หลังจากอ่านเรื่องราวของคุณเอื้อเกี่ยวกับการเล่นกีฬาวอลเล่ย์บอลแล้วก็อดนึกถึงเรื่องของตัวเองไม่ได้ 

นัดแรกที่ลงเล่นเมื่อครั้งแข่งขันกีฬาวอลเล่ย์บอลผสม ชาย 3 หญิง 3 ระหว่างสีชมพูและสีฟ้าเมื่อสัปดาห์ก่อนโน้น ก็เพราะเหตุการณ์จำเป็นสุด ๆ ก็วันนั้นน่ะพี่รี นักกีฬาตัวจริงดันหนีกลับบ้านซะนี่ เพราะฝนเจ้ากรรมดันตก พี่ท่านคิดว่าคงไม่มีการแข่งขันแน่ ๆ แล้ว นักกีฬาตัวสำรอง(ผู้เขียน)ที่ขยันซ้อมบ่อย ๆ ไปอย่างนั้นเอง เพราะชอบออกกำลังกายเป็นทุนเดิมอีกทั้งไม่มีอะไรทำอย่างผู้เขียนระหว่างนั่งรอนายดำ และลูก ๆ ก็ไม่อยู่ (เพราะไปอยู่บ้านปู่กับย่าที่พัทลุง) ช่วงนั้นก็เลยไม่มีอะไรทำก็ไปเล่นวอลเล่ย์บอลให้คบทีมกับเขาด้วย

เพราะอะไรน่ะเหรอ !! ถึงไม่ชอบวอลเล่ย์บอลกันนักกันหนา

ก็ความทรงจำเท่าที่จำความได้เกี่ยวกับวอลเล่ย์บอลมันไม่ค่อยดี !! เอาเป็นว่าเห็นลูกวอลเล่ย์เมื่อไร ตัวเองก็มีแววว่าจะเจ็บตัวทุกครั้ง ไม่ว่าจะ.. เดินอยู่ดี ๆ ก็มีคนตบลูกวอลเล่ย์ พลาดมาปะทะอย่างจัง จนจุก หันหลังไม่ทันระวังตัว ลูกเสิร์ฟ เสิร์ฟมาโดนหัวจนเห็นดาวไปหลายหน เอาเป็นว่าหลายครั้งหลายคราว ทำให้เรากลัวลูกวอลเล่ย์บอลมาก มีดีอยู่อย่างหนึ่งก็ที่ตัวเองเสิร์ฟลูกพอไปวัดไปวาได้บ้าง แต่...อย่าให้รับเชียว นัดแรกใจจริง "ปอดแหก" มาก กลัว ๆ ก็กลัว แต่ทำ "ใจดีสู้เสือ"  ด้วยความเกรงใจ พร้อม ๆ กับเสียงกำชับของผู้เล่นหรือสมาชิกในทีมที่รู้ใจบอกให้คนข้าง ๆ ทั้งซ้ายและขวา หน้าและหลัง ช่วยรับลูกวอลเล่ย์บอลให้ด้วย “อย่าให้พี่เขารับน๊ะ” “ช่วยพี่เขาด้วย” และตัวเองก็จะบอกและย้ำกับคนข้างสมาชิกในทีมด้วยว่า ไม่ต้องเลยน๊ะ ไม่ต้องเกรงใจเลย รับได้รับไปเลยน๊ะ อย่าให้เรารับน๊ะ โดยเฉพาะลูกเสิร์ฟแรง ๆ เรากลัวน๊ะ (ถ้ามาแบบนุ่มนิ่มพอไหวพอดี) พร้อมกับใจภาวนาไปด้วย อย่าเสิร์ฟ และอย่าตบมาทางนี้ (สิ่งศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะคุณยายช่วยด้วย) คงจะได้ผลบ้างไม่มากก็น้อย เพราะลูกหล่นมาที่เราน้อยมาก (เออแน่ะ เป็นเอามากเลย)

แต่ยอบรับน๊ะว่ากีฬาวอลเล่ย์บอลน่ะเป็นกีฬาที่สนุกและตื่นเต้นเร้าใจมากที่สุด เพราะโต้กันไปโต้กันมา เผลอ ๆเหม่อ ๆ เหรอยื่นเอ๋อ เป็นไม่ได้ ต้องเตรียมตัวตลอดเวลา ผู้เขียนยอมรับว่าชอบเล่นเหมือนกัน ...แต่ยังไม่ชอบแข่งขัน เพราะมันเครียด + กดดัน) แต่พยายามคิดซะว่า รับลูกให้ดีที่สุด รับได้ก็รับ และให้ลูกเสียที่เราน้อยที่สุด ถ้าเป็นไปได้แม้มีบ้างที่ไม่น่าจะเสียแต่ก็เสีย...

ประทับใจนัดสุดท้ายมากที่ตัวเองได้มีโอกาสเล่นอีกครั้ง วันที่สีฟ้าเจอกับสีม่วง นอกจากคนดูหัวใจจะวาย แต่ผู้เล่นอย่างตัวผู้เขียนก็หัวใจเกือบ วาย เหมือนกัน ตอนนี้คงไม่ได้เล่นอีกนาน จนกว่าจะถึงปีหน้า เฮ้อ !!! อีกนาน