ผมได้รู้จักสมาชิกในบล็อกคนหนึ่งในนาม pizza หรือครูโอ้ ที๋เริ่มเข้ามาใช้บล็อก แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แนะนำการสร้างบล็อก ผ่าน msn จนพอจะเริ่มทำได้และทำได้ดีขึ้น
http://gotoknow.org/blog/panida066/137086
ทั้งยังได้ให้คำปรึกษาเรื่องการดำรงชีวิตที่มีความสุข เพราะหลานคนนี้มีแต่ความทุกข์ที่มาจากความฝันและความอยากของตัว ทั้งยังไม่ยอมละวางเห็นใครเป็นอะไรก็ได้แต่น้อยใจเพราะชอบเปรียบเทียบ อยากบรรจุครูก็สอบสู้เขาไม่ได้ แต่ต้องถือว่าสำเร็จเขารับสองคนได้ที่หกในสามสิเจ็ดคน
ได้คุยจึงรู้ว่าเป็นครูตัวเล็กๆที่มีอุดมการณ์ และวิญญานครูสูง มุ่งแต่จะให้เด็กๆมีความรู้และเป็นเด็กที่ดี มีคุณธรรมในหัวใจ ฝันไฝ่จะทำให้เด็กๆมีความรู้ เอาใจใส่เด็กแม้วันหยุด ทุ่มเทจะช่วยเด็กสอนพิเศษเด็กก็คิดเพียงเทอมละ 500 บาทครูคนอื่นก็เดือนละ 500 บาท
มีความฝันอย่างหนึ่งคืออยากมีลูก เพราะแต่งงานกับครูคนหนึ่งแต่อยู่คนละที่ คนละอำเภอมาสามปี เมื่อวานนี้ไปหาหมอตรวจร่างกายเพื่อลุ้นว่ามีอาการที่มีลูกใช่ใหม แต่ต้องเศร้าใจเพราะไม่ใช่
ชีวิตมีแต่ทุกข์เพราะหวังโน่นหวังนี่แต่ไม่สำเร็จ แต่ชีวิตมีอันต้องย้ายมาอยู่ร่วมกับสามี จึงต้องจำพรากจากลาลูกศิษย์ ผมได้อ่านบันทึกที่ส่งมาแล้วก็ตื้นตัน แต่นี่คือชีวิตครูที่ประสบความสำเร็จแล้วที่ผูกใจลูกศิษย์ได้
"ดีใจนะคะที่ได้รับอีเมล์ตอบกลับจากคุณลุง..กะว่าถ้าวันนี้ไม่เห็นคุณลุงตอบกลับ ก็จะโทรหา ได้รับหนังสือที่คุณลุงส่งให้แล้วคะ...ขอบคุณมากนะคะ..
.....วันนี้ต้องรีบเคลียงานให้เสร็จคะ....จะได้ย้ายแล้วใจหายชอบกล...ลึกๆก็ดีใจที่จะได้อยู่กับสามี...อีกใจนึงใจหายอย่างบอกไม่ถูกเลยคะ.... ยิ่งเมื่อวานนี้นะคะเด็กนักเรียนได้ข่าวว่าครูจะย้าย เขียนใส่กระดานไว้ให้ครูอ่านเต็มเลย
พอครูเข้ามาจะนั่งโต้ะยังมีกระดาษแผ่นใหญ่เขียนความในใจถึงครูอีก.....โอ้ยคุณลุงเข้ามาถามครูใหญ่เลยว่าทำมัยครูถึงย้าย...ยังไม่ทันได้ตอบอะไร..น้ำตาของเด็กที่ไร้เดียงสาก็ไหลพากออกมา....โห่ร้องกันเต็มห้อง..บางคนร้องไปปลอบเพื่อนไป...แล้วครูโอ้หละคุณลุง ...ครูโอ้ตอนนั้นนะไม่อยากพูดเลย....รีบหันหน้าหนีไม่อยากให้เห็นน้ำตาของครู...ได้แต่ถอนหายใจเฮือกๆ ไม่อยากจะพูดอะไร....ได้แต่พูดว่า.....ครูรักพวกหนูนะ เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออออออ"
ครูโอ้เป็นครูที่มีความคิดสนุกสนานแบบเฮฮาศาสตร์ ได้คุยเหมือนเพื่อนกันในนาม"ลุง...หลาน" http://gotoknow.org/blog/panida0662/137972
วันนี้หลานคนนี้จะต้องเดินทางไปรับหน้าที่ครูอัตราจ้างที่อำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ จึงขอฝากบล็อกนี้เพื่อเป็นกำลังใจให้แก่หลานคนนี้
สวัสดีค่ะท่านพี่...เอก
มีความสุขที่..เร็วๆๆ..มารับความสุขด้วยกัน
ขอบคุณนะคะคุณลุง..ที่คอยให้กำลังใจหลานคนนี้มาตลอดเลย....ซึ้งใจกับทุกสิ่งที่คุณลุงทำเพื่อหลานคนนี้มีแต่ความหวังดีที่มีให้ น้ำตาไหลเลยคะ...คุณลุง....
ร่วมให้กำลังใจอีกหนึ่งแรงครับ
สิ่งที่โอ้ทำแล้วได้รับตอบรับจากเด็กอย่างนี้ คือความสุขที่คนเรียกร้องหาเป็นคุณค่าของตัวเองอย่างมหาศาล
การเปลี่ยนแปลงชีวิตไปตามกาลเวลาเป็นเรื่องอันปกติมนุษย์ อย่าให้สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมาทำลายชีวิตจิตใจเรา หรือหรืออย่าปลื้มจนหลงลืมตัวเอง
</ul>
สวัสดีค่ะ
กำลังรู้สึกซาบซึ้งกับผู้ปลอบ และผู้ถูกปลอบ กาลเวลารักษาจิตใจเราได้
เคยย้ายจากที่ที่ทำงานเดิม และชาวบ้านที่เรารัก จากนั้นไม่กี่วัน ก็แอบกลับไปที่เก่าคนเดียว แล้วก็ร้องไห้ ซะให้หายคิดถึง ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น
ต่อมาเมื่อเราปรับใจได้ เราก็สามารถผ่าน หรือแวะหมู่บ้านนี้ได้ ด้วยความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง นี่คือการยอมรับความเป็นจริง
ครูโอ้ อดทนนะคะ ชุมชนนั้น เขาไม่ลืมเราหรอกค่ะ ต่างก็อยู่ในหัวใจซึ่งกันและกันเสมอ
ขอบคุณคุณเอก แทนน้องด้วย ที่ให้ความเอื้ออาทรต่อเธอ เหมือนลูกหลาน อบอุ่นใจจริงๆค่ะ
อาจารย์เอกครับ
สวัวสดีค่ะ
จะมาบอกว่า Tag คิดถึง คุณเอกค่ะที่นี่ ค่ะ
สวัสดีครับอาจารย์เอก
เข้ามาซึมวับความงดงาม ของผู้คนทั้งสองท่านครับ
ได้รับรู้และรู้สึกได้เลยครับ
ขอบพระคุณมากๆครับ
สำหรับทุกคำพูดที่มอบให้ ที่มาจากใจของทุกดวง หัวใจดวงน้อย ๆดวงนี้อิ่มเอิบเหลือเกิน และยากที่จะอธิบายกับคำที่คอยให้กำลังใจ เพื่อที่จะสู้ต่อไปในวันข้างหน้าอย่างภาคภูมิ
ขอบคุณป้าอ้อย
ขอบคุณคุณอาเม็กดำ
ขอบคุณป้าแดง
ขอบคุณอาพลเดช
ขอบคุณคุณพี่รุ่ง
ขอบคุณคุณพี่ออต
ขอบคุณคุณอาขจิต
ขอบคุณคุณอาสุพัฒน์
และที่จะขาดไม่ได้เลย......ขอบคุณมากนะคะคุณลุง
ของหลาน....โอ้สัญญาว่าโอ้จะไม่ทำให้คุณลุงผิดหวังคะ.......โอ้สัญญา...