(คุณหลานคนนี้อยู่ที่พิษณุโลก) 

ช่วงนี้ในกลุ่มBloggers ช่วยกันทำเรื่องดีๆอย่างขะมักเขม้น  ทั้งเรื่องทอดกฐิน ไหลรินน้ำใจออกมาท่วมท้นพอๆกับพายุดีเปรสชั่น อีกเรื่องที่เขียนเรื่องเจ้าเป็นไผ อันนี้ต่อยอดจากข้อมูลประวัติส่วนตัวที่ท่านลงไว้แล้วระดับหนึ่ง ผมยิ่งอ่านก็ยิ่งคันในหัวใจ เกิดคำถามขึ้นมากมาย หรือแม้แต่เจอตัวแล้วก็ยังมีเรื่องที่อยากถามจะๆ แต่..“มิบังอาจ”ไปละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวขนาดนั้น แต่..เหมือนมีคนเคาะหมามุ่ยใส่หัวใจ เมื่อรู้จักสนิทสนิมมากเข้า ก็ยิ่งยากที่จะถาม เลียบๆเคียงๆ ต้องค้นข้อมูลจากดาวพลูโต  

    

(อาบน้ำกับยากูซ่าก็ไปลองมาแล้ว อีกคนเมื่อก่อนวิ่ง เดี่ยวนี้ถีบ.อย่างเดียว) 

ถามหน่อยเถอะ ถ้าผมไม่รู้จักG2K. ผมจะมีหลานน่ารักนัยน์ตาคมเหมือนยิลแล็ตอย่างข้างบนรึ คนเป็นBloggerที่ดีนะครับ ไม่ธรรมดาหรอก และก็จะใช่ว่าจะเป็นได้ง่ายๆ ไม่มีระบบมาตรฐานการประเมินใดๆจับต้องได้ แต่ก็พอจะเขียนให้เห็นอานุภาพในเชิงวิชาการได้ ระดับผมไม่มีน้ำยาที่จะปีนบันไดไปตีความตรงนั้นหรอกนะครับ ต้องอัญเชิญเจริญสัมพันธไมตรี ท่านนักวิชาการระดับเล่าฮูแสวง หรือ ท่านจอหงวนไร้กรอบ หรือ ท่านคอนดรักเตอร์มาร่ายทวน ซึ่งสักวันก็หวังว่าท่านจะเขียนในระดับลึกว่า Bloggerสายพันธุ์ไทยเป็นอย่างไร

ตอนนี้เอาแค่ระดับน้ำจิ้มก็แล้วกัน “เจ้าเป็นไผ” ผมนั้นเป็นคนขี้ลอก คำถามนี้ก็เอามาจาก ท่านเล่าฮูแสวง ถามเอกจุตุพร “เอกคุณคือใคร”แต่..ถามตรงๆต่อหน้าต่อตาแบบไม่ทันตั้งตัว ทั้งคนถามคนตอบอาจจะตกโต๊ะก็ได้ คำตอบนี้ไม่ง่ายที่จะฟันธง เพราะชีวิตเคลื่อนไป ความรู้ความนึกคิดก็ขยับไป โดยเฉพาะพวกนิสัยชอบเรียนแหลกอย่างชาวBlog ไม่ง่ายที่จะได้มาของข้อมูล 

ย้อนมาเรื่อง “มิบังอาจ” อีกที่ เจ้าความที่ไม่ธรรมดาดังที่กล่าวแล้ว จู่ๆเจอหน้าจะให้เจ้าตัวเล่าว่า..เคยเป็นนั้นเป็นนี้แบบหมดเปลือก เพื่อนๆก็ “แหวะ”หาว่าขี้อวดขี้โม้ อยู่ๆดีจะมาคุยอวดตัวเองคนไทยเขาไม่ทำกัน ผมจึงมีเรื่อง”มิบังอาจ”กับใครต่อใครหลายกระบุงโกย เช่น  

“ป้าแดงขา”

“ตอนป้าแดงตัดสินใจรักกับหวานใจคิดนานไหม หัวใจเต้นกี่จังหวะ ”

 “หนูราณี” 

ตอนเด็กๆดิ้นรนหัวชนฝา นักสู้ชีวิตที่ขนขวายไปซื้อผ้าซื้อของประตูน้ำมาขาย ขยันตัวเป็นเกลียว “เคยมีเวลาให้หัวใจตัวเองบ้างรึเปล่านะราณี”  

เรื่องอย่างนี้ละครับ ต่อให้รักใคร่สนิทสนมอย่างไรก็ “มิกล้า มิบังอาจถาม” 

ผมก็จึงเปิดฟลอร์ให้เจ้าตัวเขียนเอง กำหนดความในใจลึกตื้นหนาบางเอง อยากบอกแค่ไหนก็เขียนแค่นั้น ข้อมูลเหล่านี้ผมเอาไปทำอะไรรึ ผมถือว่าทุกท่านในก๊วนเฮฮาศาสตร์เป็นญาติ ที่ผมรักและนับถือสนิทใจอย่างที่สุด จนเคยบอกใครๆว่า พอแล้วชาตินี้ หาเจอแล้วความโชคดีของชีวิต  แล้วยังจะเอาอะไรอีกละ ไม่มี ไม่ค้าง ไม่ตกหล่น ผมมองแต่ละคนด้วยใจ ผมจึงเห็นความงดงามของชีวิตมนุษย์สายพันธุ์เฮฮาศาสตร์ เรื่องราวของท่านที่เขียนมาประทับใจมาก วนเวียนอ่านของแต่ละคนวันละ10รอบ นอกจากไม่เบื่อแล้ว ยังได้แอบยิ้มอย่างมีความสุข มีความภาคภูมิใจในพระเอก นางเอก ทุกคน  

ดังนั้น เมื่อช่วยบุญกฐินแล้ว ก็มาทำการบ้านเรื่อง “เจ้าเป็นไผ” เถิดนะครับ  หลังจากนั้นก็คัดบทความที่ท่านชอบมา1เรื่อง เพื่อจะได้รวบรวมพิมพ์ คนเฮฮาศาสตร์ 1 ตกลงตามนี้ดีไหมตาหวาน อิอิ