พี่น้องG2Kลองอ่านดู....ช่วยผมตัดสินใจว่าใคร?เป็นนายที่ดีกันแน่ ???

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สมมุติว่าเกิดขึ้นในองค์กรแห่งหนึ่ง เรื่องมีดังนี้ครับ

สมจิตเป็นผู้จัดการฝ่ายธุรการรายงานตรงต่อวินัย สมจิตเชี่ยวชาญในงาน การเตรียมข้อมูลและรายงานด้านการเงิน เข้าใจรายละเอียดเกี่ยวกับระเบียบการเบิกถอน นโยบายต่างๆของบริษัท การจัดทำแผนงบประมาณ และกฏระเบียบเกี่ยวกับทางราชการต่างๆ เธอคือผู้จัดการที่เก่งงานคนหนึ่ง

โชคร้ายที่ความฉลาดทางอารมณ์ของเธอไม่เก่ง เธอตรงไปตรงมามากเกินไป จริงจังกับงานจนมองข้ามความรู้สึกของคนอื่นๆ เร่งรัดดุดันไม่ว่านายหรือเพื่อนร่วมงาน ไม่เกรงใจและรักษาหน้าคนอื่นๆ ด้วยความก้าวร้าวของเธอวินัยผู้เป็นนายจึงไม่อยากบอกจุดอ่อนต่างๆขงเธอ เขากลัวว่าเธออาจจะระเบิดใส่เขาหากเขาพูดความจริงกับเธอ วินัยเลือกที่จะรักษาสัมพันธภาพโดยหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า ดังนั้นสองปีที่เขาทำงานด้วยกันสมจิตได้รับการประเมินผลงานดีเยี่ยมมาตลอดด้วยเกรด A แม้ว่าในใจลึกๆแล้ววินัยไม่ค่อยชอบเธอเท่าไร

แล้ววันหนึ่งก็มีบริษัทจัดหางานให้ผู้บริหารหรือที่เรียกว่า Head Hunter มา “ล่า” วินัยไปอยู่ที่อื่น ก่อนจะลาออก วินัยสองจิตสองใจว่าจะบอกกับสมจิตเกี่ยวกับปัญหาของเธอดีหรือไม่ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจว่า “ไม่รู้จะสร้างศัตรูเพิ่มขึ้นอีกคนหนึ่งทำไม” สู้จากกันด้วยมิตรไมตรีดีกว่า

สมจิตได้นายใหม่ชื่อสมเกียรติ เขาเป็นคนสุภาพแต่ก็ตรงไปตรงมา ภายหลังร่วมงานกันได้ราวหนึ่งเดือน สมเกียรติก็ตักเตือนสมจิตเกี่ยวกับปัญหาของเธอด้วยวาจา เขาระบุด้วยว่าหากเธอไม่ปรับปรุงตัวเธอจะถูกตักเตือนด้วยลายลักษณ์อักษร

สมจิตแปลกใจมาก เพราะสิ่งที่สมเกียรติบอกเธอนั้นเธอไม่เคยได้ยินจากวินัยนายคนก่อน เธอคิดว่าสมเกียรติกำลังเล่นเกมส์กับเธออยู่ เธอจึงตอบโต้ด้วยอาการก้าวร้าวบ่อยขึ้นและเปิดเผยมากขึ้น ไม่เว้นแม้กระทั่งในที่สาธารณะ

สองสัปดาห์ถัดมา เจอจึงได้รับการตักเตือนด้วยวาจาในความผิดเดิม ในที่สุดเมื่อเธอไม่ปรับปรุงตัว ในเดือนถัดมาเธอจึงถูกให้ออกจากงาน

สมจิตแวะเวียนไปหาวินัยเพื่อระบายและปรับทุกข์ให้เขาฟังเกี่ยวกับสิ่งที่เธอคิดว่าได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ขณะที่วินัยฟังเธอ เขารู้สึกผิดในใจว่าเขามีส่วนผิดที่ไม่บอกความจริงกับเธอ อย่างไรก็ตามเขาเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับต่อไป

ลองมาดูที่ฝ่ายการตลาดในองค์กรเดียวกันนี้บ้าง คมกริชเป็นผู้จัดการฝ่ายผลิตภัณฑ์คนใหม่ เขารายงานตรงต่อโลเปซผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดชาวฟิลิปปินส์ โลเปซเป็นนายที่หินคนหนึ่ง เขาตรงไปตรงมา และคาดหวังผลงานคุณภาพสูงโดยตลอด ในขณะเดียวกันโลเปซก็สอนงานอย่างไม่อมภูมิ อย่างไรก็ตามหากคมกริชพลาดโลเปซจะดึงตัวเขามาในห้องพร้อมกับให้ข้อมูลย้อนกลับแบบตรงไปตรงมา และเสนอแนะแนวทางที่จะทำให้ถูกต้องทันทีแบบไม่อ้อมค้อม

สองเดือนหลังจากทำงานร่วมกัน คมกริชตัดสินใจที่จะมาลาออกกับโลเปซ โลเปซพูดว่า “คมกริช คุณทำอะไรของคุณนะ! คุณจะลาออกเพราะว่าไม่สามารถทนรับฟัง feedback จากผมนะเหรอ ไหนคุณเคยบอกกับผมว่าคุณอยากไต่เต้าขึ้นเป็นผู้บริหารระดับสูงในองค์กรบริษัทข้ามชาติไง ไม่ว่าที่ไหนที่คุณไป คุณก็จะเจอสถานการณ์แบบนี้ทั้งนั้นแหละ แรงกดดันจากเจ้านาย ลูกค้า และองค์กร หากคุณจะประสบความสำเร็จในบริษัทใหญ่ๆ คุณต้องทำความคุ้นเคยกับแรงกดดัน นอกจากนี่หากคุณพยายามเต็มที่จริงๆ มันก็ไม่หินอย่างที่เป็นหรอกน่า สองเดือนที่ผ่านมามันเป็นช่วงแรกของการเรียนรู้ ผมพยายามสอนคุณเต็มที่เพื่อให้คุณพร้อมในเวลาอันสั้น ผมรู้ว่าการรักษาหน้าตานั้นสำคัญ ผมจึงพยายามพูดคุยกับคุณส่วนตัวไม่ประเจิดประ เจ้อต่อหน้าคนอื่นๆในบริษัท แต่ผมไม่พูดคำหวานกับคุณเพราะว่าผมไม่ต้องการทำร้ายคุณในระยะยาว ผมทราบดีว่าความจริงบางครั้งมันก็อาจจะเจ็บปวดและขมขื่นบ้าง กลับไปทำงานต่อเถอะ แล้วก็ลืมเรื่องนี้ไปซะ ผมถือว่าไม่เคยได้ยินเรื่องการลาออกของคุณมาก่อน” คมกริชจำนนด้วยเหตุและผลของโลเปซ เขาตัดสินใจที่จะพยายามอย่างสุดความสามารถอีกครั้ง สามปีให้หลังคมกริชได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นแทนโลเปซ วินัยอาจจะได้รับผลดีระยะสั้นจากการไม่บอกความจริงกับสมจิต แต่เป็นการกระทำแบบที่ฝรั่งเขาเรียกว่า loose-loose-loose คือ เสีย-กับเสีย-และเสีย วินัยต้องมีชีวิตอยู่กับความจริงว่าเขาได้ทำร้ายคนหนึ่งคน สมจิตไม่รู้จุดอ่อนที่แท้จริงของเธอ และสุดท้ายองค์กรเกิดความเสียหาย โดยสรุปก็คือ การที่เราต้องการให้คนอื่นชื่นชอบเรานั้นเป็นการเห็นแก่ตัวหากว่าผลมันเกิดความเสียหายกับคนอื่นๆที่เกี่ยวข้อง ขอให้เตือนตัวเองอยู่เสมอว่า เราต้องการให้คนมาชอบเรา หรือว่าเราต้องการให้คนก้าวหน้าและองค์กรได้รับประโยชน์สูงสุด เพราะว่าภาวะผู้นำไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อถึงคราวที่ต้องบอกข่าวร้ายหรือจุดบกพร่องของผู้ใต้บังคับบัญชา