วิถีชีวิตที่จูโร่ง เป็นการพึ่งพิงทะเลเป็นหลัก หาปลาแค่พอกิน ปลูกบ้านด้วยไม้กาหยูหลังเล็ก

ข้าวหมากมันสำปะหลัง

พบที่ในตลาดกลางชุมชน เล็กๆที่เงียบสงบ  ในเมืองจูโร่ง จังหวัดกะลิมันตันใต้ บนเกาะกะลิมันตัน หรือ บอร์เนียว ของอินโดนีเซีย

เห็นหน้าตาคล้ายมันฯเชื่อมบ้านเรา แต่พอชิมแล้วกลับได้รสชาดเหมือน ข้าวหมาก เลยตั้งชื่อให้ใหม่ว่า มันสำปะหลังหมาก

ถามแม่ค้าดูก็ได้ความว่า วิธีทำมีการหมักเหมือนกับข้าวหมาก

สินค้าอื่นๆ ที่วางขายได้แก่ ขนมตัวหนอนสีสดใส ถั่วลิสงต้ม ระกำดอง กล้วยน้ำว้า ข้าวสาร ชมพู่พื้นเมืองสีสดใส

การที่เรามีเวลาแวะพักเพียงชั่วครู่ระหว่างการผ่านทาง ผมว่าตลาดเป็นจุดที่ทำให้เราเห็นวิถีชีวิตที่ต่างไป ของเพื่อนร่วมโลก ได้ดีที่สุดครับ

แต่เสียดายที่ตลาดสดตามอำเภอชนบทของบ้านเรา มักจะวายเสียก่อนที่ผมจะตื่นนอนทันไปเยี่ยมทุกทีเลย

เมืองจูโร่งเป็นเมืองเล็กๆ อยู่ตอนใต้ ของเกาะกะลิมันตันครับ การเดินทางต้องบินสองทอด คือจากกรุงเทพไปจาการ์ตา แล้วต่อสายการบินภายในประเทศ ไปลงที่ปันจามาซินซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัด จากนั้นแล้วแต่ท่านจะสมัครไปทางรถ(สองชั่วโมง) หรือทางเรือ ก็จะไปถึงจูโร่งได้

วิถีชีวิตที่จูโร่ง เป็นการพึ่งพิงทะเลเป็นหลัก หาปลาแค่พอกิน ปลูกบ้านด้วยไม้กาหยูหลังเล็กๆ อยู่ใต้ทิวมะพร้าว แว่วเสียงสวดของพี่น้องมุสลิมลอยอยู่ในอากาศ มองออกไปนอกฝั่งเห็นริ้วฟองคลื่นกระทบฝั่งอย่างไม่มีวันหยุดยั้ง

ผมรักวิถีชีวิตที่พอเพียงทุกแห่งบนพื้นโลก และที่นี่ก็เป็นอีกที่หนึ่งที่ผมรัก รวมถึงกุนจิ้ง(แมวน้อย; อินโดฯ) ที่มาอยู่เป็นเพื่อนฟังผมคุยตลอดสองสัปดาห์ที่แวะที่นั่น