( เจ้าลำนี้ไม่เกเร พามาส่งจนถึงบ้าน ) 

เมื่อเย็นวานนี้ชาวเฮฮาศาสตร์แยกย้ายกันกลับเคหาคนละทิศทาง ยังมีส่วนหนึ่งที่หลงเสน่ห์เมือง2แควขออยู่ต่อ เช่น เล่าฮูแสวง น้าอึ่งอ๊อบ คุณจิ๊บ ส่วนผมลูกหลานยังเกาะกันแจ พากินข้าวที่แสนอร่อย แล้วจึงนำมาส่งที่สนามบิน ลูกหว้าเป็นสารถีสร้างความระทึกได้เสมอ  

ใช่ไหม ว๊า!!  

สนามบินไปทางนี้รึเปล่า ว๊า!  

เธอไม่รู้หรอกว่า..คนฟังหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แต่สุดท้ายก็ได้เฮเพราะเธอเดาสุ่มถูกต้อง พาพ่อมาส่งที่สนามบินได้ด้วยความหวาดหวั่นเล็กๆน้อยๆ พระอาจารย์ไร้กรอบ ทวีสิน มารออยู่ก่อนแล้ว ท่านอาจารย์ใหญ่ ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช ก็กลับเที่ยวนี้

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">เรามาถึงสนามบินในเวลาที่ไม่เร่งรีบมากนัก ยังมีโอกาสเรียงคิวกอดกันหน้าจุดเช็คตั๋ว ก่อนเข้าไปขึ้นเครื่อง เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินทำหน้าประหลาดใจ คงนึกว่าใครกันนะนี่..ผมผ่านไปพบท่านไร้กรอบ จึงเฮฮาศาสตร์กันต่อ ไฟล์นี้ออกจากพิษณุโลก4ทุ่ม มาถึงดอนเมือง กว่าจะนั่งแท็กซี่ไปถึงเตียงนอนเป็นเวลา5ทุ่มเศษ เห็นว่ายังมีเวลาจึงเขียนเรื่องหนูตูน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p align="center">(ได้พบหลานๆสมใจ คราวนี้ประเมินได้แล้วว่าใครจะตัวโตไปยังไง)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ตื่นมาอีกทีเช้าแล้ว วันนี้ผมมีประชุมที่โรงแรมแถวๆเจริญกรุง แต่โทรเช็คแล้วมีไฟล์กลับบ้านบ่ายโมง จึงจัดกระเป๋าอาบน้ำเตรียมไว้ ขอยกเลิกไม่ไปประชุม ทวีสินโทรเข้ามาว่าจะพาหลานปู่มาให้กอด โชคดีอะไรเช่นนี้ ที่จะได้เห็นหลานตัวจริง น้องมินต์พี่สาวคนโตร่าเริงมาก น้องโมส์กำลังหัดเดินหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอารมณ์ดี แต่ยังไม่ยอมให้คนแปลกหน้าอุ้ม ผมคิดในใจว่านี่ไงละ..ทายาทเฮฮาศาสตร์รุ่นจิ๋ว คิดว่าพ่อเขาคงปั้น2คนนี้ให้เป็นอัศวินทางสังคมได้ไม่ยากนัก นั่นก็หมายความว่าขณะนี้..เรามีสมาชิกเฮฮาศาสตร์ทุกกลุ่มอายุ รุ่นจิ๋ว รุ่นกระเต๊าะ รุ่นหนุ่มสาว รุ่นค่อนข้างสาว และรุ่นอาวุโส</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="left">   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="left">ผมมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิประมาณเที่ยงวัน จัดการเรื่องตั๋วส่งกระเป๋าไปลงท้องเครื่อง หิ้วโน้ตบุกส์มานั่งอ่านBlogรอระหว่างรอเรียกขึ้นเครื่อง หลังจากนั้น50นาทีก็มาเอ้อระเหยที่สนามบินบุรีรัมย์  ครูเสือไปรับเข้าบ้าน เฮ้อ! ยังมาทันเห็นร่องรอยฝน ปีนี้ไร่นาอีสานชอุ่มฝน พระพิรุณใจดีส่งความฉ่ำเย็นมาให้ติดต่อกันตลอดเดือนนี้  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">(หลานปู่มาส่งกลับบ้าน ..ตาต่อตาเรามาเจ๊อะกัน..)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">วางกระเป๋าเห็นกองจดหมายรออยู่เป็นตั้ง แต่จะไม่เปิดอ่านในช่วงนี้ เอาเวลาไปนึกถึงใบหน้าคนที่เพิ่งจากมาทีละคนๆละ2นาที กว่าจะได้นอน กว่าจะส่งความระลึกถึงได้ครบทุกคนก็คงจะประมาณเที่ยงคืน ราตรีนี้นะที่รัก..ขอได้โปรดตั้งใจฝันหวานรอรับความกระแสคลื่นขอบคุณและความเป็นห่วงเป็นใยด้วยก็แล้วกันนะจ๊ะ ตาหวานทั้งหลาย  อิอิ.  </p>