ตั้งแต่เขียนบันทึกมาเป็นเวลา 500 กว่าวัน มีบันทึก 2000 กว่าบันทึก ไม่เคยมีความรู้สึกที่ กำลังเขียนบันทึกอยู่ แล้วลบมันทิ้ง ไม่ตั้งใจเขียนต่อไป เขียนไปทำไม ใครเขาจะว่าเปลืองเนื้อที่อีกหรือเปล่า ใครบ้างจะมีความรู้สึกแบบนี้ เมื่อวานเขียนเรื่อง.... น้ำตาลหยดมดกินใจ...ก็ลบทิ้งอย่างน่าเสียดาย เพราะเนื้อความตอนที่อ่านทบทวนนั้น อาจจะไปทำลายสมองของคนอย่างน้อย...หนึ่งคนก็เป็นได้ เช้านี้เป็นอีกแล้ว....เขียนเรื่อง กำหนดชีวิตของตนเอง...อ่านทบทวนแล้ว..ก็ดี เข้าข้างตัวเองอีกแล้ว คิดแบบนี้ล่ะ จึงได้ลบบันทึกทิ้ง ทิ้งแล้วทิ้งอีก...ใครเป็นแบบนี้บ้าง... ใครนะ มา...บล็อคความคิดของเรา.....ฉลอง 2000 บันทึก..กันดีกว่า...เย้
สวัสดีตอนเช้าครับ คุณครูพี่อ้อย
วันสองวันนี้ผมก็คิดอยู่เหมือนกัน จะเขียนไปทำไมเนี่ย เขียนไปแล้วได้อะไร ไม่ได้กลัวจะเปลืองเนื้อที่ ไม่ได้คิดถึงตรงนั้น คงไม่เปลืองเท่าไหร่ ;) คิดแล้วก็ว่าจะเขียนบันทึกหัวข้อเรื่องคล้ายๆ ที่พี่เขียนนี่แหละ แต่ก็ล้มเลิก กลัวจะดูก้าวร้าวไป
บางทีก็คิดมากก่อนจะบันทึก แต่ตอนนี้สมองปลอดโปร่ง โล่งๆ เขียนไปเรื่อยๆ ครับ
ฝากบอกถึงเพื่อนๆ พี่ๆ ทุกท่านนะครับ ที่เขียนงานสดในบล็อกว่า ควรจะเซฟงานเก็บไว้ในไฟล์เวิร์ดของท่านด้วย เผื่อระบบมีปัญหาครับ (โอกาสแบบนี้มีสิทธิเกิดขึ้นได้)
สวัสดีค่ะครูอ้อย
ราณีเคยเป็นค่ะ เขียน แล้วเขียนอีก ไม่ถูกใจเสียที เลยทำให้ไม่ได้เขียน ประเภทเลือกมากค่ะ ฮ่าๆๆๆ แต่ตอนนี้ทำในสิ่งที่เราคิดเห็นว่าสมควร และมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองเขียน โดยอ่านทวนซ้ำ ให้เป็นกลาง ๆ คะ แต่จะมั่นใจไม่ไปแก้ไขข้อมูล นอกจากคำผิด หรือเพิ่มข้อความค่ะ ราณีว่าการเขียน บางทีเราไม่ได้มีเจตนาใด ๆ แอบแฝง แต่คนอ่านตีความว่ามีสาระ หรือไม่มีสาระเอง แล้วแต่ใจคนค่ะ เพราะเราห้ามความคิดของใครไม่ได้ มีคนรักย่อมมีคนชังค่ะ เป็นธรรมดาของโลก แค่นี้เราก็สบายใจค่ะ เป็นการคิดในเชิงบวกด้วยอิอิ
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ครูอ้อยคนสวยของราณี ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว รักษาสุขภาพนะค่ะ
สวัสดีค่ะครูอ้อย
ดิฉันเป็นคนที่ชอบเขียนอะไรตามแต่จะมีเรื่องผุดขึ้นมา แล้วก็เขียนๆๆไปตามเหตุการณ์ที่เหมือนเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อถ่ายทอดจนหมดก็บันทึกเลย คิดว่าผู้ที่เข้ามาอ่านก็หลากหลาย ชอบหรือไม่ไม่ทราบ ผ่านมาผ่านไป เราดีใจที่ได้เขียน ได้บันทึก อย่างน้อยก็อ่านเอง
ครูอ้อยเป็นนักเขียนที่ดี อ่านเข้าใจง่าย ใช้สำนวนน่าอ่าน ชอบคะ ขอให้เขียนต่อไป อย่าลบทิ้งเลย เรื่องบางอย่างโดนใจใครบางคน ก็เกิดประโยชน์มหาศาล เหมือนตัวเองประสบมาแล้ว บางคนอาจกำลังได้เรียนรู้คนๆหนึ่งที่เขาชื่นชอบ อย่างทำลายความหวังเขาเลยค่ะ เรื่องบันทึกเป็นของเรา เรื่องอ่านเป็นของคุณ
คุณธวัชชัยแนะนำดี อยากจะบอกว่ายังไม่เคยเก็บงานบันทึกตัวเองเลย 70 กว่าบันทึกแล้ว ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะน้องนักเขียน...ธ วั ช ชั ย
ขอบคุณค่ะ...วันนี้ สอนนักเรียนน้อย หรือเปล่าคะ
ต้อมชอบเขียนไปเรื่อย ๆ อ่านไปพลาง คิดไปพลาง พิมพ์ไปพลางตามอารมณ์ อ่านแล้วอ่านอีกเพื่อต้องการจะตรวจทานคำผิด แต่บางข้อความก็ต้องลบทิ้งไปค่ะ เพราะต้อมเขียนตามภาษาต้อมด้วยความเคยชิน ต้องรีบลบด่วน มิเช่นนั้นผู้อ่านจะอ่านไม่เข้าใจ อิอิ ภาษาต้อมจะตลกมาก
คิดถึงครูพี่อ้อยค่ะ ^_^
สวัสดีครับคุณครูอ้อย กระผมก็หวั่นใจอยู่เหมือนกันครับ “การเขียนบันทึก” แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญมากกว่าการเขียนบันทึก คือ มิตรภาพที่มีน้ำใจซึ่งกันและกัน สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะน้องราณี..Ranee ...
จริงค่ะ ไม่อาจจะถูกใจใครได้ทั้งหมด ..วันนี้ ครูอ้อยยังหงุดหงิดตัวเองเลยค่ะ
ขวัญใจ
สวัสดีค่ะครูอ้อย ขวัญใจ gotoknow เขียนต่อไปเถอะค่ะ ถ้าเราไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใคร พื้นที่เขามีไว้ให้เขียนนี่คะ เป้นกำลังใจให้ค่ะ 500 กว่าวัน ได้ 2000 กว่าเรื่อง อยากบอกว่าริษยาค่ะ เก่งมากเลย
น้องอ้อยครับ
ตื่นขึ้นมาถามตัวเองทุกวันว่าวันนี้จะเลือกเครียดหรือเลือกสบายใจ ถ้าเลือกสบายใจเราก็เลือกตามที่เราอยากทำอย่าไปเลือกที่เขาอยากให้ทำ มีผู้วิเศษคนหนึ่งจูงม้าสีขาวผ่านไปในตลาด คนเห็นต่างชมว่าเป็นม้าสวย แต่มีคนคนหนึ่งตำหนิว่าถ้าขามันเป็นสีดำที่ข้อเท้ามันจะสวยกว่านี้ ผู้ว้เศษก็เลยเสกม้าให้ข้อเท้ามันดำ พาเดินต่อไปเจอคนเขาก็ชมอีก แต่มีคนหนึ่งพูดว่าถ้าตรงหน้ามันมีสีดำก็จะสวยมาก ผู้วิเศษจึงเสกให้มีใบโพธิ์สีดำตรงหน้าม้า แล้วก็พาเดินไป แล้วไปเจอชาวบ้านต่างชมว่าม้าสวย แต่ถ้าหางมันดำก็จะสวยกว่านี้ ผู้วิเศษก็เสกให้มีหางสีดำ แล้วพาเดินต่อไป เจอชาวบ้านมองดูม้าแล้วพูดว่า ม้าตัวนี้ก็ดูสวยดีอยู่หรอกแต่มันดำบ้างขาวบ้างเป็นจุดๆ ถ้าให้มันดำบ้างขาวบ้างทั้งตัวจะดูดีกว่านี้ ผู้วิเศษก็เลยเสกให้ม้าเป็นจุดดำๆทั้งตัว พอพาเดินไปไม่นานก็เจอชาวบ้านพูดว่า ไอ้ม้านี่ดูไม่ได้เรื่องเลยด่างทั้งตัว...ผู้วิเศษถึงกับมึนแล้วบอกกับตัวเองเพราะเชื่อปากชาวบ้านแท้ๆเลย ม้าเราดีๆอยู่จึงกลายเป็นแบบนี้
G2K คงไม่จำกัดความคิดให้อยู่แต่วิชาการ เพราะการเรียนรู้นั้นมันรวมถึงการเรียนรู้ชีวิตด้วย และการใช้ชีวิตมันก็เป็นวิชาการครองชีวิตอยู่ในสังคมที่จะต้องเรียนรู้ด้วยกัน เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ถ่ายทอดประสบการณ์ด้วยกันเพื่อให้ชีวิตเราดีขึ้น สังคมก็จะดีตาม ทำต่อไป เขียนในสิ่งที่อยากเขียนที่ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน เพราะถ้าสิ่งที่เราเขียนเขาไม่ต้องการเรียนรู้บล๊อกของเราก็ไม่มีคนเข้ามาอ่าน จริงไหม....อิอิ เอ้า...กลับไปเขียนต่อ...
สวัสดีค่ะคุณหมอรุ่ง....ตันติราพันธ์ ...
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะน้องต้อม...เนปาลี ....
ครูอ้อยยังเทียบไม่ได้เลยค่ะ...จริงๆค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์...เม็กดำ กลุ่ม 9 นาดูน ..
ขอบคุณค่ะที่เป็นกำลังใจให้ค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์...นาง พรรณา ผิวเผือก (ไม่มีชื่อกลาง)
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะพี่ชาย...นาย บัณฑูร - ทองตัน .....
ไม่ว่ากัน
ครูอ้อยกลับมาน่ารัก...เหมือนเดิมแล้วค่ะ...เย้
ขอบคุณค่ะ