มีความสุขมาก ๆ จนสุก (สิว) ทำงานไปด้วย นั่งอ่านหนังสือไปด้วย และแล้ว 5 วัน แห่งการรายงานผลก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก ๆ

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาท่ามกลางความวุ่นวายและยุ่งเหยิงมาก ๆ เพราะเป็นสัปดาห์สุดท้ายของกิจกรรม Sport day และจะมีกิจกรรม sport night ในค่ำคืนวันศุกร์ แต่ละคนวุ่นวายและยุ่งเหยิงมากกับการเตรียมตัว ทั้งพี่โอ๋(ทำสื่อ ตัดต่อภาพ สารพัด ประชาสัมพันธ์ ฯลฯ แบบว่ามากมายจนเขียนไม่หมด) ป้าดา ในฐานะประธาน จัดเตรียมโน่นนี่ แบบว่ามากมายพอกัน ไหนจะน้อง ๆ เรื่องการซักซ้อมการแสดง การเตรียมตัว เสื้อผ้า มากมายอีกเหมือนกัน แทบจะทุกคนเลยก็ว่าได้ เพราะแต่ละคนจะมีส่วนร่วมแตกต่างกันไป แต่ห้องเค็มเป็นแหล่งรวม มหกรรมความยุ่งเหยิงเอ๊ย ! บันเทิงได้ดีทีเดียว ไม่เว้นแม้แต่คนใกล้ตัวผู้เขียนอย่างนายดำ เรื่องกีฬานั่นแหละ เพราะสัปดาห์นั้นก็เป็นสัปดาห์สุดท้ายที่เจ้าตัวเหลือเวลาเตรียมตัวจะต้องเดินทางไปเรียนต่อม.ขอนแก่นอีก <blockquote><p class="MsoNormal">ส่วนตัวผู้เขียนน๊ะเหรอ มีความสุขมากกับการทำหน้าที่รายงานผลการตรวจลงในคอมพิวเตอร์เครือข่าย ฯ เหมือนอย่างที่เคยเล่าให้ฟังว่าผลการทดสอบที่แพทย์สามารถดูได้ต้องผ่านการ verify จากผู้เขียน ซึ่งต้องใช้ความระมัดระวัง และความเร็วด้วย แต่ สัปดาห์ที่ผ่านมาตัวเองยิ่งมีความสุขเป็นสองเท่าหรือมากกว่านั้น เพราะมีคนป้อนหนังสือ(ฟรี)ให้อ่านมากมาย </p></blockquote> <p class="MsoNormal">เรื่องแรกถ้าจำไม่ผิด เพราะคืนพี่เขาไปแล้ว เรื่องเดินทางสู่อิสรภาพ ของอาจารย์ประมวล พี่โอ๋บอกว่าอยากให้ผู้เขียนอ่าน พร้อมกับเกริ่นนำให้ฟังว่า  "ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดจากเรื่องจริง ซึ่งท่านเป็นอาจารย์เชียงใหม่สอนปรัชญาประมาณนี้ แต่ลาออกจากการเป็นอาจารย์ มาเดินทาง (เดินมากจริง ๆ )กลับบ้านจากเชียงใหม่ไปยังเกาะสมุย โดยที่ไม่ใช้เงินในการเดินทางเลย ระหว่างทางก็เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ประมาณนี้“  (ตอนนั้นผู้เขียนเพียงแค่นิ่งฟังพี่โอ๋ และคิดในใจว่า –แปลกคน มีปัญหาในการทำงานแหง ๆ ไม่มีความสุขในการทำงานแน่ หรือจะไม่มีความสุขในชีวิตเป็นแน่แท้ หรือ ๆๆจะปรัชญาลิซึ่ม !! ฯ) และไม่ค่อยคิดอยากอ่านเท่าไร ประกอบกับเล่มบางซะเมื่อไรเล่า ?? อีกทั้งพี่ท่านยังให้การบ้านมาทำอีกว่า หากอาจารย์ท่านนี้พบเจอใครก็ให้ผู้เขียนช่วยจดชื่อให้ด้วย ด้วยความเกรงใจจริง  ๆน๊ะ  ยังไงก็คงต้องอ่านให้จบ  แต่เมื่ออ่านไปเรื่อย ๆ  ก็ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นไร  ซึ่งก็สนุก แบบว่า…ไม่อยากให้จบเลย และช่่วงไหนมีอาการซาบและซึ้ง  (ขอบอกเลยว่าผู้เขียนเป็นคนบ่อน้ำตาตื้นมาก มาก ก็จะใช้วิธีละสายตาจากหนังสือไปยังทำหน้าที่รายงานผลหน้าจอคอมพิวเตอร์ ฯ ) จนจบ…</p> <p class="MsoNormal"> </p> <blockquote><p class="MsoNormal">อีก 6 เล่มเป็นหนังสือนิยายซะ 5 เล่ม และ หนังสือประเภท Talk Show อีก 1 เล่ม ของน้องหญิง บางบ้าง หนาบ้าง (ที่สำคัญฟรี เล่นเอาสิวเม็ดเบ้อเริ่มเทิ่มขึ้นเลยเราก็อดตาหลับขับตานอนด้วย) ถ้าไม่อ่านกลัวน้องเขาใจเสีย เอ๊ย !! เสียใจ แต่อ่านไปแล้วโดยเฉพาะหนังสือนิยาย บางครั้งมันก็สอนเราไปด้วย อีกทั้งอดนึกถึงการคบกันแรกเริ่มเดิมทีของตัวเองกับนายดำไม่ได้ เพราะเมื่อก่อนเราทั้งสองเป็นคู่กัด เอ๊ย ! ทะเลาะกันได้ทุกเรื่อง จนคนในห้องยังอดแซวไม่ได้ว่า วันไหนไม่เห็นเราถกเถียงกันเหมือนขาดอะไรบางอย่าง เขียนแค่นี้พอ พอให้หายคิดถึง แต่จะว่าไปนิยายก็คล้ายกับเรื่องจริงนั่นแหละน๊า !! </p></blockquote> <p class="MsoNormal">มีวารสารอีกเล่มที่เป็นภาระให้ต้องอ่านก็คือวารสารเทคนิคการแพทย์ฉบับล่าสุด จำได้ว่าสมัครตลอดชีพเมื่อจบมาใหม่ ๆ คุ้มสุด ๆ อีกทั้งได้รับรู้ว่าพี่ ๆ น้อง ๆ ร่วมวิชาชีพเขาทำวิจัยอะไรกัน ไปถึงไหนแล้วววว!!!</p> <blockquote><p class="MsoNormal"> มีความสุขมาก ๆ จนสุก (สิว) ทำงานไปด้วย นั่งอ่านหนังสือไปด้วย และแล้ว 5 วัน แห่งการรายงานผลก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก ๆ
</p></blockquote> <p class="MsoNormal">อ้อ ! ปล. อย่าหาว่าผู้เขียนกินแรงแอบอ่านหนังสืออย่างมีความสุขอย่างเดียวน๊ะ ถ้าใครมีอะไรให้ช่วย ช่วยเต็มที่จ๊า แต่ถ้ามีเวลา ว่างเมื่อไรผู้เขียนก็มีความสุขต่อกับหนังสือมากที่สุด </p>