เป็นอีกครั้งหนึ่งครับ ที่ผมต้องอยู่ในความน่ากลัวของเหตุการณ์ความไม่สงบของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ รอบนี้เกิดขึ้นเมื่อเย็นวานครับ ผมอยู่ห่างจากเหตุการณ์ประมาณ 50 เมตรครับ และจากเหตุการณ์นี้ผมได้ข้อสรุปเพิ่มมาอีกหนึ่งข้อครับ

เมื่อวานตอนเที่ยง ผมเดินทางไปปัตตานีครับทำธุระเล็กน้อยๆ ตั้งใจจะกลับสักประมาณสี่โมงเย็น แต่สุดท้ายก็ต้องออกจากปัตตานีห้าโมงครับ ออกมาได้สิบห้านาที ถึงสี่แยกตลาดปูยุด ที่ตรงนี้เป็นแหล่งชุมชนขนาดใหญ่ครับ และเป็นแหล่งอาหารขึ้นชื่อด้วย ผมต้องตั้งใจจะแวะซื้อน้ำอ้อยให้ลูกสาว เนื่องจากลูกสาวงอแง จะกินนม (แต่บังเอิญผมลืมหยิบขวดนมของลูกขึ้นรถมาด้วย) ก็เลยเสนอจะซื้อน้ำอ้อยให้กินแทน

เมื่อใกล้ถึงสี่แยกปูยุด รถคันข้างหน้าผมหยุดรถกลางถนนเลยครับ แล้วก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้าไปคุย แล้วรถคันนั้นก็หยุดลงข้างทาง แต่ก็ยังกินเลนถนนอยู่เยอะครับ เพราะจอดติดริบถนนไม่ได้เนื่องจากมอเตอร์ไซด์จอดเต็มเลย

ผมไม่พยายามไปต่อเหมือนกันครับ เพราะรู้สึกแล้วว่าต้องเกิดอะไรสักอย่าง เนื่องจากมองข้างรถข้างหน้าไปก็จะเห็นคนอยู่เต็มถนนเลย

มีชายแก่คนหนึ่งเดินมาที่ประตูรถของผม ผมก็ลดกระจกลง ชายแก่คนนั้นก็บอกมาว่า "เบอร์แน ดะแป" ผมสนใจแต่คำข้างหน้าครับ ส่วนคำหลังนั้นถามภรรยาอีกทีหนึ่งว่า ชายดังกล่าวพูดอะไร เพราะคำว่า เบอร์แน แปลว่า "ฆ่ากัน"  ผมได้ยินคำนี้ก็ไม่ได้สนใจคำข้างหลังแล้วครับ จอดรถเลย

ไหนๆ ก็ต้องจอดรถแล้ว ผมก็เลยลงไปหาซื้อน้ำอ้อยเสียเลย แต่ก็ไม่มีคนอยากจะขายแล้วครับ และก็ไม่มีใครสนใจจะต้องคำถามผมแล้วครับทุกคนหันไปจุดเดียวกันหมด คือ ตรงสี่แยก ผมเห็นคนกำลังวิ่ง

 แป๊บเดียวครับ ผมได้ยินเสียงปืนดังขึ้น 5 นัด ติดๆ กัน (คราวนี้ได้ยินเสียงชัดๆ ครับ อยู่ไม่ไกลกันเท่าไร)

ผมเลยกลับมานั่งในรถอีกครั้งครับ และแล้วก็อับดุลเลาะ ดาแลเบาะ (เจ้าหน้าที่สาขาวิชาวิชาชีพครู) ก็โผล่มาที่กระจกรถ ออ.อาจารย์จะกลับบ้านหรือครับ แล้วนั่นแหละครับ ผมจึงจะได้ข้อมูลชัดเจนขึ้นแต่ไม่มากนัก ว่า กำลังมีการไล่ยิ่งกันอยู่ข้างหน้า

ผมสันนิฐานเบื้องต้นว่า น่าจะเป็นการไล่ยิงกันระหว่างตำรวจกับคนร้าย เหมือนครั้งก่อน ที่ผมเจอในตลาดยะลา (อันนี้ผมอยู่ไกลมาก เขาปิดถนนก่อน) ปรากฏว่าไม่ใช่ครับ เป็นคนร้ายยิงคน ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเป็นไคร

เมื่อเสียงปืนสงบลง (ซึ่งคนที่อยู่ก่อนหน้าผมไปถึงเขาบอกว่ายิงไปแล้วประมาณ 20 นัด) รถคันข้างหน้าผมก็ไปต่อ ผมก็เลยขับต่อไป เลี้ยวไปมองที่เกิดเหตุ ผมไม่เห็นอะไรมาก นอกจากเห็นสภาพรถยนต์สองคันชนกัน และกลุ่มคนกำลังมุงดูอะไรสักอย่างหนึ่ง

ไปขับสักระยะหนึ่ง จึงเห็นรถตำรวจยะรัง ขับสวนทางไปอย่างรวดเร็ว (ปกติหากเหตุการณ์ยังไม่ยุติ รถตำรวจจะเปิดไฟหว่อ แต่ขับช้าๆ ครับ)

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมจึงได้ข้อสรุปว่า ทำไมคนร้ายจึงกล้าไล่ยิงคน ไล่ยิงทหารได้ในกลางตลาดครับ

คำตอบของผมคือ ในชั่วขณะนั้น มันน่ากลัวมาก น่ากลัวกว่าที่จะใจกล้าไปยุ่งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ ทุกคนจึงพยายามจะหลบ ป้องกันตัวเอง และในขณะเดียวกันก็ให้ความสนใจว่า มันเกิดอะไรขึ้น ทำได้เท่านั้นเองครับ

สุดท้ายผมได้ซื้อน้ำอ้อยให้ลูกที่ตลาดยะรังครับ แล้วก็กลับถึงบ้านทันละศิลอดพอดี (ปีนี้ ละศิลอดบนรถเสียเป็นส่วนใหญ่)