มีสติรู้ทั่วตัวตนตลอดไม่ขาดสาย ไม่คิดว่อกแว่ก สักครู่จิตสงบมากจนหูอื้อ สรรพเสียงรอบกายหายไป

 กาลเวลาที่ล่วงผ่านไปแต่ละวัน ทำให้ผู้เขียนนั่งนึกทบทวนตัวเองดูแล้ว มีหลายสิ่งเหมือนกันที่ยังทำไม่ได้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หน้าที่ที่แท้จริงของชีวิต "การปฏิบัติธรรม"  ซึ่งเป็นเรื่องที่มอบหมายให้ใครทำแทนไม่ได้

    ครั้งหนึ่งผู้เขียนมีอาการไม่สบายกระทันหัน กล่าวคือ อาเจียนอย่างรุนแรง เกิดขึ้นขณะกำลังเดินทางไปประชุม บนรถเมล์ เมื่อหลายปีก่อน คราวนั้นจำได้ไม่ลืม กับอาการปวดท้องและอาเจียนจนมีแต่น้ำสีเหลืองออกมา ขมปากมาก เพื่อนทีไปด้วยช่วยหาถุงให้ พร้อมลูบหลังไปมา ยิ่งเวลาผ่านไป เริ่มรู้สึกว่าเหงื่อออกโทรมกาย กระวนกระวาย เสียงเพื่อนบอก ใจเย็นๆอดทนหน่อยนะเดี๋ยวก็ถึงที่หมายแล้ว ตั้งสติทำสมาธิหน่อย ว่าแล้วเธอก็บ่นเรถเมล์เสียงดังๆว่า ไม่รู้จะเปืดเพลงดังทำไมนักก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่ผู้เขียนอยากจะบอกเธอก็คือ ใจเย็นๆเหรอ ใจมันกำลังจะขาดอยู่แล้ว ตั้งสติทำสมาธิคืออะไร นึกไม่ออกเลย แล้วเสียงเพลงอะไรนั่น ก็อย่าไปว่าเขา เพราะหูของผู้เขียนไม่ได้ยินอะไรเลย...............

  จากอาการวิกฤตคราวนั้น ทำให้บังเกิดความคิดขึ้นมาว่า หากเราจะต้องตายคราวนั้น ถ้าจะไปไม่ดีแน่ มีแต่ความทรมาน ไม่ต้องพูดถึงการเตรียมจิตที่จะไปภพภูมิใหม่ที่ดีกว่าเลย จรดใจยังไม่ถูกเลย

   ผู้เขียนเริ่มต้นการปฏิบัติธรรมแบบต้องการหาครูบาอาจารย์เก่งๆดังๆ เพื่อว่าจะได้อาศัยให้ท่านช่วยด้วยอิทธิปาฎิหาริย์ ในการบรรลุธรรม แต่เมื่อได้ปฎิบัติกับท่าน สองสามครั้งก็มีเหตุให้หมดโอกาสเช่น ท่านมรณะภาพ ท่านออกธุดงค์   

  ต่อมามีกัลยาณมิตรช่วยชี้แนะจึงพอจะได้ผลในการลงมือปฏิบัติบ้าง และก็แปลกดี ระยะหลังนี้ ผู้เขียนมักจะมีแต่อาการอยากเข้าวัด โดยเฉพาะวัดป่า ที่มีต้นไม้ มากๆ สงบๆ อยากนั่งคนเดียว เกือบทุกวันหยุดจะต้องเดินทางไปเรื่อยๆ เพื่อท่องเที่ยวตามวัด เช่น เมื่อวานนี้ ผู้เขียนก็ได้เดินทางไปวัดโพธิญาณรังสี ชลบุรี บรรยากาศเงียบสงบมาก เมื่อขึ้นไปบนศาลาเชิงเขา (พระท่านไม่อยู่) อยากบอกว่า อาการอยากปฏิบัติธรรมเป็นอย่างไร มีความรู้สึกสงบนิ่งทันที แล้วผู้เขียนเริ่มก้าวเท้าเดินจงกรมบนศาลานั้นแต่ผู้เดียว เดินหนอๆๆ หยุดหนอๆๆๆ กลับตัวหนอๆๆๆ ให้มีสติรู้ทั่วตัวตนตลอดไม่ขาดสาย ไม่คิดว่อกแว่ก สักครู่จิตสงบมากจนหูอื้อ สรรพเสียงรอบกายหายไป นี่คือสมาธิที่เกิดจากการเดินจงกรมที่ผู้เขียนได้สัมผัสมา

  ความสุขใจกับการปฏิบัติธรรม ทำให้มีพลังในการดำเนินชีวิตและการงาน ความคิดแจ่มใส จากนี้คงต้องหมั่นฝึกตนไปให้มาก เผื่อประเหมาะ ต้องมีอันถึงคราวหมดเวลาในโลกมนุษย์นี้ เมื่อใครมาบอกให้ทำใจเย็นๆ ทำสมาธิหน่อยนะ ผู้เขียนจะได้ทำตามคนบอกทางได้ อย่างสงบ.......