เรื่องเล่าจากป่าชายเลน...บทเสภาป่าชายเลน

สวัสดีครับ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมได้ไปร่วมประชุมคณะทำงานโครงการจังหวัดเคลื่อนที่ ที่สถานีพัฒนาทรัพยากรป่าชายเลนที่ 4 (น้ำเชี่ยว ตราด) และได้พบบทกลอนชื่อ บทเสภาป่าชายเลน ติดอยู่จึงจดไว้และขอนำมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับท่าน

บทเสภาป่าชายเลน

เดินทางพลางชมป่าชายเลน  โอนเอนชูช่อดูไสว

แสมขาวแสมดำคละกันไป                โกงกางใบใหญ่ผักยาวยาว

พังกาหัวสุมดอกขาวแดง                   ขึ้นแซงต้นโปรงแดงขาว

ลำแพนลำพูนดอกพราว                    ดอกบ้านสีขาวพร่างกระจาย

ตะบูนดำผลห้อยโตงเตง                    ตะปูนขาวก็เร่งออกผลใหญ่

เหงือกปลาหมอดอกม่วงอำไพ         โพทะเลเหลืองละไมละออตา

ดอกตาตุ่มเหมือนสร้อยที่ห้อยคอ      ยางัมนเข้าตาหนอบอดได้หนา

เถาถอบแถบลูกเป็นพวงร่วงลงมา     เถาวัลย์เกี่ยวแข้งขาน่ารำคาญ

สำมะง่ายาแน่แก้โรคหิด                    ที่ไปติดใครมาน่าสงสาร

ต้มอาบน้ำเสียได้ไม่ทันนาน              ที่ผื่นคันเหือดหายสบายดี

ต้นถั่วขาวต้นฝาดดูดาษดื่น                เขียวชอุ่มชุ่มชื่นริมวิถี

อันกอจากนั้นอยู่ชิดวารี                      หวายก็มีปะปนระคนไป

ป่าชายเลนยังเป็นที่อาศัย                  ของเหล่าสัตว์น้อยใหญ่มากหน้า

ปลากะจังตาโปนโผล่ขึ้นมา               อีกจุ่มพรวดจอมซ่าหรือปลาตีน

ปูแสม ปูกล้ามทอง ปูทะเล                ปูเปรี้ยวขาเกเป็นเจ้าถิ่น

แมงดาเกาะตัวเมียไปหากิน               เคยได้ยินเอามาเปรียบไอ้แมงดา

หอบจุ๊บแจง หอยกาบ หอยขี้แมว      มันสูญพันธุ์หมดแล้วกระมังหนา

ยามกลางคืนแสงหิ่งห้อยระยิบตา      ก็เสื่อมซาสิ้นไปจากลำพู

นกกระปูดตาแดงน้ำแห้งแล้ว             เสียงเจื้อยแจ้วหายไปจากใบหู

ปูก้ามดาบสูญหายไม่มีดู                   ลิงแสมไม่รู้อยู่ที่ไหน

ป่าชายเลนเป็นแนวนั้นพอเห็น          โปรดละเว้นอย่าทำลายจะได้ไหม

ช่วยกันเถิดช่วยกันปลูกดูแลไว้         ป่าชายเลนของไทยจะได้คืน