้ทุกคนในวันนี้ ยอมรับว่า ขยะนี้ เป็นของท่านนั่นแหละ

    ได้ยินกันบ่อยนะคะ เวลาไปพบเจอสิ่งที่ ไม่น่านิยมชมชอบ เราจะได้ยินผู้ที่เกี่ยวข้อง มักจะใช้คำพูด ที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองไม่เกี่ยว เช่น มันไม่ใช่ของที่นี่หรอก มันมาจากที่อื่น ใครทิ้งไว้ก็ไม่รู้ ฯลฯ

    วันนี้ได้มีโอกาสไปเดินชมทะเล ออกกำลังกายเหมือนเดิม น้ำเริ่มลง ทำให้มองเห็นชายหาดระยะยาว พร้อมกับภาพประกอบ ที่หลายคนไม่ชอบ พร้อมทั้งผู้เขียนด้วย นั่นคือขยะ อะไรจะมากมายขนาดนั้น มีทั้งเพิ่งจะ ล่องลอยมา และประเภทถาวร ฝังรกรากในทราย โผล่มาให้เห็นรำไร

  ที่จริง ผู้เขียนก็เจอสภาพนี้บ่อยๆ และมีความรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ เวลานึกจะชวนใครมาเดินเที่ยว ก็รู้สึกอาย แต่คนแถวนี้อาจคิดว่าเดี๋ยวน้ำขึ้น ภาพเหล่านี้ก้ถูกทะเลปิดบังให้หายไป

   ขณะที่เดินเล่นอยู่ ผู้เขียนผ่านแม่บ้านกลุ่มหนึ่ง กำลังนั่งคุยกัน ท่ามกลางขยะดังกล่าว จึงร่วมวงคุยด้วย แล้วก็วกมาเข้าเรื่องขยะ โดยอารัมภบทว่า วันก่อนพาแขกจากต่างประเทศมากินอาหารแถวนี้ เขาว่าอาหารอร่อย ทะเลก็สวย แต่ขยะเยอะไปหน่อย พอพูดจบ กลุ่มนั้นก็สวนทันทีว่า โอ๊ย มันไม่ใช่ขยะแถวนี้หรอก ทะเลมันหอบมาจาก โน่น กรุงเทพฯบ้าง อ่าวไทยบ้าง....พูดพร้อมชี้ไม้ ชี้มือประกอบทิศทาง

  ผู้เขียนเลยชวนว่า งั้นเรามาช่วยกันเก็บดีไหม  เขาก็ว่า เก็บไม่หมดหรอก รอเทศบาล เดี๋ยวถึงวันสำคัญ เขาก็เอานักเรียน ชาวบ้าน มาเก็บกัน

      ถ้าจะชวนไม่สำเร็จ ผู้เขียนจึงเดินจากไป พอถึงร้านอาหารอร่อยเจ้าที่ว่า ผู้เขียนก็ไม่ชักชวนหละ เพราะคงได้คำตอบคล้ายๆกัน จึงว่า ขอยืมไฟแชกหน่อย จะเผาขยะ พ่อค้าทำปลาอยู่ริมทะเล ขอโทษแล้วโยน  ไฟแชกให้ จากนั้นผู้เขียนก็หาไม้ยาวสัก 1 เมตร เริ่มเขี่ยเศษขยะ ไปรวมกันเป็นกองเล็ก กองน้อย แล้วก็จุดไฟเผา เมื่อควันเริ่มโขมง ก็มีเด็กๆ มาให้ความสนใจ ผู้เขียนจึงชวนเด็กทำความดีกัน เก็บขยะมารวมๆกัน เจ้าคนตัวโตหน่อย ให้มีหน้าที่จุดไฟ ถามว่าจุดเป็นไหม เขาว่าเขาเข้าค่ายลูกเสีอมาแล้ว

     เวลาผ่านไปสักครู่ ชายหาดก็เริ่มสนุก แม่บ้านกลุ่มนั้น ก็มีตัวแทนเข้ามาช่วยเผาขยะ ขยะบางชิ้นจมอยู่ในทราย ดึงยาก ต้องเอาขยะอื่นมาสุมแทน ตะวันจะตกดิน แต่การเผาขยะกำลังสนุก ผู้เขียนลองนับผู้ร่วมงาน ปรากฎว่ามีถึง 9 คน รวมผู้เขียนด้วย

    มืดมากแล้ว เราเก็บขยะไปได้ เพียง .1ใน3 ของพื้นที่ ต่างก็จะกลับบ้านกัน ผู้เขียนสั่งน้ำหวานใส่กระติก มาเลี้ยงทีมงาน แล้วสัญญากันว่า พรุ่งนี้ ให้ชวนกันมาให้มากกว่านี้ คนหนึ่งบอกว่า ผมจะชวนแก๊งค์มา แหม มีแกงค์แต่เด็กเชียว และใครมาถึงก่อน ก็ให้เก็บขยะ กองไว้แบบวันนี้แล้วจึงแยกย้ายกันไป

   เมื่อเอาไฟแชกไปคืน ก็สั่งเจ้าของร้านค้าว่า พรุ่งนี้เด็กๆ จะมาเก็บขยะ ช่วยจัดน้ำเลี้ยงด้วย จะจ่ายเงินเอง ปรากฎว่าพ่อค้า เกิดอยากมีส่วนร่วมบอกว่า เดี๋ยวผมจัดการดูแลเด็กเอง

   ในที่สุด ผู้เขียนก็ทำให้ทุกคนในวันนี้ ยอมรับว่า ขยะนี้ เป็นของท่านนั่นแหละ และเมื่อมันเป็นขยะ ก็ต้องกำจัด จะอยู่คู่กับมนุษย์ได้อย่างไร พรุ่งนี้ คงได้สนุกกันอีกวันนะเด็กๆ