ชื่นชมความคิดริเริ่มและการลงมือทำจริงกันเสมอของพ่อครูบาและแก๊งเฮฮาศาสตร์ค่ะ ขอร่วมก๊วนด้วยคน

ระยะนี้ไม่ได้ตามอ่านบล็อกเลยทำให้พลาดเรื่องราวต่างๆมากมาย แต่จากการกวาดอย่างรวดเร็วทำให้ได้รู้ว่า มีการบ้านที่ควรทำอย่างยิ่ง 2เรื่อง เพื่อแสดงความจริงใจต่อ GotoKnow และแนวทางที่จะก้าวต่อไปของ GotoKnow ก็เลยเขียนบันทึกนี้เพื่อส่งการบ้านคุณพ่อครูบา เพื่อเฮฮาศาสตร์ให้คุณแป๊ดคนใจดีช่วยรวบรวมต่อไปสำหรับหัวข้อที่ 2 ก่อน ส่วนเฮฮาศาสตร์ 1 คิดว่ามีบางบันทึกที่เคยเขียนที่อยากเก็บมาฝากจะมาลิงค์ต่อท้ายต่อไปทีหลังนะคะ

เจ้าเป็นไผ 

เป็นนักเทคนิคการแพทย์ ชื่อ อโณทัย โภคาธิกรณ์ ชอบที่จะเป็น โอ๋-อโณ ใน GotoKnow เพราะเป็นตัวเองที่สุดแล้วค่ะ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยตั้งเข็มอะไรในชีวิต เป็นคนเมืองกรุงที่ไม่เคยชอบความเป็นเมือง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะทำอะไร แค่ทำแต่ละวันให้ดีที่สุด ติดตามครอบครัวไปอยู่หลายๆจังหวัดส่วนใหญ่เป็นภาคอีสาน เรียนได้ที่ 1 มาตลอด เพราะเป็นคนชอบอ่านหนังสือ ใช้แต่ความจำอย่างเดียวไม่ค่อยได้คิดอะไร กลับมาเรียนที่กรุงเทพอีกครั้งในชั้นมัธยม ก็ยังคงเรียนได้ที่ 1 ที่ 2 จนกระทั่งเข้ามาเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ตอนนี้ถึงรู้แล้วว่าเราใช้สมองตัวเองได้น้อยกว่าที่ควรอย่างน่าเสียดาย ความเก่งเพราะท่องจำ มาถึงบทพิสูจน์ว่าสู้รู้จักคิดด้วยไม่ได้ สมัยนั้นคิดถึงแต่อาชีพทางการแพทย์ ไม่รู้จักอาชีพอะไรเลยนอกจากแพทย์ เภสัช ทันตะ กับเทคนิคการแพทย์ (เพราะพี่ชายคนโตสุดเรียน) รู้ตัวแค่ว่าไม่ชอบเป็นหมอฟัน ไม่ชอบทำร้านขายยา ก็เลยเลือกสอบเอนทรานซ์เอาแพทย์ 4 อันดับ อันดับสุดท้ายคือเทคนิคการแพทย์ ผลคืออีก 5 คะแนนติดแพทย์ ทำให้สอบได้ที่ 1 ของคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล ด้วยคะแนนสูงลิ่วสำหรับคณะนี้ เพราะคนอื่นๆเขาจะเลือกเภสัชหรือทันตะ เรียนจบปริญญาตรีเทคนิคการแพทย์เกียรตินิยมอันดับสอง เข้าทำงานที่โรงพยาบาลรามาธิบดีอยู่ 7-8 ปี ใช้ชีวิตทำงาน ดูหนัง ฟังเพลงอย่างเต็มที่ กว่าจะเริ่มรู้ว่า ชีวิตมีอะไรมากกว่าที่เคยรู้ ทำตัวให้เป็นประโยชน์กับคนอื่นได้ช่วงหนึ่งด้วยการไปเป็นอาสาสมัครอ่านหนังสืออัดเทปให้คนตาบอด ได้รู้ว่าการทำอะไรให้เป็นประโยชน์กับคนอื่นนั้น ทำให้เกิดความรู้สึกดีๆยังไง เริ่มโตเป็นผู้ใหญ่เอาเมื่ออายุเกือบ 30 ปี 

ทำให้อยากไปที่อื่นที่ไม่ใช่กรุงเทพ อยากเป็นแม่ อยากมีลูก ก็ได้ทุกอย่างสมใจ ได้ติดตามสามีย้ายออกจากเมืองกรุงมาอยู่ไกลสุดทางใต้ (ตลอดเวลา 28 ปีเป็นคนที่ดูเหมือนเก่ง เพียงเพราะเรียนดี แต่รู้ตัวเองว่าไม่ได้ใช้สมองคิดอะไรที่ควรคิดเอาเสียเลย) ชีวิตการทำงานในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ที่คณะแพทยศาสตร์นั้นเรียบง่าย สงบสุข แต่ก็มีอันให้ต้องไปเรียนต่อโท-เอก (โดยไม่ได้ขวนขวาย แต่ทุนมีมาและต้องทำ) และเพราะเป็นคนโชคดี ถ้าสอบอะไรก็จะทำได้ดีเสมอ ทำให้ต้องระเหเร่ร่อนไปออสเตรเลียกันทั้งครอบครัว บอกคุณสามีไว้ก่อนแล้วว่า ถ้าให้ไปโดยไม่มีลูกไปด้วยจะไม่ไป ก็ได้เรียนต่อที่ The University of Western Australia จนจบ Master of Laboratory Medicine และ PhD ในสาขา Clinical Chemistry ด้วยวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับเรื่องของตัวรับไขมันในเส้นเลือดที่อยู่บนเซลล์ต่างๆของคนเรา

เวลาและผู้คน รวมทั้งสิ่งแวดล้อมต่างๆที่พบเห็นตลอดระยะเวลา 6 ปีกว่าที่เมือง Perth ทำให้รักเมืองไทยและอยากทำอะไรให้บ้านเรามากกว่าที่เคยคิดมาตลอดเวลาทั้งชีวิตก่อนหน้านั้น  

จุดยืนเจ้าอยู่ตรงไหน, เจ้ากำลังจะไปไหน, เจ้าต้องการอะไร, เจ้าจะทำอะไร

เห็นแล้วว่า Blog ใน GotoKnow เป็นแหล่งที่เราสามารถส่งผ่านสิ่งดีๆที่เรามีได้อย่างไม่มีข้อจำกัด ตราบเท่าที่เรายังมีลมหายใจ มีแนวทางมากมายที่เราในฐานะของคนในสังคม ที่แม้จะมีภาระแห่งชีวิตประจำวันที่ต้องรับผิดชอบดูแล ก็สามารถจะทำประโยชน์ได้ รวมทั้งเมื่อเราพ้นภาระทั้งหลายแล้ว เครือข่ายแห่งนี้ก็จะเป็นที่ที่ช่วยให้เราได้ลงมือทำสิ่งที่ใฝ่ฝันไว้ได้ จุดยืนณ ปัจจุบันใน GotoKnow ก็คือส่งผ่านสิ่งดีๆอย่างสม่ำเสมอ และคอยติดตามส่งเสริมกิจกรรมดีๆเท่าที่จะทำได้ ต้องการเป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยรักษา GotoKnow ไว้ให้เป็นแหล่งรวมคนที่รักจะทำประโยชน์ให้กับคนไทย เมืองไทยและโลกใบนี้ ต้องการทำประโยชน์อะไรที่นอกเหนือจากการทำงานให้ดีที่สุด และสร้างคนดีๆอีก 3 คนให้สังคมเมืองไทยต่อไป 

บอกหน่อยได้ไหม ทำถึงต้องเฮฮา

เห็นด้วยกับการเล่าเรื่องอย่างผ่อนคลาย มีความสุขสบายใจ ไม่เคร่งเครียด ไม่มีกฏเกณฑ์ มีแต่การช่วยเหลือเกื้อกูลกัน มีมิตรจิตมิตรใจ พบแล้วว่าพลังที่ได้จาก GotoKnow นั้นมีค่ามหาศาลเพียงใด จึงขอสนับสนุนการเกิดของเฮฮาศาสตร์ของพ่อครูบา ที่ทำให้โลกเสมือนที่แสนดีนี้ ได้แตกดอกออกผลเป็นผลงานที่เป็นรูปธรรม

อยากจะชักชวนทุกท่านที่ยังรีรออยู่ ให้เข้ามาอ่าน มาติดตามดูงานเขียนต่างๆในนี้ แล้วตัดสินใจด้วยตัวเองนะคะ