ในการจัดให้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ซึ่งผมเปรียบเป็นเหมือนไข่แดงของไข่ทั้งฟองนั้น การจัดเวทีแลกเปลี่ยนจะเป็นการเอื้อโอกาสให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ได้ง่ายขึ้น เวทีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้จะมีได้ 2 ลักษณะ คือ

1.  เวทีจริง เป็นF2F เจอหน้ากันจริง เจอตัวจริงเสียงจริง พูดคุยโต้ตอบกันได้เลย อยู่ในพื้นที่การแลกเปลี่ยนเดียวกัน สามารถจัดได้ทั้งแบบทางการและไม่เป็นทางการก็ได้

2.  เวทีเสมือน เป็นการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเข้าช่วย สื่อสารพูดคุยกันได้ อาจเห็นหน้าตาหรือโต้ตอบกันได้ แต่ไม่ได้อยู่บริเวณเดียวกันขณะแลกเปลี่ยน เช่น

-  การแลกเปลี่ยนกันผ่านทางTeleconference

-  การพูดคุยเป็นกลุ่มทางโทรศัพท์ ผมเคยประชุมพูดคุยหารือกับทีมวิทยากรด้วยกันผ่านระบบนี้ในการประชุมวิทยากรของHA100 อบรมผู้บริหารของ พรพ. ก็ได้ผลดี ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง แต่ไม่เห็นหน้ากัน ได้ยินแต่เสียง

-  การแลกเปลี่ยนผ่านทางอินเตอร์เน็ต สามารถสื่อกันทางตัวหนังสือ รูปภาพหรือการใช้อุปกรณ์ช่วยให้เห็นภาพด้วยก็ได้ แต่จะไม่ค่อยเป็นReal timeนัก เช่นการใช้กรุทู้บนเว็บไซต์ต่างๆ การใช้Weblog อย่างของwww.gotoknow.org เป็นต้น

             ที่โรงพยาบาลบ้านตาก การสื่อสารบนเวทีเสมือนจะใช้การเขียนกระทู้ในwww.bantakhospital.com จึงไม่ค่อยได้เข้ามาเขียนweblogกัน จะมีเฉพาะของผมเท่านั้น แต่ก็ได้พยายามกระตุ้นให้ทีมงานของโรงพยาบาลเข้ามาใช้ แต่เขาขอใช้ในเว็บไซต์ของโรงพยาบาลก่อน

              ในความเห็นของผม การใช้เวทีเสมือนจะช่วยแก้ปัญหาข้อจำกัดทางด้านสถานที่ เวลาในการแลกเปลี่ยนได้ ลดความประหม่า กังวลในการบอกเล่าได้ แต่หากเป็นเวทีของผู้ปฏิบัติจริงในการทำงานแล้ว การใช้เวทีเสมือนอย่างเดียวจะไม่ค่อยได้ผลนักเพราะจำเป็นต้องมีการปฏิสัมพันธ์กันด้วย หน่วยงานจึงต้องจัดให้มีเวทีจริงด้วย ไม่ควรหวังพึ่งเวทีเสมือนอย่างเดียว