สัปดาห์นี้ไม่รู้เป็นงัยครับ ทุกครั้งที่หย่อนก้นลงบนที่นั่งในสถานที่สาธารณะ ในมอ.แล้วต้องมีคนเข้ามาถามเกี่ยวกับวิทยานิพนธ์ ที่ไม่ใช่ของผม แต่เป็นของเขา
ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาปริญญาโทครับ ช่วงนี้เขากำลังทำโครงการกันอยู่เพื่อขอทุนของมหาวิทยาลัย แล้วส่วนใหญ่ก็จะเป็นศิษย์เก่าของ มอย. ที่มาเรียนอยู่ที่มอ.ปัตตานี
ผมมารู้สึกตัวเมื่อกี้ครับว่า ที่ให้คำปรึกษาไปนั้น ผมคิดเร็วไปหรือเปล่า อย่างกรณีเมื่อใกล้เที่ยง เจอหน้าผมปับ ก็บอกเลย ผมจะทำวิทยานิพนธ์เรื่องนี้ครับ อาจารย์ว่าไง ผมก็เลยว่าไปเป็นฉากๆๆ และส่วนใหญ่ผมจะสรุปว่า ก่อนจะทำจริงๆ ลองไปอ่านวิทยานิพนธ์ในสาขาที่เรียนนี้ให้เยอะๆ นะจะได้มีความชัดเจนและงานจะมีคุณค่ามากขึ้น
แล้วพอผมพูดอย่างนี้ ทุกคนมักจะหันมาถามต่อว่า ทำไปต้องไปดูของคนอื่นด้วย อันนี้แหละที่ผมว่า อาจารย์ที่ปรึกษาลืมแนะนำพวกเขาไป ซึ่งผมว่ามันจำเป็นมาก เพราะมันจะทำให้งานของเราไม่เดินอยู่กับที่ และมีคุณค่ามากขึ้น
ที่มาคุยกับผมส่วนใหญ่จะพอใจที่ได้มานั่งคุยครับ เพราะผมมักใช้คำถามถามกลับไป ให้หัวข้อของเขาชัดขึ้น แล้วก็ใส่ไอเดียของผมไป อันนี้แหละครับที่ผมคิดว่า ผมไม่น่าจะบอกพวกเขาไปเลย เพราะพวกเขาน่าจะไปหาข้อคิดนี้เองจากการศึกษาค้นคว้า มากกว่ามาฟังผมพูด ไม่ว่าจะด้วยฐานะไหนที่ผมเป็นอยู่
