“ แด่ ผู้บริจาคอวัยวะและร่างกายเพื่อเพื่อนมนุษย์ทุกคน “

    

     เป็นวันที่หัวใจระทึก เมื่อกำลังจะไขกุญแจ ตู้ ป.ณ. ในเวลา  11.55 น. ของวันเสาร์  ที่ทำการไปรษณีย์เมือง สุรินทร์    

     จะหมดเวลาแล้ว ...แล้วจะได้เห็นมั้ยเนี่ย...ฉันลุ้นระทึกอยู่ในใจ ด้วย ไปรษณีย์จะปิดทำการแล้ว    

      เปิดตู้  ก็พบซองน้ำตาลขนาดครึ่ง A 4 ...      

      “ ใช่แล้ว...จริงๆด้วย  “    รีบหยิบเอาออกมาแล้วรีบไขกุญแจปิด   

      แล้วฉันก็ทรุดนั่งที่บันไดทางลง   รีบเปิดซอง ค่อยๆดึงตัวหนังสือออกมา ดูปกหนังสือ...เปิดพลิกดูไปทีละหน้าๆ       

      ใจของฉัน รู้สึกเบิกบาน  รอยยิ้มของผู้ที่หนุนชีวิตหนึ่งชีวิต  อยู่รอบๆตัวฉัน เหมือนหุ้มล้อมและยิ้มกับฉันด้วย   

      ฉันเงยหน้า ยิ้มกับท้องฟ้า ยกหนังสือขึ้นแตะที่ศรีษะ และหลับตาชั่วขณะหนึ่ง     

      หน้าคำอุทิศ ฉันเขียนในหนังสือ เอาไว้ว่า       

      “ แด่ ผู้บริจาคอวัยวะและร่างกายเพื่อเพื่อนมนุษย์ทุกคน “     

      ใกล้วันครบรอบ ที่ผู้บริจาค ที่มอบอวัยวะไต ให้ฉัน แล้ว  10 ธันวาคม  2546  ฉันได้รับการต่ออายุมาได้ เข้าปีที่ 4       

       และหนังสือเล่มนี้ เป็นตัวแทนการกล่าวขอบคุณจากใจของฉัน 

       อีกทั้ง กล่าวขอบคุณ   ผู้ที่คอยผลักใจของฉันให้ก้าวต่อก้าว   ยามที่ฉันเหมือนจะหมดแรง   จะนึกเสมอว่า   ฉันไม่ได้อยู่ลำพังในโลกใบนี้ 

       มีบางอย่างที่ถูกเชื่อมโยง ด้วยอะไรสักอย่างที่ฉันเข้าไม่ถึง  และโน้มนำไปสู่ทิศทางแห่งความดีงาม