คนบ้านเราให้ทุกข์ยากอย่างไรก็ไม่ทิ้งกัน ยังสามัคคีกันเสมอ

                          วัฒนธรรมในการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และแสดงออกซึ่งความสามัคคีของคนบ้านเรา มีรูปแบบออกมามากมาย บางอย่างผมก็ได้พบเห็น แต่บางอย่างก็ได้ยินแต่เขาเล่า มีอยู่เรื่องหนึ่งที่อยากเขียนลงในบันทึก คือ เรื่องข้าวหม้อแกงหม้อ ถึงว่าบ้านเราจะหาความสงบไม่ได้ แต่เรื่องน้ำใจต่อคนรอบข้างเรามีไม่ขาด แม้นว่ามีการออกปากกินวาน แต่ด้วยความมีน้ำใจและเพื่อเป็นการลดภาระของเจ้าการ ชาวบ้านก็จะบอกปากกันไปเองว่า ขอข้าวหม้อแกงหม้อไปช่วยงานโน้นที ทุกคนก็เต็มใจ

                           แม้แต่งานในวัด มีการทอดกฐิน ทอดผ้าป่า หรืองานบุญ หลวงพ่อออกปากว่าทำข้าวหม้อแกงหม้อก็แล้วกัน เท่านั้นแหละชาวบ้านก็เฮโลกันทำกับข้าว หุงข้าวมาจากบ้าน มาวางรวมกันที่โรงครัววัด ได้ทั้งทำบุญกับพระ กับคนถิ่นอื่นที่มาทำบุญ และตัวเองกับลูกหลานก็ได้กินกันร่วมกับชาวบ้านเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง ได้แลกกับข้าวกันกิน ขนมกันกิน คุยกันสนุกสนานมีความสุข นี่แหละครับคนบ้านเรา ให้ทุกข์ยากอย่างไรก็ไม่ทิ้งกัน ยังสามัคคีกัน...เสมอครับ