สู่สนามรบภาค 1 ตอนที่ 3

จากตอนเดิมครั้งที่แล้ว พวกผมก็ไปถึง วัดโฉมศรี อย่างปลอดภัย จากนั้นซังก็เริ่มพูด(คือระหว่างทางมันเงียบมาตลอด ไม่รู้ใครมาปิดปากมันไว้ ^-^) "เบนซ์ แล้วเจ้าอาวาสอยู่ไหนอ่ะ" (จะรู้กับมันไหมล่ะนั้น ก็พึ่งเข้ามาในวัดนี้เป็นครั้งแรกเหมื่อนกัน -*- ) "เอางี้เข้าไปดูสถานที่กันเองก่อนก็ได้" นั้นคือคำพูดที่ผมได้บอกกับซังหลังจากที่เงียบหายไปนาน  -*- ไม่มีบท "ดีๆ" ไม่มีอะไรจะพูดแล้วมั้งนอกจากคำสั้นๆได้ใจความ "เบนซ์ มรึงขับดูทางบ้างป่าว นี้มรึงขับรอบเมรุแล้ว!!" (หุห วนเผื่อซังไง) "งั้นจอดรถแล้วเดินเลย ล่ะกัน" ซังมันก็ตอบทันควันเลยว่า "เออ ดีเหมื่อนกัน ทางมรึงไม่พูดกรูก็กะจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว"(โห เล่นแบบนี้เลย -*- ด้านจิงๆ) ซักพักผมก็จอดรถแล้วพร้อมที่จะเดินแล้ว แล้วก็มีเสียงที่ไม่คาดคิดออกมาจากข้างรั่วว่า "หนูๆ มาทำอะไรกัน" -*- ผมกับซังสดุงเฮือก แล้วบอกกลับไปว่า "พวกผมมาจากโครงการเยาวชนไม่ทอดทิ้งสังคม ครับ จะมาหาเจ้าอาวาส" (โห ไม่บอกชื่อที่อยู่เบอร์ ด้วยเลยเล่า !!) "อ๋อมาหาเจ้าอาวาส งั้นหนูตรงไปเลยนะ แล้วก็จะเจอ" (โถ่ถ้าป้าไม่พูดพวกผมก็กะจะไปทางนั้นอยู่แล้ว) พวกผมขับรถตรงไปทางนั้นทันที แล้วก็ไปเจอพระนั่งสนธนากันอยู่ 2 รูป โอ้ย ป้าแค่นี้ต้อง มุษา กันด้วยไหนบอกว่าตรงมาทางนี้แล้วจะเจอเจ้าอาวาสไง แล้วรูปไหนล่ะเนี้ย พระเจ้าลูกทำกรรมอะไรไว้ -*- ซังจึงตัดสินใจเข้าหาพระทั้ง 2 รูปพร้อมกับแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ "พวกผมมาจากโครงการเยาวชนไม่ทอดทิ้งสังคม" ความจริงยาวกว่านี้ หุหุ พระทั้ง 2 รูปยังคงนั่งนิ่งเหมื่อนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมื่อนกับว่ากำลังตะลึง -*- จากนั้นมีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาจากด้านหลัง ทำผมเสียววูบเลย

ป้า[คนแปลกหน้า] : พวกหนูมานั่งคุยกับป้าตรงนี้เถอะ (พวกผม 2 คนไม่มีทางเลือกเลยต้องไปนั่ง)

ซัง : เอ่อ พวกเรามาจากโครงการเยาวชนไม่ทอดทิ้งสังคม จะมาทำแปลงผักให้นักเรียนที่นี้ปลูกครับ แล้วจะได้มีอาหารกลางวันกินกัน น่ะครับ (ยาวอีกตามเคย)

ป้า[คนแปลกหน้า] : ค่ะ (โหป้าไม่คิดจะถามอะไรเลยจิงๆเหรอครับ)

เบนซ์ : คือพวกเราอยากให้เด็กนักเรียนที่นี้รู้จักเศรษฐกิจพอเพียง ด้วยตัวเองน่ะครับ (นานๆจะมีบท)

ป้า[คนแปลกหน้า] : ค่ะ แล้วจะทำยังไงล่ะ (สั้นๆ ได้ใจความจริงๆ) ป้าเป็นผู้จัดการที่นี้น่ะค่ะ ( *-* ป้าครับ ผมมีตาหามีแววไม่)

ซัง : คือว่าพวกเราจะซื้อเมล็ดผักมาให้ปลูกแบบระยะยาวเลยนะครับ แล้วก็จะมีอุปกรณ์การเกษตรให้ สุดท้ายครับ ลดกระหน่ำครับ จะมีพวกอุปกรณ์การเรียนให้ด้วยครับ (หุหุ)

ป้าผู้จัดการ : ค่ะ แล้วจะมาวันไหนค่ะ มายังไง มากันกี่คน ( -*- ผมคงไม่บินมาหรอกครับ)

ซัง : เดียวจะมีรถกระบะ (โกโรโกโส) ขนของมาให้น่ะครับ สมาชิกก็ 15-20 คนน่ะครับ (ยังไม่ได้หาเลย ตอบไปเท่ๆ งั้นแหละ T-T) ยังไงอยากไปดูสถานที่ก่อนนะครับ (ใช่ๆ เรามาเพื่อการนี้แหละ ขืนอยู่ต่อเป็นโรคประสาทแน่ๆ)

เจ้าอาวาส : งั้นเดียวจะให้พระครูรูปนี้พาไปดูสถานที่ล่ะกัน (ว่าแต่ที่ผ่านมาท่านนั่งตรงไหนอ่าครับ สงสัยเป็นญาติกับนารุโตะ หุหุ มีวิชาหายตัว -*- )

เบนซ์ & ซัง : ดีเลยครับ

แล้วพระครูก็พอเราไปดูสถานที่ ดังรูปเลยครับ

โห เห็นแล้วท้อมากเลย T-T แต่เอาเถอะยังไงก็ท้อยไม่ได้แล้ว เมื่อเค้ามีที่ให้เท่านี้ พวกผมก็จะแปรสภาพมันให้กลายเป็นแปลงผักให้ดู หุหุ *-* มันเป็นพื้นที่หลังวัดยาวไปถึงถึงแม่น้ำ ความคิดผมในตอนนี้ อยากเอาเด็กที่นี้มาทำแปลงผักเอง แต่กลัวโดนฟ้อง ปวีนา ความคิดนี้จึงต้องถูกยุบไป หุหุ ไม่เป็นไรถ้ามีเพื่อนพวกเราผ่านไปได้แน่ 55+

ปล. เพื่อนคือที่พึ่งสุดท้าย T-T

หลังจากที่ดูที่จนรากงอกแล้ว ซังจึงขอดูการเป็นอยู่ของเด็กๆที่นี้ต่อครับ

เราก็เดินมาเจอที่อาบน้ำครับ หุหุ มันไม่มีภาพอย่างที่ทุกท่านคิดหรอก

โห โส สุดๆ อย่างนี้ เป็ดก็เอาไม่อยู่ครับ [ล้อเล่นน้า]

หลังจากห้องน้ำแล้วพวกเรา 2 คน 1 รูปก็เดินเข้าไปในกลุ่มเด็กๆครับ จนไปเจอสิ่งที่ทางเราอยากจะพัฒนามากที่สุดครับ นั้นก็คือ อาหารกลางวัน ครับ

ไม่ต้องสืบครับ ว่าในนี้มีอะไรบ้าง ผมฟันธง แทน หมอรัก ได้เลย ในนี้คือข้าวหม้อใหญ่ที่พัดใส่เครื่องปรุง ไข่ 2 ฟอง + หมูสับ ไม่เกิน 20 บาท ครับ หาผักไม่เจอเลย น่าลงให้กินเน็ตบุกต์ จัง ในหัวข้ออาหารที่ดูแล้วไม่น่ากินที่สุด รับรองได้ลงแน่ครับ พ่อแม่พี่น้องช่วยดูแลด้วยครับ

หลังจากอาหารแล้วครับ ก็เจอเด็กๆ เกือบทั้งหมดโรงเรียนเลยครับ กำลังนั่งดูทีวีอยู่ครับ พอดีที่นี้ถ้าไม่มีการเรียนการสอนจะเปิด ทีวี ให้นักเรียนดูครับ

จากที่ถ่ายมานี้ เป็น เด็กนักเรียนส่วนหนึ่งเท่านั้นนะครับ ความจริงซังสงสารผมมากเห็นผมถ่ายรูปตลอดจึงอยากให้ผม มีรูปติดด้วย หุหุ มันจะให้ผมไปนั่งกับเด็ก(แม้ว) ครับ แต่ผมไม่อยากให้แฟนคลับเข้าในผิดจึงปฏิเสธไปครับ ซังบอกเสียดายมากเลย (เสียดายบ้านพ่อมรึงสิ หุหุ)

หลังจากนั้นพวกผมดูได้เดินสถานที่โดยรอบครับ

หุหุ มีฝรั่งด้วย ใจบุญจริงๆครับ มาช่วยสอนและเล่นกิจกรรมกับเด็กที่นี้ครับ แต่ดูเมินๆกล้องนะครับ -*-

ขอโทษครับที่ทุกท่านเห็นอยู่นี้นะครับ มันคือห้องเรียนะครับ ไม่มีอะไรเลยครับ หนังสือสักเล่มดินสอสักด้านหาไม่เจอเลยครับ ตอนแรกๆผมนึกว่าห้องเก็บของนะเนี้ย !!

นี้คือ 1 ในที่อาบน้ำจำเป็นนะครับ เห็นอย่างนี้กลิ่นสุดๆครับ เป็ดเอาไม่อยู่อีกตามเคย -*-

นี้ก็คือห้องเรียนนะครับ แหม!! ไม่น่าบอกเลย ดูรูปน่าจะรู้กันดีนะครับ แต่มันมีอะไรที่แตกต่างกว่านั้นครับ ตอนกลางวันมันจะกลายเป็นห้องเรียนอย่างในรูปครับ แต่พอตกกลางคืนมันจะถูกเปลี่ยนเป็นห้องนอนเลยครับ น่าสงสารมากครับ T-T

ถัดมานะครับ พวกผมไปเจอภาพที่สะเทือนจิตใจมากเลยครับ

เด็กที่นี้กำลังใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ครับ เห็นแล้ว สมเพศ ตัวเองมากครับ คือว่าเด็กที่นี้เค้าไม่มีเสื้อจะใส่น่ะครับเลยต้องตัดเย็บใส่กันเองน่ะครับ ใครมีเสื้อผ้าไม่ใช้แล้ว หรือ เบื่อ นะครับ นำมาบริจาคได้นะครับ

นี้ก็อีกกลุ่มนึงครับ เห็นแล้ว มันไม่สามารถอธิบายได้เลยครับ T-T

เห็นแล้วนึกตัวเองเลย ครับ แต่ก่อนผมชอบซื้อมาจังเลยครับ สมุดภาพระบายสี แต่ไม่เคยระบายหมดเล่มซะทีครับ แต่พอมองมาตอนนี้แล้วผมอยากให้น้องๆเค้าได้รับโอกาสแบบที่ผมเคยได้รับจังเลยครับ

นี้คือป้ายหน้าห้องสมุดที่เด็กที่นี้เค้าได้ทำขึ้นครับ ดูสวยเหมื่อนกันนะครับ

ขยันนะครับ น้องคนนี้มาเอาเงินที่พี่ 10 บาท เลย หุหุ

เด็กแม้วยืนอ่านหนังสืออยู่ ขยันเจงๆ ว่าแต่อ่านออกหรือป่าวหว่า ^-^

ฮันแน่ !! ตอนแรกเมินกล้องครับ ตอนนี้เล่นกล้องซะแล้ว

มาถึงซะที ผมชอบคำนิยามของที่นี่จังครับ

แล้วป้าคนอ้วนๆนี้ครับ คือคนแปลกหน้าในตอนแรก ผู้จัดการ นั้นเอง เค้าก็ถามว่า......

ผู้จัดการ : คือว่าทางเราอยากได้ ท่อ PVC ค่ะ จะได้สบายในเรื่องการลดน้ำผักน่ะค่ะ (ป้าครับ พวกผมมีเงินแค่ 7300 นะครับไม่ได้มีเป็นหมื่น ถ้าป้าจะโทษป้าต้องไปโทษ พี่อาร์ท นะครับ หุหุ)

ซัง : ผมกะจะซื้อสายยางให้น่ะครับ

ผู้จัดการ : ถ้าเป็นสายยางมันจะแตกง่ายน่ะค่ะ เพราะเด็กๆชอบไปเล่นน่ะค่ะ

ซัง : งั้นเดียวพวกผมจะปรึกษากันอีกที่นะครับ พวกผมจะมาวันที่ 13-15 น่ะครับ ถ้าเสร็จในวันแรกเลยก็ดีครับ

ซัง : เบนซ์ ตอนเที่ยงเราจะกินข้าวที่ไหนดีอ่ะ

โหขอบคุณมากเลยที่ถามไม่งั้นคงจะไม่มีใครรู้แน่ว่ากรูอยู่ตรงนี้แน่ T-Tแต่แล้วความฝันผมก็พังทลายเพราะป้าผู้จัดการพูดตัดหน้าผมไป T-T

ผู้จัดการ : เอ่อ วันนั้นอาหารกลางวันทางเราจะเลี้ยงเองค่ะ (โห ป้าครับใจขอบพระคุณมากๆเลยครับ ว่าแต่ข้าวจะเป็นเหมื่อนที่ให้เด็กๆกินหรือป่าวครับ อิอิ )

เบนซ์ & ซัง : ขอบคุณมากๆเลยครับ พระคุณครั้งนี้จะไม่ลืมเลย (เอ้ย ทางนั้นดิที่จะต้องขอบคุณเรา -*- )

ซัง : ถ้างั้นวันนี้พวกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ขอบคุณมากสำหรับข้อมูล

ผู้จัดการ : ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ยินดีค่ะ

แล้วพวกผม 2 คนก็ขับรถกลับบ้านกัน แต่กว่าจะไปถึงก็มีเรื่องเครียดมาให้คิดไม่หยุดเลย เอาเถอะสำหรับวันนี้พวกผมก็ถือว่าประสบความสำเร็จมากเลยครับที่ได้ข้อมูลทั้งสถานที่/ความเป็นอยู่/และความต้องการ ครับ

---------------------------------------------------------------------------------

ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านนะครับ ที่ติดตามมาจนถึงตอนจบของภาค 1 การดูสถานที่ ในภาคต่อไปจะเป็นเรื่องการหาสินค้าและการวางแผนครับ

เยาวชน 1000 ทาง เพราะทางเลือกมีมากกว่า 1