ระยะเวลาอันแสนสั้น แต่เป็นระยะเวลาที่มีค่า เป็นระยะเวลาแห่งความสุขที่เกิดขึ้น

วันนี้เป็นการลงพื้นที่ครั้งแรกของฉัน ฉันเป็นนักศึกษาฝึกงานที่มูลนิธิกระจกเงา เป็นนักศึกษาที่อยู่โครงการโรงพยาบาลมีสุข ฉันรู้สึกตื่นเต้นยังไงบอกไม่ถูก เพราะเป็นการลงพื้นที่ที่โรงพยาบาลเด็ก เรารู้กันดีว่าเด็กที่นั่นเป็นเด็กที่มีร่างกายไม่แข็งแรง ประกอบกับเด็กบางคนที่มีจิตใจที่อ่อนแอด้วยเช่นกัน ฉันเลยไม่รู้ว่าถ้าเกิดฉันลงพื้นที่ในครั้งนี้ซึ่งเป็นครั้งแรกฉันจะทำมันได้ดีแค่ไหน ฉันรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันที ฉันคอยบอกกับตัวเองเสมอว่า เอาน่า! อย่างน้อยๆการลงพื้นที่ในครั้งนี้ก็มีเพื่อนร่วมทีมเราเยอะแยะ พร้อมทั้งพี่เลี้ยงของฉัน นั้นคือ พี่นิคกี้ พี่ภา และพี่ดาสุดสวย พี่นิค คอยให้คำแนะนำที่ดีกับฉันเสมอ แต่แล้วเพื่อนที่ร่วมทีมมากับเราก็ได้แบ่งกลุ่มเพื่อไปประจำกันที่ตึก ส่วนตัวของฉันเองก็ได้ไปตึก ส.7B ซึ่งมีหัวหน้าทีมเป็นพี่นิค                 เมื่อถึงตึกที่เราจะต้องไปสร้างความสุขให้กับน้องๆ แล้วก้าวแรกที่สัมผัสเข้าไปในห้อง ฉันได้เห็นแววตาของน้องๆที่นอนป่วยอยู่ฉันรู้สึกสงสารน้องเหล่านั้นจังเลย จากนั้นเราได้เข้าไปยังห้องสันทนาการ น้องหลายคนดีใจมากเข้ามาเล่นกับเราอย่างรวดเร็ว รวมไปถึงผู้ปกครองของเด็กที่มาร่วมกับเราเพื่อให้กำลังใจกับลูกตัวเองด้วย เพราะเมื่อไหร่ที่ลูกยิ้มแม่ทุกคนก็มีความสุข ถึงแม้น้องบางคนจะไม่สามารถมาเล่นกับเราได้เนื่องจากน้องมีอาการป่วยหนัก                 วันนี้เรานำของเล่นเยอะแยะมากมายเพื่อนำไปให้น้องๆได้เล่นกัน วันนี้เราเตรียมการ์ตูนเป็นปูนปาสเตอร์เพื่อให้น้องๆได้ระบายสี มีหนังสือนิทาน มีแผ่นแม่เหล็ก ซึ่งเมื่อน้องๆได้เห็นก็ได้ให้ความสนใจและกระตือรือร้นมากที่จะเล่นของเล่น บางคนก็ระบายสีกันอย่างสนุกสนาน  มีน้องๆมากมายอยู่ในห้อง และฉันก็ได้มองเห็นน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ น้องใบเฟิร์น  ใบเฟิร์นเป็นเด็กที่ค่อนข้างงอแง เป็นเด็กที่น่าสงสาร แต่ก็แฝงไปด้วยความน่ารัก ใบเฟิร์น เป็นเด็กที่ชอบฟังนิทานซึ่งต่างจากเด็กคนอื่นที่ให้ความสนใจกับของเล่นใหม่ๆโดยไม่สนใจที่จะฟังนิทานเลย แล้วฉันก็เริ่มเล่านิทานให้น้องใบเฟิร์นฟังใบเฟิร์นนั่งฟังด้วยความตั้งใจ สนใจ มีข้อสงสัยซักถามตลอดเวลา นั่นถือได้ว่าเป็นเรื่องที่ดีทีเดียว จากที่ครั้งแรกเห็นน้องใบหน้าน้องเหมือนกับทุกข์ เจ็บปวด  เมื่อน้องใบเฟิร์นได้ฟังนิทานใบหน้าของน้องรู้สึกดีขึ้น เวลาผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ ฉันได้เล่านิทานไปแล้วทั้งหมด 5 เรื่อง ใบเฟิร์นก็นั่งฟังอย่างไม่เบื่อหน่าย พอนิทานเล่มสุดท้ายจบลง ใบเฟิร์น เริ่มงอแง ไม่ยอมเล่นของเล่นอย่างอื่นเลย จนพี่นิคต้องเข้ามาช่วยพูด ช่วยเล่น  จนใบเฟิร์นหยุดงอแง                 ฉันสังเกตเห็นว่าน้องที่อยู่ในห้องสันทนาการนั้นมีความสุขมาก เขายิ้ม เขาหัวเราะ  เขาเล่น เขาฟัง ถึงแม้ว่าร่างกายของน้องๆจะไม่ค่อยแข็งแรงเท่าที่ควร จะเห็นได้ว่าจิตใจของน้องๆที่นั่นมีความเขัมแข็งมากพอควรเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าเวลาแห่งความสุข รอยยิ้มแห่งความสุข ทั้งเด็กทั้งผู้ปกครอง เป็นระยะเวลาที่สั้นๆ แต่ก็เป็นระยะเวลาที่มีความหมายสำหรับน้องๆ ผู้ปกครอง และพี่จิตอาสาทุกคน