ปี 2549 - ต้นปี 2550 นายบอนมักจะเขียนบันทึกถึงครูอ้อย  สิริพร กุ่ยกระโทกบ่อยมากๆ ทั้งวิพากษ์. แขวะ. แซว ต่อว่า ฯลฯ
ทั้งๆที่จะว่าไปแล้ว เหมือนรุ่นแม่กับรุ่นลูกเลย….

แต่วันนี้ เงียบหาย ไม่เขียน ไม่กล่าวถึง ไม่แม้แต่เข้าไปเขียนความเห็นในหลากหลายบันทึกของครูอ้อย

มิตรภาพจิดจางลงตามเข็มนาฬิกาที่หมุนไปหรือเปล่า
เปล่า….

เนื่องเพราะบทบาท วิถีชีวิตที่เป็นไป ในบันทึกของครูอ้อย
นอกจากแต่ละวัน ได้พบเห็น-กิน-อยู่-ทำงาน เช้าจรดเย็นในแบบเดิมๆของครูอ้อยแล้ว วันเวลาที่หมุนไป ควรมีบางสิ่งที่ปรากฏอยู่ในบางช่วงเวลา เมื่อช่วงเวลาเปลี่ยนไป ก็ควรมีโอกาสได้สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

มองอีกมุม ทำให้เกิดสีสันของชีวิต สุข-เศร้า-เหงา- คิดถึง ฯลฯ

แต่ละวันที่ผ่านไป การที่ได้พบเจอสิ่งใหม่ๆ ปัญหาใหม่ๆ รู้จักผู้คนใหม่ๆ ทำให้เกิดความกระตือรือร้นมากกว่า การพบเจอแต่สิ่งเดิมๆ ที่คุ้นเคยอยู่แล้ว…
สิ่งเดิมๆ, บุคคลที่คุ้นเคย  บางคนยังสื่อสารกันอยู่..บางคนห่างหาย…..

ถ้าโลกนี้มีเพียงสีเดียว  ทุกคนใส่เสื้อผ้าสีเดียวกัน ชีวิตคงจืดชืดน่าดู…
หลายคนเหงา รู้สึกห่างเหิน เหว่ว้า คิดถึงอีกฝ่าย

ความจริงแต่ละคนยังอยู่ที่เดิม เพียงแต่วันเวลาที่ผ่านไป เราให้ความสนใจกับสิ่งอื่นๆมากกว่า
มีสิ่งอื่นน่ารู้ น่าสนใจ น่าอ่านมากกว่า
ความห่างเหินที่ว่า  แค่ขยับอีกนิด
ระยะห่างก็ลดลงตั้งเยอะแล้ว..