พายุกับความยินดี

เมื่อพายุพ้นผ่านไป

ถึงฤดูมรสุมทีไรทุกๆพื้นที่มักกังวลกับน้ำป่าไหลหลาก…น้ำท่วมฉับพลัน…โคลนถล่ม…อะไรอีกจิปาถะ..ทั้งๆทีเหตุการณ์ต่างๆมันก็เกิดขึ้นเป็นไปตามธรรมชาติของมัน….อยู่ชั่วนาตาปี…….ปู่..ย่า…ตา…ยาย..ก็เกิดเช่นนี้  …….อย่าพยายามฟืนกฏเกณฑ์แห่งธรรมชาติ…สิ่งหนึ่งหายไปก็ต้องมีสิ่งหนึ่งทดแทน….มนุษย์เข้าไปแทรกแซงธรรมชาติตัดไม้…บุกรุกผืนป่า….ธรรมชาติก็ต้องขับไล่…..ถ้ายังขืนดื้อดึงอีก..ธรรมชาติก็เอาอีก……ถ้าไม่เบียดเบียรก็ไม่มีการต่อต้าน…..ถ้าไม่ดันทุรังก็ไม่มีแรงต้านทาน….ถอยออกมาอีกซักก้าวให้ธรรมชาติได้ทำหน้าที่ตามปกติ…ก็จะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขทั้งธรรมชาติและมนุษย์….น้ำท่วมในฤดูน้ำหลากช่วยกำจัดสิ่งสกปรกเลวร้าย….เชื้อโรค…สัตรูพืช…ซ้ำยังนำพาปุ๋ยจากธรรมชาติมาตกตะกอน……ดินก็อุดมสมบูรณ์….บอกแล้วว่าสิ่งหนึ่งที่สูญเสียย่อมได้มาซึ่งอีกสิ่งหนึ่ง……….พยายามสงบลงเพื่อ…ความสงบทั้งหลายที่จะตามมา……